22 Jeugdige wereldverbeteraars…

Jonge Wereldverbeteraars
Ik weet nog heel goed dat ik op de middelbare school, als jongetje van 14, in de kamer van de directeur achter de microfoon (hoorbaar in alle klassen) een pleidooi hield voor acties om de walvissen te redden van de walvisvaarders. Ik veegde publiekelijk de vloer aan met de mening van een van mijn docenten dat dit allemaal zinloze energieverspilling was door te melden: “Als we allemaal zo denken als de meneer XXX, verandert er niets in deze wereld. Wij moeten er vandaag wat aan doen en niet wachten op anderen die het morgen misschién gaan proberen!” Ik had het nog niet gezegd of er klonk een ‘bonk, bonk, bonk’ van boven, parallel met een soort gejoel/gelach. De betreffende leraar had (toen al) zwaar overgewicht en liep met een kruk… Je hoorde hem dus al van verre… Je wist ook precies waar hij was want je kon, in de pas met het gebonk, de klassen op volgorde horen juichen en lachen als ie voorbij kwam. Het leverde een heel boze leraar op die de kamer van de directeur binnenstoof… Ik zal je de sappige details verder besparen maar achteraf gezien had hij natuurlijk gelijk. De bevlogenheid en energie van jonge en enthousiaste mensen zijn natuurlijk prachtig om te zien en werken heel aanstekelijk, maar levenservaring kijkt daar toch vaak wat neerbuigend tegenaan…  De nuchtere constatering dat je met je jeugdig enthousiasme bij grote zaken niet echt veel verder komt is voor de jongere wellicht een koude douche maar voor de oudere zo voorspelbaar. Je bent de mug die de olifant probeert af te remmen. Heel waardevol dus… ervaring… 

Ervaring is echter vaak ook het argument om bij elk initiatief tot veranderen aan te geven “Hebben we al geprobeerd… gaat echt niet werken!” Hoe ouder je wordt, hoe vaker je ‘m hoort… Het is ‘Regeren vanuit de achteruitkijkspiegel’ en dat is alleen effectief in een zeer stabiele omgeving, oftewel, als de wereld heel snel verandert heb je niets aan ervaring! Heel jammer dus dat ervaringen uit het verleden ook initiatieven lam leggen die nu wel succesvol zouden kunnen zijn. In een snel veranderende wereld is ervaring dus ballast want het beperkt, al of niet bewust, je flexibiliteit. De gelukkige constatering dat de jongere zich van een mening of ervaring niet altijd direct wat aantrekt en toch door pakt geeft hoop. Hij focust namelijk op kansen en niét op ervaringen en dat is een fundamenteel verschil! Dat ie daarbij dus ook af en toe z’n kop stoot is misschien wel een betere opvoeding dan de oudere die zijn/haar experiment op voorhand dood redeneert.

Bij ‘olifantenprojecten’ zoals de walvisvaarders krijg je als jeugdige hooguit applaus voor je inzet en bewondering voor je durf maar het besef van de jeugdige dat het geen veranderingen teweeg zal brengen, komt pas later. Je mag al tevreden zijn als het leidt tot bewustwording of meer aandacht bij je directe omgeving. De echte veranderingen bij de grote zaken komen pas als je in staat bent de betrokken omgeving een spiegel voor te houden. Strijd is meestal niet erg slim en ook niet effectief, maar spiegelen wel… dus; “Zet de ander aan het denken!”. Nelson Mandela, Martin Luther King e.a. waren hiervan natuurlijk prachtige voorbeelden… Rede versus fysieke strijd… Voor jongetjes of meisjes van 14 dus echt een stapje te ver? Nee hoor! Ze hebben nog de spiegel van de kinderlijke onschuld. Een betere spiegel dan bijvoorbeeld enkele goede eerlijke kindervragen is er toch bijna niet? 

(tussen die leraar en mij is het trouwens wel weer goed gekomen… ik heb het vak laten vallen…)

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

21 Trump of Rutte… als president?

Wie moet een land leiden… een Ondernemer of een Bestuurder? (een ‘Trump’ of een ‘Rutte’?)…
VERJAARDAGSPRAAT in extremen…
Het klinkt heel verleidelijk… ‘Dat oeverloze geklets in den Haag’ versus ‘De daadkracht van de ondernemer die in korte tijd zijn bedrijf tot grote hoogte stuwt’… en het ligt dan misschien voor de hand om te denken: “We moeten dat soort mensen ook méér in de politiek hebben”. Ik hoor het tenminste regelmatig op ‘feestjes’ vol overtuiging voorbijkomen (ik heb er natuurlijk helemaal geen verstand van maar ben toevallig wel zelf ook ondernemer dus misschien herken ik iets in het gedrag…). Als ik dan vervolgens voorzichtig meld dat een narcist (hij voldoet aan alle kenmerken) als Trump onverantwoord omgaat met het wereldbelang, de democratie tot een lachertje vernedert en z’n eigen waarheden creëert, is het antwoord “Maar hij doet wel wat ie zegt en heeft in korte tijd veel bereikt”. Klaar… ik ga over op een ander onderwerp. Einde verhaal want het is waar natuurlijk… Dat geldt ook voor de olifant die de porseleinkast binnenwandelt nadat ie dit heeft aangekondigd, maar die conclusie melden is zinloos. Ook ik erger me natuurlijk regelmatig aan politici die hun eigen straatje staan schoon te vegen, veel praten zonder iets te zeggen, reactief in plaats van pro-actief Kamervragen stellen, soms overduidelijk niet bezig zijn met het algemeen belang maar vooral wel met hun persoonlijk belang of partijbelang. Ik zou me er echter eigenlijk niet druk om moeten maken want dat gedrag vertonen we allemaal wel eens… ook in onze werkomgeving. We zijn geen van allen full-time-kanjers… Los van het feit dat er natuurlijk goede en minder goede politici zijn heeft de politiek het extra nadeel dat alles onder een (subjectief) vergrootglas ligt. Ook de mindere momenten krijgen volop aandacht en worden liefst uitvergroot want dat voedt de discussie bij de massa. Maar, even terug naar de vraag of er meer ondernemers in onze regering zouden moet zitten…

De eerste vraag zou denk ik moeten zijn:”Wat zijn de ambities van onze gemeenschap?”
De vervolgvraag luidt:”Wie is voor die rol dan het meest geschikt?”.
  De inwoners van het land dat in puin ligt komen waarschijnlijk met heel andere ambities dan wij hier in Nederland. In dat eerste geval is misschien een sterke man/vrouw (autocraat) nodig om op korte termijn orde op zaken te stellen. Voor Nederland geldt, in ieder geval sedert 1922, de keuze ‘democratie’ en de Europese Unie bouwt zelfs aan een grensoverschrijdende democratie. Ook wereldwijd wint de democratische gedachte terrein. Ze is wellicht niet ideaal (zie ook de linkjes aan het einde van deze blog), maar biedt (al of niet ogenschijnlijke) stabiliteit, veiligheid, vrijheid etc., basisbehoeften voor de verder ontwikkeling van onze gemeenschap.

