Artikelen door Jeroen Teelen

16 M’n eerste sollicitatiegesprek…

M’n allereerste sollicitatiegesprek…
M’n allereerste echte baan was (als jochie van 23) bij de Veluwse Machine Industrie in Epe. Ze hadden toen net een internationale handelsvestiging in Zwolle (mijn werplek) opgericht. Ik kende het niet, maar in de krant stond zo’n prachtadvertentie met auto van de zaak, opleiding in Amerika, veel reizen etcetera, dus ik dacht, da’s wat voor mij! De vereiste HTS-E had ik wel maar de vereiste ervaring natuurlijk weer niet… toch maar schijven… Psychologische test, technisch inzicht test….. en gelukkig werd ik vervolgens uitgenodigd voor een gesprek. Ik was de eerste van drie kandidaten… Ik had me natuurlijk netjes gekleed, kwam binnen en aan een wel heel erg grote directietafel zaten vier!! heren, strak in pak… De eerste opmerking ging gelijk al over mijn kleding… hoe kon je voor zo’n functie op sollicitatiegesprek gaan met een trui aan? Ik meldde dat ik die ochtend blijkbaar een verkeerde keuze had gemaakt en zei “Dat zal me niet nog eens overkomen!”. Het gesprek verliep verder soepel hoewel ze wel telkens probeerden om me vast te kletsen (begreep toen het nut er niet van) en ook begonnen ze steeds weer over die kleding, van die kleine speldenprikken… maar het gesprek liep verder naar wens. Toen we afscheid namen (ik had de deurkruk al in de hand) merkte de woordvoerder nogmaals op “En dat soort kleding trek je dus voortaan maar aan in je vrije tijd”. Toen draaide ik me om en zei: “Ik heb al gezegd dat me dit niet nog eens overkomt, maar voor de duidelijkheid…  IK BEN HIER IN M’N VRIJE TIJD!”. Eenmaal thuis gekomen zei ik tegen m’n moeder dat dit zéker niets zou worden omdat ik brutaal was geweest tijdens het gesprek… Twintig minuten later ging de telefoon… Ik had de baan! Nooit meegemaakt dat een gesprek op deze wijze kan verlopen als ze willen weten of je stress-bestendig bent en willen zien hoe je er mee omgaat… Zoiets had ik van tevoren niet kunnen bedenken. […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

15 De wolf is terug, de schapen snappen er niets van…

De wolf is terug, de schapen snappen er niets van…

Nu loopt die wolf-discussie al een tijdje en vandaag stond er weer een enthousiast stukje in de krant dat het er al veel meer zijn dan we dachten… Ik moet eerlijk bekennen dat ik totaal niet begreep waarom een wolf belangrijker is dan bijvoorbeeld vijftig schapen. Het blijft toch een dier met een behoorlijk gewelddadige potentie. Ik dacht ook dat ons land veel te klein was geworden voor een dier dat dergelijke territoria (minstens 200 km2 per roedel) nodig heeft en ze zijn nu dus blijkbaar al met velen.  Het is me inmiddels echter helemaal duidelijk want ik heb gelukkig eindelijk de persoon gevonden (en gesproken) die het geweldig vindt dat de wolf weer terug is in Nederland. “Die hoort hier in Nederland….” zegt ie. Hij noemt zich natuurbeheerder, maar hij is eigenlijk in hart en nieren een jager want dat spat er in het gesprek van af. Ik noem het jagen en hij noemt het noodzakelijk wildbeheer. Je begeeft je dus al snel op zeer glad ijs bij dit onderwerp. Ik zelf heb niets met de jacht, maar hij vindt dat geweldig en zegt dat het nodig is om het evenwicht in stand te houden… (een contradictio in terminis want een evenwicht hoef je niet in stand te houden, maar dat terzijde). Hij bedoelt waarschijnlijk dat de wolf moet gaan bijdragen aan enig evenwicht. […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

14 Hiring Smiles

Hiring Smiles?
Iedereen vindt het prettig om op een leuke manier benaderd te worden. Ik heb gemerkt (pas toen ik wat ouder was trouwens) dat alles makkelijker wordt met een glimlach, niet zo’n geprogrammeerde natuurlijk, maar een eerlijke open en tevreden glimlach. Als je een vrolijke uitstraling hebt, krijg je positieve response zonder dat je verder nog maar iets gedaan hebt. Je bewust zijn van wat je uitstraalt is dus zeer waardevol. Vroeger was ik daar helemaal niet mee bezig… je kon me wakker maken om m’n presentatie bij te schaven omdat er een fout in zat of omdat de argumentatie anders moest, maar een ontwapenende glimlach, ach die zat niet eens in m’n gereedschapskist. Ik was gewoonlijk wel vrolijk, positief en met de nodige humor maar slechts gefocust op argumenten en kwaliteit en dus ‘soms/vaak’ ook een scheermes voor anderen. Een enkele keer verdient iemand, of vereist een situatie, dat je gewoon onomwonden de waarheid meldt en ook goed laat merken dat je ergens van baalt en waarom. Politiek correct hoeft dus lang niet altijd, want dan verandert er niets…  maar het feit dat ik er nu bewustere keuzes in maak ervaar ik zelf als een verrijking. Het is wellicht mede een gevolg van het feit dat er nu meer rust is in wat ik doe en die rust had ik destijds dus niet… […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

13 Muziekles?

Muziekles…
Wat vreselijk als je als kind vroeger op pianoles, of nóg erger, op blokfluitles moest! Ik had met die kinderen te doen en bij mij op school in de klas werd dat beeld breed gedragen. Er was dus ook niemand die op muziekles zat. Zelf was ik ook nog erg jong toen ik op pianoles ging, maar er was een verschil, ik moést niet maar wilde het zelf. Ik kreeg les van een man met een kale kop en zo’n randje grijs haar aan de achterkant (als ik in de spiegel kijk schrik ik soms nog). Ik weet dat ik bij opa en oma op m’n derde of vierde al achter piano zat waar mijn moeder en tante altijd op hadden gespeeld (schuifdeuren dicht natuurlijk en de buurvrouw was toch doof) maar hoe oud ik was toen ik echt les had, weet ik niet meer… een jaar of zes denk ik… Eens per week naar de muziekschool. Ik vond het al vóór de eerste les echt begonnen was, helemaal niks. Toen ik buiten stond te wachten voor de deur van het kamertje, had ik namelijk al heel erg te doen met mijn voorganger. Tjonge wat kreeg die op z’n donder want hij had wéér niet genoeg geoefend. Ik oefende natuurlijk elke dag de liedjes van de radio want dat vond ik leuk en oefening baart kunst was me altijd voorgehouden, dus minstens een half uur maar meestal wel het dubbele en soms zelfs het driedubbele. De dag of ochtend voor de les ‘even’ die vervelende etude voor de muziekles en ja hoor… Die leraar moet toch een masochist zijn geweest anders houd je dat niet vol… wéér zo ontzettend boos. M’n voorganger en ik keken elkaar bij elke les in het voorbijgaan weer een beetje meewarig aan en ik was altijd weer blij als het achter de rug was. Na drie of vier maanden was het klaar! We stopten er beiden mee, de docent en ik. Ik was daar heel blij mee maar het moet ook voor hem een mooi moment zijn geweest. Ik heb hem daarna nooit meer gezien. Pianoles? Ik krijg er nog de kriebels van maar speelde nog wel steeds elke dag de liedjes van de radio en wat me verder zo te binnen schoot. Ging zelfs allerlei oefeningen doen en leuke akkoordjes uitproberen onder de melodie. Begon op m’n 13e (als ongelovige) kerkdiensten te begeleiden op zo’n prachtig kerkorgel en dat doe ik nu nog steeds als het zo uitkomt. Als ze maar een mooi pijporgel hebben, dan kom ik graag! Daarnaast speel ik nog in twee bandjes, dirigeer koren, dus ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik op dit gebied best gemotiveerd was maar om een of andere reden was het muziekonderwijs uit die tijd (jaren zestig) dus niet voor iedereen die het wel wilde leren even geschikt. Ik had me er bij neergelegd en ben wat anders gaan studeren. Eenmaal zelf papa schrok ik natuurlijk ontzettend toen mijn zoon op pianoles wilde… niet bij z’n paps natuurlijk, want dat wilde paps niet (ik zag de bui al hangen), dus dan maar bij een kennis van paps… een échte pianoleraar… Helaas valt de appel niet ver van de boom dus mijn zoon had dit verhaal ook geschreven kunnen hebben… Hij speelt trouwens ook nog steeds, maar dan vooral op de gitaar en plukt de stukken en de lessen van het internet… Hij is dus ook iets anders gaan studeren… Mag ik concluderen dat de muziekles qua methode haar hoogtepunt na al die jaren dus nog steeds niet voor eenieder heeft bereikt? Dat is best jammer want je kunt er zo veel plezier aan beleven als je een beetje kunt spelen… maar blijkbaar past dus niet elk kind bij ‘de methode’ of kunnen we nog niet de juiste methode bij een kind bepalen… […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