Totaal verschillende en niet uitwisselbare verantwoordelijkheden!
Iets nieuws bouwen/opzetten of een bestaande situatie beheren? Bij het antwoord op die vraag wordt meteen duidelijk dat we in beide situaties zeer verschillende vaardigheden vragen. Een ondernemer is een bouwer. Hij/zij heeft een doel vanuit een intrinsieke motivatie, ziet kansen, probeert binnen de beperkende regels tóch ruimte te vinden en gaat met ongekend veel energie door een muur om die doelen te bereiken. Dát maakt hem/haar succesvol! Het is niet iemand die dagelijks om tafel gaat met de medewerkers om democratisch te bezien hoe de toekomst er uit moet gaan zien. Hij of zij is, als puntje bij paatje komt, toch een autocraat en hoe aardig en innemend ook, vooral resultaat-gedreven, opererend vanuit een eigen visie. Het succes van de ondernemer wordt bepaald door winst of marktwaarde (ook al was ie daar zelf misschien helemaal niet op uit). En tot slot zijn er natuurlijk goede en minder goede ondernemers… Handige jongens en visionairs, dictators en motivators… Heel verschillend, maar toch allen ondernemer. In grote organisaties is er weliswaar meer behoefte aan een expliciete balans tussen ondernemers- en bestuurlijke vaardigheden, maar ook dan blijven het ondernemingen!

Een bestuurder in een democratie houdt zich aan de democratische spelregels en zijn/haar succes wordt bepaald door het creëren van rust, veiligheid, vrijheid, voorspoedige ontwikkeling, gezamenlijkheid, overeenstemming, gedeelde waarden en normen,  etc…  voor de gemeenschap. Ondanks het feit dat de kracht van de democratie ligt in de regelgeving die we afspreken en dus niet in de persoon die de leiding heeft (in tegenstelling tot een autocratie!), heeft een volk toch altijd wel behoefte aan een duidelijke en inspirerende leider en daar ontbreekt het nogal eens aan (niet iedereen die dit gedrag wél vertoont is trouwens een populist!). Ook hier geldt natuurlijk: Er zijn goede en minder goede bestuurders… mét of zónder een duidelijke visie, mét of zónder charisma… Het probleem bij bestuurders is soms dat ze niet verder lijken te komen dan dicsussiëren en afwegen en initiatieven dood relativeren. Ze mijden de scherpe kantjes. Alles moet politiek correct zijn en geen aanleiding geven tot ongenoegen. Dat lijkt me niet het gewenste ideaalbeeld, maar de democratie zal er niet echt onder lijden, de vooruitgang wel. We staan dan min of meer even stil.  De pure bestuurder zou dus misschien ook wat meer resultaat-gedreven kunnen zijn en niet alleen proces-gedreven. Je kunt er alles van vinden maar voorlopig lijkt deze bestuursvorm (democratie) dus nog niet failliet. Ze is ook zeker niet echt ideaal in haar details want hoe prettig is het bijvoorbeeld dat iemand, die van een onderwerp echt geen verstand heeft, toch meebeslist? De inrichting van ons democratisch bestel kan hier echter toch met wat wijsheid handige regelingen treffen zodat extremen gefilterd worden en niet tot catastrofe zullen leiden, maar dat ter zijde. 

Mensen als Trump zijn ondernemers, geen bestuurders. Mensen als Rutte zijn bestuurders, geen ondernemers. Het zijn mensen die in hun capaciteiten en drijfveren fundamenteel van elkaar verschillen. Als Rutte morgen op de ondernemersstoel zou landen dan gaat het bedrijf waarschijnlijk failliet. Da’s natuurlijk vervelend voor de medewerkers, klanten en toeleveranciers maar de schade blijft daarmee beperkt. Maak je een ondernemer bestuurder van je land, dan laat je dus ondernemerskwaliteiten het land besturen. Je zet Max Verstappen als het ware op de stadsbus… De toekomst voor een land is daarmee onzeker en het is de vraag of dat verstandig is. Sterker nog, het levert echt een gevaar op voor de democratie en daarmee voor veiligheid en vrede! Waarom zou je dat willen? Zal dat niet zo’n vaart lopen? Ik betwijfel het. Onderschat niet de kracht van de ondernemer om zaken toch naar zijn hand te zetten. Trump laat bijvoorbeeld zien dat ie autocraat is omdat ie geen respect vertoont voor de democratische spelregels, geen respect voor politieke opponenten, geweld tolereert en zelfs aanmoedigt en de pers en critici beperkt door bij alles wat niet in zijn straatje past als ‘fake news’ af te doen. Hoe langer zo iemand aan de macht is hoe meer hij de ‘democratie’ zal uithollen zodat hij kan doen wat hem goed dunkt. Hij is dus zeker een bedreiging voor de democratie maar met z’n gedrag ook eerder een bedréiging voor de wereldvrede dan dat ie daar een pósitieve bijdrage aan gaat leveren.

Concluderend gaat het dus om het fundamentele verschil of een ‘sterke man/vrouw’ (autocraat) deze rol moet krijgen of een sterk proces (democratie). Het gevaar beide tegelijk in stand te willen houden wordt gedemonstreerd door de situatie Trump. Naar mijn overtuiging zal het proces daarbij inleveren (weg democratie). 

Een terechte vraag zou tot slot zou dan ook kunnen zijn “Willen we wel een democratie?”. Het lijkt een ideaal maar ook daar is niet iedereen het mee eens. Zo vond Churchill  bijvoorbeeld: ‘Democracy is the worst form of government, except for all those other forms that have been tried from time to time’. Op zich dus geen gekke vraag, maar een antwoord daarop gaat wel wat verder dan de verjaardagspraat… Ook hier resteert waarschijnlijk de conclusie dat we bij welke invulling dan ook, als burgers toch altijd wel zullen blijven zeuren… maar dat (wederom) terzijde.

Definitie Democratie
Artikel  De slimste dictators
Filmpje Waarom is Nederland een Democratie
Artikel Is Democratie gewenst?
Artikel Omstreden democratie

Jeroen Teelen 2018, (blij met de vrede en vrede met het matige ontwikkelingstempo)

Lees verder...