12 Verbreden van je gedachtegoed…

Luisteren naar ‘de tegenpartij’!
In m’n jonge jaren ging ik echt niet naar lezingen over onderwerpen die niet in mijn directe vizier lagen of niet in mijn politieke of professionele lijn pasten. Ik vond toen dat ik daar geen tijd voor had. Druk, druk, druk en alleen aandacht voor die zaken die hielpen bij het bereiken van je directe doelen zoals voordrachten en artikelen over het eigen vakgebied. Alleen dat was van belang en wat daarbuiten lag vond ik eigenlijk niet zo interessant. Een heel sterke focus dus en geen of nauwelijks aandacht voor verbreding van het fundament, dat voelde toen niet zo maar zo kijk ik er nu wel op terug. Misschien kon het ook niet anders en had ik al die tijd nodig om voldoende diepgang in m’n eigen vakgebied te ontwikkelen, maar ik denk nu achteraf dat dit niet de echte reden was. Ik miste destijds gewoon de bredere nieuwsgierigheid zag de toegevoegde waarde ervan voor mijzelf ook niet. Ik weet niet of dat min of meer een generiek kenmerk is bij jongeren die hun weg moeten vinden, maar het valt me nu (achteraf dus) op dat ik, nu ik wat ouder ben, dit dus juist wel doe en ik ervaar het als een grote verrijking maar dus tegelijk ook als een gemiste kans als jongere. Ik ga nu bewust naar bijeenkomsten waar andersdenkenden hun verhaal houden. Het voelt wel eens ongemakkelijk en een opmerking als “Jou had ik hier niet verwacht” geeft al aan dat ze toch denken dat je in het ‘andere kamp’ thuishoort maar het luisteren naar ‘soortgenoten/gelijkgestemden’ levert je veel minder nieuwe inzichten op dan het luisteren naar ‘tegenstanders’ of andersdenkenden! Niet alleen leer je daardoor waar precies de pijn/strijdpunten zitten, maar je leert ook je eigen standpunten beter te nuanceren of argumenten scherper te formuleren en respect te ontwikkelen voor de andere kant van het verhaal. Soms gaat zelfs je gehele overtuiging overstag! Kortom, het levert je meer wijsheid op. Zo voel ik dat nu tenminste. Jammer dat ik daar vroeger geen (priori)tijd voor had… […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

11 Wielrenners op het fietspad?

Snelle jongens… ouderen in het verkeer… scootmobielen en wandelaars…
De strakke racers hebben op de weg steeds meer last van langzame ouderen. “Die bejaarden zijn niet vooruit te branden en die scootmobielen blokkeren het hele fietspad! Achter de geraniums met dat spul!”. Er zijn ook wel snelle ouderen met een E-bike maar die zijn natuurlijk helemaal een gevaar op de weg want hun reactievermogen past al lang niet meer bij hun snelheid… […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