20 Opgroeien in of tussen de arbeidersbuurten

Opgroeien in of tussen de arbeidersbuurten…
Vroeger keek ik als kind erg op tegen de mensen die in de villawijken woonden. Dat moesten wel heel bijzondere mensen zijn. Wij, het arbeiders-milieu (oké, misschien kleine middenstanders in de terminologie van toen) waren toch van een andere orde… Mijn opa peperde dat zijn kinderen continue in met de woorden: “Je bent maar het kind van een eenvoudige schilder!” Hij vergat daarbij even dat deze ‘eenvoudige zelfstandige met vijf kinderen’ wel elk kind een woning cadeau deed als ie het huis uit ging… Zó gemiddeld was dat nu dus ook weer niet, maar dat terzijde. Het werd er bij ons dus ingehamerd “vooral geen kapsones!”. We hadden als eerste in de straat een auto en later een televisie (de hele straat keek bij ons naar De Verrekijker en Pipo de Clown) Ook gingen we elk jaar met het hele gezin twee weken op vakantie in Italië, dus we hadden het écht niet slecht, maar ik voelde me als kind toch een product aan de onderkant van de samenleving. Ik wist niet beter… Opa had blijkbaar veel invloed. We woonden ook in een heel gewone Deventer buurt tussen twee echte volksbuurten in (Rielerwijk en Hof van Colmschate), maar jongens wat heb ik daar een leuke jeugd gehad! M’n moeder wilde altijd graag verhuizen naar een ‘iets betere buurt’ maar pa had nu eenmaal z’n winkeltje met een prachtige grote werkplaats dus die was er niet weg te slaan. Als oudste in een gezin met 7 kids (ma altijd druk met de kleintjes en pa altijd druk met z’n werk) was ik al een uur weg voordat ze het in de gaten hadden. Kattenkwaad uithalen met de andere jongens uit de buurt of voetballen (waar ik trouwens ronduit slecht in was) op ‘de brede stoep’. In een autoband aan een touw over een sloot slingeren op het (verboden) terrein van de Brinkgreven (psychiatrisch ziekenhuis), vissen in de Singel (ook verboden natuurlijk) en in 1963 als negenjarig jongetje over de IJssel lopen (levensgevaarlijke ijsschotsen), rondscheuren (en uit de bocht gevlogen) met het gemotoriseerde invalidewagentje van m’n tante… alle deurknoppen in de straat aan elkaar knopen en dan overal aanbellen… of (de mooiste)… een verse koeievlaai op de stoep voor de deur, krant eroverheen, die aansteken en vervolgens aanbellen…  geweldige herinneringen en allemaal waar gebeurd… Dat alles vonden mijn ouders natuurlijk echt niet goed, maar ik genoot van alle vrijheid. Achteraf vertelde m’n moeder dat ze soms ook wel stiekem moest lachen als er weer eens een boze buurvrouw op de stoep stond met een geweldig verhaal… Juist met een groep zijn dit soort uitdagingen, op een of andere wijze, voor jongeren toch heel aantrekkelijk. Voor mij dus in ieder geval wel. Bij mij in de klas op lagere school zaten geen kinderen van rijke ouders… alleen rijke kinderen! Je leert zelf je plekje te verwerven, ook tussen de ‘schoffies’ of bekend ‘Deventer tuig’ want ook dat waren deels mijn klasgenootjes. Ik heb me daar trouwens ook altijd prima tussen gevoeld hoewel ik er geen onderdeel van uitmaakte en de politie mijn ouders wel eens heeft ingeseind dat ik bij sommigen beter weg kon blijven. Dat deed ik dan vervolgens ook wel, maar op een niet confronterende manier voor die groep, dus geen probleem. Heel vormende ervaringen die me weerbaar maakten!

Op de het Geert Grootte College (middelbare school) kwam ik ineens met heel andere milieus in aanraking en terugkijkend vond ik juist de daardoor ontstane gemêleerde vrienden-/kennissenkring erg leuk. Mijn ‘vriendjes’ varieerden van het kind uit de wagen, al of niet met een pa in de gevangenis, tot de zoon van de hoogleraar en de dokter (die trouwens ook nooit thuis waren) en alles wat daar tussen zat. Het gaat niet om wat beter of slechter is maar juist die diversiteit vond ik geweldig. Er zaten (aan beide kanten) natuurlijk foute en mooie vriendjes tussen. Ik kon met de meesten van hen prima  overweg. Zo was er ook een sloopbedrijf op de oude Rielerwijk met een zeer agressieve Duitse herder aan een lange lijn om ongewenst bezoek weg te houden, maar de hond en ik waren binnen no time de beste maatjes. Ik werd er gedoogd omdat ik gek was op oude radio’s (die probeerde ik dan weer aan de praat te krijgen) en als ik iets gevonden had kwam ik altijd netjes vragen of ik het mocht hebben (want geld had ik natuurlijk niet). Dat mocht altijd! Ook die omgeving leverde toch weer waardevolle nieuwe inzichten op over het functioneren van gezinnen in de samenleving (veelal met meer liefde onderling dan gemiddeld maar met vaak wat afwijkende normen en waarden). Terugkijkend als volwassene had het toen natuurlijk ook erg fout kunnen gaan dus ik snap de ouderlijke ongerustheid. Ik had het geluk dat ik sterk genoeg was (letterlijk en ook figuurlijk) om mijn rug recht te houden zonder me tegen de anderen af te hoeven zetten maar ik kan me heel goed voorstellen dat anderen juist willen opgaan in een groep en daarvoor hun identiteit dus opgeven. Daar schuilt, denk ik, dan het echte gevaar. Terugkijkend vind ik het een waar geluk dat ik destijds niet in een of andere chique wijk ben opgegroeid. Ik had dan waarschijnlijk heel veel mooie mensen nooit ontmoet en zeker heel veel avontuur gemist! Niet dat er in chique wijken geen mooie mensen wonen natuurlijk, maar daar zit wel wat meer cosmetica. Ik vind beide werelden wel wat hebben ook al gaan ze niet altijd goed samen. Voor mijn beeldvorming en kennismaking met het volle leven vond ik die diversiteit goud waard en zo’n ervaring gun ik iedereen!

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

19 Vegetarisch, Veganistisch of toch een biefstuk?

Vegetarisch, Veganistisch
In mijn vroege jeugd (begin jaren zestig) kwam het niet voor… althans, als kind had ik er thuis nog nooit van gehoord. Ik had wel eens gehoord dat er mensen waren die geen vlees konden verdragen maar die liepen bij een dokter. Verder waren er natuurlijk geloofsgemeenschappen die hierin keuzes dicteerden maar daar hadden wij thuis geen last van, behalve misschien dat ei op vrijdag maar ook dat was lekker, dus geen probleem. Inmiddels is er wel wat veranderd. De discussie over het milieu en het wereldvoedselprobleem (onze vleesconsumptie legt een zware last op het productiepotentieel van onze aarde waardoor anderen honger lijden?) leken me nog de meest serieuze overwegingen (volgens onderzoek van de Vegetariërsbond uit 2013 is dit bij 28% van de vegetariërs het argument), maar ineens (hippie-jaren zestig) kwamen er (volledig terecht trouwens) protesten bij over de wijze van onze omgang met dieren die voor consumptie zijn bestemd. Die onvrede uitte je dan vervolgens door over te schakelen op ‘slechts’ vegetarische voeding (argument van 38% van de vegetariërs). Die laatste groep is ook de grootste. Ik vind het protestsignaal op zich natuurlijk prima maar wij zijn in ons fundament wel echt omnivoren, genetisch in ieder geval sinds de homo erectus, dus dat is al een tijdje (bijna 2 miljoen jaren). Het voelt misschien daarom ook als iets tegennatuurlijks. Natuurlijk ben ook ik best bereid om iets te doen, maar om nu gelijk voor ‘zelfkastijding’ te kiezen of m’n fundament te verloochenen en precies de andere kant uit te gaan varen (van Ja naar Nee) gaat me toch een stap te ver en ik vraag me ook af of dit wel de beste oplossing is.

(N.B. Wat ik jammer vind is dat vegetarische en zelfs veganistische groeperingen ook aangeven dat het bijvoorbeeld veel gezonder is dan de maaltijd van de omnivoor. Vervolgens wordt het resultaat van een onderzoek gemeld, maar een pagina verderop staat een ander onderzoek waaruit blijkt dat vegetariers en veganisten bijvoorbeeld weer vaker depressief zijn of dat zaken slechts gelden onder strikte voorwaarden… Dus, het ene voordeeltje wordt uitvergroot en het nadeeltje wordt niet genoemd. Boerenslimheid, noemden we dat vroeger (ik weet niet hoe dat nu heet). Waarom het groter proberen te maken dan het is? Blijf bij je simpele argument (dus onverdraaglijk, dierenwelzijn o.i.d.) maar koppel er geen ‘broodje aap verhaal’ aan want dat vertroebelt de discussie en verzwakt je positie als groep alleen maar!)

Vleesconsumptie bijsturen (minderen of ander vlees) als dat beter is voor onze eigen gezondheid en/of het milieu en/of de wereld-voedselvoorziening is natuurlijk prima. Het vlees mag voor mijn part ook drie keer zo duur worden (ik heb makkelijk praten besef ik) als dat nodig is om de beesten een beter bestaan te geven gedurende de tijd dat we ze ‘onder onze hoede’ hebben, maar dat is het dan ook. De echte pijnpunten zijn volgens mij het voorkomen van dierenleed. De consumptiegroep in de watten leggen (dus ook vrij in de wei), ze zeker niet laten lijden (dus ook niet in een opfokschuur, vleeswagon of overvolle bakken in een vrachtwagen) lijken me dan zeer zinvolle voorwaarden. Dat kost weliswaar geld maar dáár liggen volgens mij de échte pijnpunten dus dáár moeten we dan toch iets aan doen? Ik vraag me af of je door vegetariër te worden deze pijnpunten wel aanpakt. Als we het laten afhangen van EEG-regelgeving vind ik dat ook wel een beetje jammer want als niemand het voortouw neemt, verandert er ook niets, dus waarom beginnen wij er niet gewoon mee? Ook hier zouden we misschien, net als bij roken e.d. de publieke mening kunnen bijsturen. Iets in de geest van “Het is not done om dieren te mishandelen”, dat lijkt mij dan meer gewenst dan “Het is not done om vlees te eten”. Niet om iets of iemand te be-/ver-oordelen, maar slechts als overweging voor mezelf. Ik ga mezelf in ieder geval niet aanpraten dat ik ineens geen omnivoor meer ben. Misschien dat nieuwe ontwikkelingen (kunstmatig geproduceerd vlees) hier nog een goede wending aan kunnen geven.

Het fanatisme van sommigen dat zelfs vegetarisch niet voldoende is en dat je als veganist door het leven moet, begrijp ik echter totaal niet. Ik zie daarvoor geen enkel reëel argument. Het voelt voor mij als doorgeslagen ‘geitenwollen sokken’ filosofie, oh nee, zelfs die sokken mogen dan niet. Als het idee is dat je de dieren hun eigen rijk/vrijheid teruggeeft en ze dus niet exploiteert dan mag dat natuurlijk je ideaal zijn, maar ik weet niet of je ze daarmee ook een beter leven geeft want ook de natuur is wreed en wie of wat bepaalt wat beter is? Ook het idee dat we de natuur ongerept laten gaat niet samen met het feit dat we domweg ook voedsel nodig hebben. We weten inmiddels trouwens dat ook planten met elkaar communiceren (Scientias sept.2018), de omgeving kunnen waarnemen, problemen oplossen en mogelijk zelfs kunnen tellen dus de volgende stap is… het uitroeien van het menselijk ras en alle vlees- en plantenetende dieren? En wat te doen met de vleesetende plant? In het boek “Briljant Green: History and Science of Plant Intelligence” pleit wetenschapper Stefano Mancuso er voor om planten op basis van hun intelligentie en bewustzijn rechten te geven. Dat past wel in mijn beeld van respect voor de natuur, maar dit betekent voor mij dus niet dat wij bijvoorbeeld moeten voorkomen dat de koeien gras eten en de tijgers vlees. Dit om aan te geven dat de natuur nu eenmaal zo in elkaar zit. Idealen zijn prachtig en iedereen het zijn/hare, maar voor mij is het met twee benen op de grond gevoel nog steeds: Af en toe een lekkere stampot boerenkool mét een (duurdere) worst.

Jeroen Teelen 2018, genietend omnivoor met respect voor de natuur!

Lees verder...

18 Wim Eijk verantwoordelijk voor uitschrijvingen bij de R.K. Kerk!

Op 18 september 2018 heb ook ik me laten uitschrijven bij de R.K. Kerk.
Directe aanleiding is de repliek van Wim Eijk aan Klaas Dijkhoff.
Daarmee alleen al is dus recht gedaan aan de titel van deze blog, maar de oorzaak is natuurlijk veel groter, dus even wat feiten ‘van binnenuit’!

Omdat Wim Eijk en ik ongeveer even oud zijn, schets ik hieronder eerst de typische situatie van een katholiek gezin destijds en wat ik daarin heb meegemaakt… en vervolgens mijn ervaringen als dirigent/organist met het ‘kerk-management’.

Als kind krijg je van huis wat dingen mee… Eén daarvan was (vroeger) meestal het lidmaatschap van een of andere geloofsgemeenschap. Je ouders hadden de overtuiging dat het goed was of… ze konden er in hun sociale context (sociale druk) niet omheen… Dat laatste is natuurlijk triest, maar niet zeldzaam. Het is mij ook overkomen en ik ga er van uit dat zij de overtuiging hadden dat het goed was maar ik weet zeker dat de sociale context ook een heel belangrijke rol had. Daar zit je dan keurig ’s zondags in de kerk en je weet nog niet zo goed wat je er van moet vinden. Zo’n gezin met zeven kinderen zo keurig op een rij maakte blijkbaar indruk want met enige regelmaat kreeg ik dan te horen dat het zo’n keurig gezin was en dat paps en mams ons zo keurig in het gareel hadden. Dat was natuurlijk ook zo. Schone kleren, tanden gepoetst, haren (had ik toen nog) netjes gekamd etc… Als oudste met zes jongere kinderen is het echter thuis ook niet altijd feest. Ik heb er niet onder geleden hoor, maar toch… Er kwam een missiepater in de zesde klas op bezoek (dat bleek een jaarlijks fenomeen) die prachtige verhalen had over de missie en over een seminarie met een bos er bij, biljarten, iedere week film, gezamenlijk sporten, dicht bij zee, etc. etc.. Ik was gelijk verkocht. Eindelijk weg van de drukte van ons gezin. Jeroen ging naar het seminarie… In die tijd trouwens de gewoonste zaak van de wereld, als oudste in een groot Katholiek gezin… En… er was inderdaad elke week een film op de vrijdagavond! Ik heb er, in drie maanden tijd, echter slechts één gezien. Reden? Ik had altijd straf. Voor m’n gevoel zat ik (in wisselend gezelschap) vrijwel iedere avond op de knieën voor m’n chambrette (drie wandjes met een gordijntje ervoor) op de slaapzaal. Het stokje of de kokosmat onder de (blote) knieën maakte dat het al na korte tijd verdomde veel pijn deed. Ik weet ook nog dat het zelfs als een ‘geluksmomentje’ voelde als ik eens een dag geen straf had en zo maar m’n bed in mocht, dus het moet toch een bijna dagelijks fenomeen zijn geweest. Er waren ook fijne paters hoor, dus ik had ook best goede momenten, maar die waren er toch te weinig. Nu waren de opvoedkundige uitdagingen ook daar in de provo-tijd (1966) natuurlijk enorm en het enige correctiemiddel was (lijf)straffen. Dát heb ik geweten. Eén keer was het zelfs zo erg dat ik met een ‘Spaans Rietje’ (ik kende dat woord tot dat moment niet eens) vier slagen op m’n blote achterwerk heb gehad terwijl ik met de onderbroek op m’n enkels over het biljart lag! Ik heb vervolgens twee of drie dagen in bed gelegen en kon niet op m’n rug liggen vanwege de gezwollen striemen. Mijn klasgenoten maakten er foto’s van voor de politie, maar het ontwikkelen werd gedaan door de broeders, dus die foto’s hebben nooit het daglicht gezien. Toen ik, nadat ik blijkbaar weer eens wat uitgevreten had, de piemel van een broeder in de hand moest nemen, was ik het zat en ben ik ‘gevlucht’. Ik zal vast een vreselijk jongetje geweest zijn, maar een kind van twaalf mag je zoiets echt niet aandoen dunkt me. Eenmaal thuis werden er nauwelijks vragen gesteld en er werd ook niet over gepraat. Ik ben er, gek genoeg, voor m’n gevoel niet door beschadigd. Een ding was echter wel helder, het respect dat mijn ouders als vanzelfsprekend voor onze religieuze leiders hadden, was er bij mij niet, zeker niet op voorhand en geloven wat ons door diezelfde mensen werd voorgespiegeld was voor mij toen al ‘met een hele grote korrel zout’.