10 Behoud van het Nederlands belangrijk?

Verdwijnt de Nederlandse Taal?
Natuurlijk, dat houd je niet tegen. Het zal heus nog wel ‘een paar’ generaties duren dunkt me maar het kan haast niet anders. Ik mocht me vroeger een beetje tegen het hoger onderwijs aan bemoeien en ik pleitte voor (waar mogelijk en zinvol) Engelstalig hoger onderwijs (dat werd toen dus nog vrijwel niet gedaan). Dat was niet alleen om de mondiale student de kans te bieden hier onderwijs te volgen. De achterliggende gedachte was meerledig. Wetenschappers zelf, communiceren onderling mondiaal in het Engels en op alle belangrijke congressen is Engels de voertaal. Op dat niveau is de wereld dus altijd al ‘klein’ geweest. De wereld wordt nu ook steeds kleiner voor de niveaus daaronder. […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

9 Reclame en Misleiding…

9 Reclame?
Waarschijnlijk een van de allergrootste ergernissen van het media-minnend publiek. Maar ja, hoe zouden we het anders willen zien? Ik heb bijvoorbeeld onlangs nog iets gekocht omdat ik het op TV had gezien en dacht…. da’s handig! Je wilt dus sommige dingen misschien juist wel, maar andere dingen weer juist niet voorbij zien komen. Dat gebeurt gelukkig al meer en meer ‘op maat’ via het internet. Ik ben in dit opzicht een groot voorstander van het feit dat ze me ‘bespioneren’ op m’n informatiezoektochten. Op die manier weet de zoekmachine welke info en producten ik interessant vind en welke niet. Die informatie maakt het mogelijk dat de producent veel gerichter (tot op individueel niveau zelfs) aanbiedingen kan doen. Een veel efficiëntere manier van reclame maken en je vermoeit de rest van de wereld er niet mee. Ik krijg dus heel gerichte voorstellen en vind dat prettig. Ik kan me ook voorstellen dat je die openheid niet op alle vlakken wenst. Ik wil me bijvoorbeeld per se niet in een politiek partij-hokje laten duwen en zou het dus erg vinden als er op basis van mijn informatie-zoek-gedrag conclusies worden getrokken waar ik niet achter kan staan. Je moet dit soort info dus ook nog wel zelf kunnen inzien en beïnvloeden. Best nog een weg te gaan dus, maar haalbaar lijkt me. Tot zover de eerlijke oprechte aanbiedingen van producten en diensten waarvan ik de toegevoegde waarde kan inschatten. […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

7 Opvolging in je eigen bedrijf?

7 De zoon/dochter neemt de zaak over? Ik weet nog goed dat m’n zoon als tiener een keer thuis kwam met de vraag “Pap, moet ik later de zaak overnemen?”. Ik heb toen onmiddellijk geantwoord: “Nee jongen, daar waag ik de zaak en m’n kinderen niet aan. Als jij een bedrijf wilt dan begin je gewoon zelf” (dat heeft ie vervolgens trouwens ook gedaan). Het was er uit voor ik er erg in had maar de opmerking was wel uit de grond van mijn hart. Ik heb te vaak bij anderen gezien dat het fout ging en die enkele keer dat het wel goed ging was voor mij dus onvoldoende garantie dat hij er gelukkig van zou worden. In de meeste gevallen hielp zoon- of dochterlief gewoon de zaak om zeep. Dat draagt je kind dan dus de rest van z’n leven met zich mee en anderen wrijven het er ongetwijfeld ook nog eens (al of niet goed bedoeld) in tijdens een ‘verjaardag’. Ook als de zaak gewoon doorkabbelt heeft Pa ‘m toch opgericht en krijg je er weinig credits voor terug. Zelfs als je het bedrijf verder uitbouwt blijft toch het commentaar dat je in een gespreid bedje kwam. Kortom, voor mij was het eenvoudig om te kiezen “Je moet het niet willen, tenzij”… Tenzij? Ja, want als hij onmiddellijk had aangegeven dat hij het als zijn levensdoel zou zien om het bureau verder uit te bouwen dan had ik natuurlijk onmogelijk nee kunnen zeggen, maar gelukkig was dat niet aan de orde. Ik zeg met opzet ‘gelukkig’ want dan had ik zelf nooit kunnen stoppen! Daarover zo meer… Ook voor het bedrijf is een dergelijke keuze een rad van avontuur. Dat moet je niet aan moet willen gaan ‘op de kleur van iemands ogen’ (want daar praat je dan eigenlijk over). Je klanten en je werknemers mogen verwachten dat jij je best doet om de club aan capabel management over te dragen. Dát verdient dus prioriteit en niet het feit dat het je zoon of dochter is! […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