Ik was wel gek op de pijporgels en kerk-akoestiek en mocht vanaf m’n dertiende (dacht ik) soms (bij gebrek aan beter natuurlijk) een kerkdienst begeleiden op het orgel. Dat liep door de jaren heen op tot wel vijf keer in een weekeinde maar ik vond het prachtig. Vanaf m’n negentiende kwam daar het dirigeren bij en dat alles doe ik nu nog steeds als ik gevraagd wordt. Ik ben zelf helemaal niet gelovig, maar zag dat een kerkgemeenschap voor veel mensen zoveel kon betekenen dat ik het wel, als agnost, een maatschappelijk zinvol gebeuren vond/vind (zie ook blog 1). Het maakt me dus niet uit of iemand ergens in gelooft, zolang ik daar verder geen last van ondervind. Ik heb met plezier altijd dus wel een rol vervuld in die gemeenschap op een positie in direct contact met de leiders.
Lange tijd heb ik me gestoord aan het voetstuk dat sommige (lang niet alle!) kerkleiders (van pastoor tot bisschop) menen te moeten claimen. “Ik ben de pastoor dus…” past niet in mijn wereld en daar ageer ik dan dus tegen (hetgeen ook meerdere malen is gebeurd in de 45 jaren dat ik speel en/of dirigeer). Respect verdien je en dat staat geheel los van de formaliteit. Het feit dat Wim Eijk (aartsbisschop) een aantal jaren geleden meende de kerkmuziek te moeten ‘corrigeren’ was voor mij de eerste echt onverteerbare actie. Dat iemand, blijkbaar zonder empatisch gevoel bij de gemeenschap, ineens op basis van de overtuiging van zijn onfeilbaarheid alle muziek die nog een beetje aan een levende samenleving doen denken, dus zomaar schrappen kan, zorgde voor onbegrip alom. We moesten terug naar teksten die niemand meer snapte op melodieën die niet meer van deze tijd zijn (in oorspronkelijke diensten kwam helemaal geen muziek voor dus waar haal je het recht vandaan dit te doen?). Het koor waarvan ik toen dirigent was, had er al helemaal geen zin meer in want voor ons gevoel werden alle mooie liederen geschrapt. Zo’n besluit valt op, dus je probeert de reden te achterhalen en als je vervolgens geen rationeel argument kunt vinden, kom je automatisch terecht bij degene die deze onzin (zo wordt het ervaren) heeft bedacht. Ik heb toen wat meer uitspraken en geschriften van deze man onder de loep genomen, discussies gevolgd en kreeg steeds meer de indruk dat het hier slechts gaat om een dictator die wellicht met een redelijk stel hersenen geboren is, maar waarbij het gevoel van eigenwaarde en het eigen-gelijk inmiddels wel tot een extreem hoog niveau zijn gestegen zodat er van enige reflectie al sinds lange tijd geen sprake meer zal zijn. Hij ziet zichzelf als beschermer van de waarheid en de kerk (Wie kent de waarheid? Dus die opmerking op zich is al een veeg teken!), maar hij heeft dus niet door dat hij juist zelf mede de oorzaak is van de vele uitschrijvingen. Zijn uithaal naar De Korte (zijn opvolger in het noorden die er wat genuanceerder over denkt) en zijn kritiek op de Korte’s meldingen omtrent seksueel misbruik doen me denken aan iemand die op een machtige positie zit die ie niet zou moeten bekleden in het belang van de gemeenschap! Peter’s Principle heeft er dus in mijn ogen weer een wapenfeit bij. Zijn hang naar een uiterst conservatieve kerk getuigt niet van enige compassie met datgene dat een kerkgemeenschap nog het meest van belang vindt, namelijk het lokale sociale vangnet. De opmerking van Klaas Dijkhoff in de richting van Wim Eijk dat hij misschien toch een iets minder grote broek moet aantrekken (toontje lager zingen) klonk mij dan ook als muziek in de oren. Eindelijk iemand die z’n mond open doet! Als er al iemand de oorzaak van de leegloop in zijn kerk is dan is dat zeker niet Dijkhoff (zoals Eijk beweert) maar eerder Wim Eijk zelf! Hij zelf is, in mijn ogen, de kerkelijke blunder die mede verantwoordelijk is voor de situatie in ‘zijn’ kerk. 
Ik was het al lange tijd van plan, maar naar aanleiding van dit gebeuren heb ook ik me dus laten uitschrijven, voorzien van de volgende  motivatie:
…………………………………….

Dat ik als jongetje van 12 op het kleinseminarie ben misbruikt en mishandeld heb ik nooit gemeld. Ik heb er gelukkig ook niets aan over gehouden, zelfs geen rancune jegens de kerk. Omdat ik een deel van de ‘kerkfunctie’ wel van groot gemeenschappelijk belang acht (zorgzaam zijn voor elkaar) heb ik me er desondanks dus toch voor ingezet. De dictatoriale wijze waarop deze gemeenschap al jaren bisschoppelijk wordt geleid getuigt echter niet van eenzelfde compassie vanuit het management maar slechts van een, in mijn ogen zinloze en verwoestende rigiditeit. De directe aanleiding tot mijn besluit is de narcistische houding van Wim Eijk in zijn uitingen naar Klaas Dijkhoff. Een kerk moet zich van zo’n ‘mis-leider’ ontdoen, wil ze nog een enigszins intelligente achterban overhouden.

Ik verzoek u hem hiervan een afschrift te sturen hoewel ik betwijfel of het verder ergens bij helpt.
Met vriendelijke groet en altijd bereid om wat voor de lokale gemeenschap te doen!
…………………………………….

Omroep Brabant nieuws

Hart van Nederland artikel

Trouw artikel

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

17 Alternatieve geneeswijzen? Waarom geloven we toch zo graag in sprookjes?

Alternatieve geneeswijzen en Dr. A. Vogel? Waarom geloven we toch zo graag in sprookjes?

Tafel van de Rede en de vereniging van de Vrije Gedachte?
Iedere tweede donderdag van de maand is er in de Fermerie (Muggeplein) te Deventer van 20.00u tot 22.00u de zogenaamde Vrijdenkers-Borrel. Het is geen club waarvan je lid hoeft worden of zoiets en je hoeft je zelfs niet vooraf aan te melden, je komt gewoon! Het is een (gratis) bijeenkomst waarin iemand (meestal een specialist met landelijke faam) over een bepaald onderwerp een verhaal houdt. Vervolgens is er ruimte voor discussie. Of het nu gaat over Islamisering, Integratiebeleid, Vaccinatie, Democratie of een ander interessant onderwerp, je hebt de kans om je kennis te vergroten op een prettige ongedwongen manier en het is een buitenkans voor eenieder die zich eens goed wil laten bijpraten over een onderwerp. Ik ben nu enkele jaren een regelmatige bezoeker (kan er helaas niet altijd bij zijn) en vindt, ongeacht het thema, de bijeenkomsten altijd zeer leerzaam en blik-verruimend. Zelfs onderwerpen die me in eerste instantie geheel niet boeien zijn voor mij geen reden om over te slaan want de ervaring leert dat ik altijd enthousiast thuiskom. 
Gisteravond was Catherine de Jong (Anesthesist/anesthesioloog, secretaris van de vereniging tegen Kwakzalverij en bestuurslid van de European Council of Skeptical Organisations (ECSO) de koepel van sceptische organisaties in Europa) te gast. Ze hield een verhaal met de titel:

“Is dat nog nodig, een Vereniging tegen de Kwakzalverij?” (link=download ppt)

Ik ben medisch geheel niet onderlegd maar vond het onthutsend en verontrustend hoeveel last de toch al geldverslindende medische wereld heeft van dit fenomeen. Ik wil dus slechts een poging doen u op het spoor zetten om in voorkomende gevallen even wat verder te kijken in de literatuur alvorens u in te laten met deze praktijken omdat het u geld bespaart en risico’s beperkt. Ik wist natuurlijk wel dat ‘alternatieve geneeswijzen’ een discutabel plaatsje hebben op de ranglijst maar had de simpele insteek dat, als deze mensen met een goed gesprek toch een probleem weten op te lossen bij een patiënt, dan leek me dat prima (hoewel je dat gesprek wellicht ook kunt hebben met je huisarts). Dat ze echter willens en wetens ook niet werkende behandelingen en medicijnen voorschrijven die zelfs door de verzekeraar worden vergoed (daar gaat ons geld… down the drain!) dat wist ik niet. Helemaal verontrustend is het dat ons rechtssysteem mazen kent waardoor mensen zich op slinkse wijze een positie hebben weten te verwerven die schuurt tegen de medische wetenschap waarop ze zich vervolgens beroepen.

Bijvoorbeeld; de verpleegkundige met een Big-registratie (register van Beroepen in de Individuele Gezondheidszorg) die een cursus doet (en eventueel een doctorstitel koopt in het buitenland) en vervolgens een praktijk opent moet je toch te denken geven. Misschien gelooft hij of zij er zelf in, maar het wetenschappelijk fundament onder kennis en kunde ontbreken volledig. Dr. A. Vogel is geen Dr! en de poedertjes, drankjes e.d. werken aantoonbaar NIET! Onze apotheek heeft ze echter wel in de schappen staan (weliswaar niet bij de medicijnen) slechts omdat het omzet oplevert terwijl diezelfde apotheker weet dat het nergens bij helpt! Het feit dat de apotheker ze in de schappen heeft staan geeft de ‘makers’ én de ‘gelovigen’ namelijk wel weer een argument en dat zou de apotheker niet moeten willen! Sterker nog, het is zelfs niet allemaal geheel ongevaarlijk (Sylvia Millecam)! Leggen we ons lot in handen van placebo’s en sprookjes of kiezen we voor methoden die bewezen hebben een bijdrage te leveren aan de genezing? Ethiek is blijkbaar te koop. Ook de Reiki, Chiropractors, Bioresonantie, Holo-dit-en-dat, of Moleculair-dit-en-dat of andere vage termen… Allemaal smaakmakers op het terrein van misleidende reclame (zie blog nr. 9)! Iedere poging om hiervoor aandacht te vragen krijgt weerleggingen van het niveau: “Bij mij heeft het geholpen, dus ik bén het bewijs dat het werkt!”. Blijkbaar is het begrip ‘wetenschap’ niet bij iedereen goed helder. Het werkt aantoonbaar NIET en dat iemand zich er (toevallig) bij gebaat voelt is dus niet te wijten aan het genomen medicijn of de ondergane behandeling. Het was zonder enig ingrijpen wellicht ook over gegaan, of misschien had ie een week geen … gegeten en daarom…

Of je er nu in gelooft of niet… De wetenschap kan aantonen dat al deze zaken niet werken en de voorstanders kunnen niet aantonen dat deze zaken wel werken. Dat lijkt me dus op voorhand een reden om er niet al je kaarten op te zetten en zeker een argument om onze toch al dure ziektekostenverzekeringen niet te verspillen aan dergelijke producten. Zorgverzekeraars?????

Ik snap best dat de wetenschap altijd achterloopt op het experiment, maar als ze aantoont dat zaken niet werken moeten we dat wel serieus nemen. Nogmaals, ik ben geen arts, patiënt of belanghebbende, maar slechts oprecht deelnemer aan een discussie die het beste moet opleveren voor ons en onze zieke medemens.

Artikelen: Wees op uw hoede voor ‘Alternatieve’ Geneeswijzen  of de aanbevelingen van de Gezondheidsraad die het breder verband in kaart brengt maar tegelijkertijd de politieke wil betwijfelt om op te treden.

De alternatieve geneeswijzen zijn wetenschappelijk onderzocht door Simon Singh en Edzart Ernst en het boek dat dit heeft opgeleverd heet “Bekocht of Behandeld?” (recensie / conclusies).

 
Jeroen Teelen 2018 (in de hoop dat het ergens bij mag helpen)
 
AANVULLING n.a.v. response…
 
 
Omdat het blijkbaar moeilijk is voor sommigen om Dr A. Vogel (die dus geen doctor is) en andere onzin (lichttherapie etc.) de rug toe te keren worden door sommige lezers argumenten gebruikt die in deze discussie niet thuis horen, namelijk dat de farmacie de prijzen van de reguliere medicijnen zo hoog maakt… (dus omdat de benzine zo duur is gooien we maar water in de tank?) Vandaar dus deze toevoeging:
Oké, programma gezien… en het is een goed verhaal maar gaat dus over de context van een medicijn en niet over de kwaliteit (werking) van het medicijn zelf. De context betreft vooral de machtsverhoudingen (prijs, proces e.d.). Misschien is hier een betere regulering (regelgeving met kaders vanuit de overheid) mogelijk en dat lijkt me zeker ook wenselijk.
Los van dit alles staat de vraag óf een ‘medicijn’ ook echt werkt. Wat blog 17 probeert te onderstrepen is dat, n.a.v. de presentatie van Catherine de Jong) alternatieve geneeswijzen uitgebreid wetenschappelijk zijn onderzocht (zie de toegevoegde links) en aantoonbaar NIET werken. Je kunt dus bewijzen dat het bull-shit medicijnen zijn die alleen beloftes doen op basis van fake verhalen. In dié gevallen worden ze namelijk ook ‘alternatief’ genoemd. Vergelijkbaar met het door mij ingestraalde zand in m’n zandbak tegen kanker (ik heb drie kuub liggen, het is te koop voor 3 miljoen en het helpt tegen sommige terminale…). Er komt geen wetenschappelijke bevestiging aan te pas en lezers zien het als een ‘laatste strohalm’. Dát is het zelfs niet en daarom vind ik het misdadig. Het is pure misleiding… vergelijk het maar met dure slingers ophangen omdat een medicijnman (die zelf die slingers levert) zegt dat het de boze geesten verdrijft. Het betekent namelijk dat we niet alleen al veel geld uitgeven aan medicijnen die aantoonbaar wel werken, maar ook nog eens kapitalen spenderen aan middelen die niet eens medicijnen zijn. Daar werken zelfs apothekers en verzekeraars aan mee omdat het winst oplevert… dat houdt zichzelf dus in stand en daarop wil de minister nu ingrijpen.
 
Jeroen Teelen 2018
Lees verder...

16 M’n eerste sollicitatiegesprek…

M’n allereerste sollicitatiegesprek…
M’n allereerste echte baan was (als jochie van 23) bij de Veluwse Machine Industrie in Epe. Ze hadden toen net een internationale handelsvestiging in Zwolle (mijn werplek) opgericht. Ik kende het niet, maar in de krant stond zo’n prachtadvertentie met auto van de zaak, opleiding in Amerika, veel reizen etcetera, dus ik dacht, da’s wat voor mij! De vereiste HTS-E had ik wel maar de vereiste ervaring natuurlijk weer niet… toch maar schijven… Psychologische test, technisch inzicht test….. en gelukkig werd ik vervolgens uitgenodigd voor een gesprek. Ik was de eerste van drie kandidaten… Ik had me natuurlijk netjes gekleed, kwam binnen en aan een wel heel erg grote directietafel zaten vier!! heren, strak in pak… De eerste opmerking ging gelijk al over mijn kleding… hoe kon je voor zo’n functie op sollicitatiegesprek gaan met een trui aan? Ik meldde dat ik die ochtend blijkbaar een verkeerde keuze had gemaakt en zei “Dat zal me niet nog eens overkomen!”. Het gesprek verliep verder soepel hoewel ze wel telkens probeerden om me vast te kletsen (begreep toen het nut er niet van) en ook begonnen ze steeds weer over die kleding, van die kleine speldenprikken… maar het gesprek liep verder naar wens. Toen we afscheid namen (ik had de deurkruk al in de hand) merkte de woordvoerder nogmaals op “En dat soort kleding trek je dus voortaan maar aan in je vrije tijd”. Toen draaide ik me om en zei: “Ik heb al gezegd dat me dit niet nog eens overkomt, maar voor de duidelijkheid…  IK BEN HIER IN M’N VRIJE TIJD!”. Eenmaal thuis gekomen zei ik tegen m’n moeder dat dit zéker niets zou worden omdat ik brutaal was geweest tijdens het gesprek… Twintig minuten later ging de telefoon… Ik had de baan! Nooit meegemaakt dat een gesprek op deze wijze kan verlopen als ze willen weten of je stress-bestendig bent en willen zien hoe je er mee omgaat… Zoiets had ik van tevoren niet kunnen bedenken.

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

15 De wolf is terug, de schapen snappen er niets van…

De wolf is terug, de schapen snappen er niets van…

Nu loopt die wolf-discussie al een tijdje en vandaag stond er weer een enthousiast stukje in de krant dat het er al veel meer zijn dan we dachten… Ik moet eerlijk bekennen dat ik totaal niet begreep waarom een wolf belangrijker is dan bijvoorbeeld vijftig schapen. Het blijft toch een dier met een behoorlijk gewelddadige potentie. Ik dacht ook dat ons land veel te klein was geworden voor een dier dat dergelijke territoria (minstens 200 km2 per roedel) nodig heeft en ze zijn nu dus blijkbaar al met velen.  Het is me inmiddels echter helemaal duidelijk want ik heb gelukkig eindelijk de persoon gevonden (en gesproken) die het geweldig vindt dat de wolf weer terug is in Nederland. “Die hoort hier in Nederland….” zegt ie. Hij noemt zich natuurbeheerder, maar hij is eigenlijk in hart en nieren een jager want dat spat er in het gesprek van af. Ik noem het jagen en hij noemt het noodzakelijk wildbeheer. Je begeeft je dus al snel op zeer glad ijs bij dit onderwerp. Ik zelf heb niets met de jacht, maar hij vindt dat geweldig en zegt dat het nodig is om het evenwicht in stand te houden… (een contradictio in terminis want een evenwicht hoef je niet in stand te houden, maar dat terzijde). Hij bedoelt waarschijnlijk dat de wolf moet gaan bijdragen aan enig evenwicht.

Op WolvenInNederland.nl wil men de juiste (objectieve) informatie bieden. Er is zelfs een link naar een artikel te vinden waarin de Europese juridische kaders uit de doeken worden gedaan (natuurbeschermingsrecht), dit om de discussiekaders aan te geven. We hebben nog te veel een sprookjes-imago op ons netvlies en daar willen ze iets aan doen. Wij staan niet eens op de menulijst! Deskundigen melden al te graag dat we van de wolf helemaal niets te vrezen hebben omdat ie mensen uit de weg gaat. Tja, dat is misschien allemaal zo, maar dat gold ook voor de wasbeer, de aap, de bruine beer etc… in hun natuurlijke omgeving. Vanmiddag, tijdens het fietsen op de Veluwe, kwam een klein vosje naar ons toe en at brood uit de hand! Over gedrag in een natuurlijke omgeving gesproken… en hoeveel ongerepte natuur hebben we nog in Nederland? Wat betreft de deskundigheid… Het verhaal ‘Oostvaardersplassen’ is volgens mij toch ook onder ‘deskundige leiding’ en volgens de regels gerealiseerd? Als ze echt honger hebben staan ze zo als groep bij je op de stoep. Weg natuurlijke omgeving en welkom nieuwe uitdaging dus. In Thailand plunderen de apen je koelkast, in Amerika plunderen de wasberen je afvalcontainer en vorige week zag ik een filmpje waarin een grote bruine beer zomaar over een hoge afrastering klom naar de bewoonde wereld.

Het lijkt me dus zeer naïef om te denken dat de wolf voor ons straks geen probleem gaat opleveren, zeker als hij in aantallen op een niveau komt dat ie honger begint te lijden als zich op de Veluwe voedselsituaties voordoen en hij weet dat de leefomgeving van de mens veel te bieden heeft. De experts zullen dan antwoorden: “Tja, dit is een uitzonderlijke situatie”. Volgens mij kun je die uitzonderlijke situatie nu al voorspellen want sprake van een ideale natuurlijke leefomgeving is er hier zeker niet dunkt me en de ruimte om in extreme situaties het territorium te vergroten al helemaal niet. En nu is het advies dat de boeren hun schapen beter moeten gaan beschermen (hoger & elektrisch hek)? Zelfs bij Jurrassic park ging dat helemaal fout (grapje). En wat te denken van de schapen die op de Veluwe juist het gras tussen de heide weg moeten vreten om de heide te behouden? Ik begrijp het fundament onder de afweging niet. Missen we de wolf echt en lossen we er met zijn komst hier een wildbeheer probleem mee op of creëren we er juist wéér een wildprobleem (van serieuze omvang) bij? Zou het misschien zo zijn dat slechts onze ‘natuurbeheerders’ dit vooral nastreven om de jacht straks weer wat spannender te krijgen zodat het jagersbloed weer sneller door d’aderen stroomt? Ik weet ook niet wat de gevolgen zijn voor het nageslacht van onze gedomesticeerde honden als ze gepaard hebben met een wolf, maar misschien zie ik te veel beren op de weg (die hoorden hier vroeger trouwens ook thuis). “Wie weinig weet heeft een sterke mening” is een gevleugelde uitspraak die ik van harte onderschrijf en misschien is die indezen wel volledig op mijzelf van toepassing, maar inderdaad, ik zie geen enkele aanleiding om enthousiast te zijn over deze ontwikkeling en ik hoop oprecht dat ik volledig ongelijk zal blijken te hebben! Ik wens de beslissers veel wijsheid, maar tot op heden laten ze het blijkbaar zonder goed fundament (of heb ik iets gemist?) toch gewoon gebeuren… Totdat de eerste peuter, baby of hond (en wellicht baasje) slachtoffer wordt zal de discussie nog wel loslopen denk ik… Trouwens, over loslopen gesproken… loslopende honden worden straks ook verboden op de Veluwe? Ik vrees dat we nog niet goed weten wat er op ons afkomt… en dat eenoog… Wie komt hier met een goed doordacht en evenwichtig advies, gebaseerd op de actuele situatie in Nederland?