8 Je aan ‘de regels’ houden?

8 Omgaan met ‘de regels’
Natuurlijk zijn regels goed. Zij voorkomen chaos want ze geven richting aan gedrag, cultuur, verwachtingen etc. en maken de samenleving dus wat comfortabeler en meer beheersbaar en voorspelbaar. Ze kunnen natuurlijk nooit álle situaties correct omschrijven want dan zouden er oneindig veel regels zijn en blijft er geen ‘leefruimte/vrijheid’ meer over. Soms wil je dat ook echt en dan denk ik aan protocollen voor veiligheid en dergelijke. Daar bestaat de kans dat je omwille van de veiligheid voor je gevoel soms onzinnige dingen moet doen of procedures moet volgen, maar in het dagelijks leven geldt die noodzakelijke striktheid gewoonlijk minder. We beschrijven met onze samenlevingsregels dus min of meer globale situaties en de wijze waarop we daarmee willen omgaan. Ik zie ze zelf als stevige richtlijnen en heb dus nog wel eens de neiging om er wat losser mee om te gaan als de situatie er naar is. Ik flapte dat er een keer uit en merkte dat niet iedereen er zo naar kijkt. Opvallend veel mensen zijn de mening toegedaan dat je je altijd binnen de marges van de regelgeving moet bewegen. Ik was oprecht verbaasd! Er was ooit een TV programma waarin midden in het bos een stoplicht was geplaatst en sommige wandelaars bleken daadwerkelijk te wachten tot het licht groen werd. Ik vind dit niet alleen onzinnig maar ook beangstigend gedrag. De kwaliteit ‘mens die z’n verstand gebruikt’ wordt geweld aangedaan omwille van een regel die niet voor deze situatie is gemaakt. Het is nooit de bedoeling van de regel geweest dat we stoppen voor een rood stoplicht. Dat is op zich namelijk een zinloos doel. De bedoeling van de regel is om de veiligheid te verhogen. Een stoplicht regelt bijvoorbeeld de veilige verkeersafhandeling. In dit geval was deze context er niet en is het doel van de regel dus weggenomen. Als je dan de regel boven haar doel stelt, dan getuigt dit volgens mij maar van één ding, je denkt niet na. We moeten regels respecteren binnen het doel waarvoor ze gemaakt zijn en zelfs dan zijn het geen absolute grenzen maar stevige richtlijnen waar je bij overschrijding wel een heel goed verhaal moet hebben natuurlijk. Een zwemverbod overtreed je onmiddellijk als je peutertje in dat water valt maar er is natuurlijk een grijs vlak. Als bij een spoorwegovergang van twee banen, de treinen elkaar kruisen hoef je daarna niet te wachten tot het rode licht gedoofd is (zoals op het bord staat) omdat er zeker NIET nóg een trein kan komen. Trouwens, als de bomen omhoog gaan is er sowieso geen trein in de directe omgeving, maar deze kunnen dan wel op elk moment ook weer naar beneden gaan. Je zou dus kunnen doorrijden zodra de bomen je daartoe de kans geven. Vanuit het doel van de regelgeving is er dan namelijk ook geen gevaar meer. Maar het is natuurlijk niet verstandig om dit te doen als er bijvoorbeeld kinderen in de buurt zijn want dan geef je wel een slecht voorbeeld en dat kan dus ook een afweging zijn in het te tonen gedrag. Maar mijn fundament blijft “Regels zijn er voor ons. Wij zijn er niet voor de regels”. Probeer ze met verstand te hanteren in plaats van als dogma. […]  Verder lezen [...]  Verder lezen