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

14 Hiring Smiles

Hiring Smiles?
Iedereen vindt het prettig om op een leuke manier benaderd te worden. Ik heb gemerkt (pas toen ik wat ouder was trouwens) dat alles makkelijker wordt met een glimlach, niet zo’n geprogrammeerde natuurlijk, maar een eerlijke open en tevreden glimlach. Als je een vrolijke uitstraling hebt, krijg je positieve response zonder dat je verder nog maar iets gedaan hebt. Je bewust zijn van wat je uitstraalt is dus zeer waardevol. Vroeger was ik daar helemaal niet mee bezig… je kon me wakker maken om m’n presentatie bij te schaven omdat er een fout in zat of omdat de argumentatie anders moest, maar een ontwapenende glimlach, ach die zat niet eens in m’n gereedschapskist. Ik was gewoonlijk wel vrolijk, positief en met de nodige humor maar slechts gefocust op argumenten en kwaliteit en dus ‘soms/vaak’ ook een scheermes voor anderen. Een enkele keer verdient iemand, of vereist een situatie, dat je gewoon onomwonden de waarheid meldt en ook goed laat merken dat je ergens van baalt en waarom. Politiek correct hoeft dus lang niet altijd, want dan verandert er niets…  maar het feit dat ik er nu bewustere keuzes in maak ervaar ik zelf als een verrijking. Het is wellicht mede een gevolg van het feit dat er nu meer rust is in wat ik doe en die rust had ik destijds dus niet…

Het viel me op dat ik bij deze ‘ontdekking op latere leeftijd’ onmiddellijk moest terugdenken aan  m’n eerste (zaken)reis naar Amerika. Dat was in 1977. Destijds vonden we hier in Nederland de Amerikanen wat overdreven, zeg maar een beetje ‘over de top’ of ‘niet echt’… Op een winkelruit zag ik daar toen de tekst “Hiring Smiles” en ik moest drie keer nadenken voor me duidelijk was wat daarvan de bedoeling was. Het feit dat men dus ruim veertig jaren geleden in Amerika al wist dat je salaris niet betaald wordt door je baas maar door de klant van je baas en dat die klant dus een vriendelijke uitstraling en aandacht verdiende, was destijds nog unknown in Nederland! Nu zien wij dat in toenemende mate ook en vinden we het vanzelfsprekend. Het gaat niet om overdreven vriendelijk zijn of geïnteresseerd, maar wel om de oprechte poging om het de klant maximaal naar de zin willen maken. In die tijd was roken hier trouwens nog ‘gezond’ en daar al lang uitgebannen… Misschien vinden sommigen onder ons de Amerikanen nog steeds onecht, ‘over the top’ etc., maar ik heb de indruk dat we (terugkijkend) op een aantal vlakken toch aardig dezelfde weg aan het volgen zijn… alleen dus wat later…

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

13 Muziekles?

Muziekles…
Wat vreselijk als je als kind vroeger op pianoles, of nóg erger, op blokfluitles moest! Ik had met die kinderen te doen en bij mij op school in de klas werd dat beeld breed gedragen. Er was dus ook niemand die op muziekles zat. Zelf was ik ook nog erg jong toen ik op pianoles ging, maar er was een verschil, ik moést niet maar wilde het zelf. Ik kreeg les van een man met een kale kop en zo’n randje grijs haar aan de achterkant (als ik in de spiegel kijk schrik ik soms nog). Ik weet dat ik bij opa en oma op m’n derde of vierde al achter piano zat waar mijn moeder en tante altijd op hadden gespeeld (schuifdeuren dicht natuurlijk en de buurvrouw was toch doof) maar hoe oud ik was toen ik echt les had, weet ik niet meer… een jaar of zes denk ik… Eens per week naar de muziekschool. Ik vond het al vóór de eerste les echt begonnen was, helemaal niks. Toen ik buiten stond te wachten voor de deur van het kamertje, had ik namelijk al heel erg te doen met mijn voorganger. Tjonge wat kreeg die op z’n donder want hij had wéér niet genoeg geoefend. Ik oefende natuurlijk elke dag de liedjes van de radio want dat vond ik leuk en oefening baart kunst was me altijd voorgehouden, dus minstens een half uur maar meestal wel het dubbele en soms zelfs het driedubbele. De dag of ochtend voor de les ‘even’ die vervelende etude voor de muziekles en ja hoor… Die leraar moet toch een masochist zijn geweest anders houd je dat niet vol… wéér zo ontzettend boos. M’n voorganger en ik keken elkaar bij elke les in het voorbijgaan weer een beetje meewarig aan en ik was altijd weer blij als het achter de rug was. Na drie of vier maanden was het klaar! We stopten er beiden mee, de docent en ik. Ik was daar heel blij mee maar het moet ook voor hem een mooi moment zijn geweest. Ik heb hem daarna nooit meer gezien. Pianoles? Ik krijg er nog de kriebels van maar speelde nog wel steeds elke dag de liedjes van de radio en wat me verder zo te binnen schoot. Ging zelfs allerlei oefeningen doen en leuke akkoordjes uitproberen onder de melodie. Begon op m’n 13e (als ongelovige) kerkdiensten te begeleiden op zo’n prachtig kerkorgel en dat doe ik nu nog steeds als het zo uitkomt. Als ze maar een mooi pijporgel hebben, dan kom ik graag! Daarnaast speel ik nog in twee bandjes, dirigeer koren, dus ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik op dit gebied best gemotiveerd was maar om een of andere reden was het muziekonderwijs uit die tijd (jaren zestig) dus niet voor iedereen die het wel wilde leren even geschikt. Ik had me er bij neergelegd en ben wat anders gaan studeren. Eenmaal zelf papa schrok ik natuurlijk ontzettend toen mijn zoon op pianoles wilde… niet bij z’n paps natuurlijk, want dat wilde paps niet (ik zag de bui al hangen), dus dan maar bij een kennis van paps… een échte pianoleraar… Helaas valt de appel niet ver van de boom dus mijn zoon had dit verhaal ook geschreven kunnen hebben… Hij speelt trouwens ook nog steeds, maar dan vooral op de gitaar en plukt de stukken en de lessen van het internet… Hij is dus ook iets anders gaan studeren… Mag ik concluderen dat de muziekles qua methode haar hoogtepunt na al die jaren dus nog steeds niet voor eenieder heeft bereikt? Dat is best jammer want je kunt er zo veel plezier aan beleven als je een beetje kunt spelen… maar blijkbaar past dus niet elk kind bij ‘de methode’ of kunnen we nog niet de juiste methode bij een kind bepalen…

Gelukkig zijn bovengenoemde ervaringen terugblikken (55 en 25 jaar geleden) en zijn er, mede dankzij de computer, het internet en de onderwijsontwikkelingen van de laatste decennia, heel veel leuke en nieuwe methodes ontwikkeld om de situatie van vroeger het hoofd te kunnen bieden. Dus het gaat al veel beter maar… een subdoel van het stukje is dat we, als het enigszins mogelijk is, de leerling uitgangspunt laten zijn. De methode is uitstekend als ie bij een leerling of situatie past. Zo niet, zorg dan voor een alternatief en laat mensen niet afbranden als ze hun weg niet binnen het gebaande pad (de methode) kunnen vinden. Ik weet ‘t, het klinkt gemakkelijk maar dat geldt ook voor het verschuilen achter ‘de methode’.

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...
WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com
%d bloggers liken dit: