17 Alternatieve geneeswijzen? Waarom geloven we toch zo graag in sprookjes?

Alternatieve geneeswijzen en Dr. A. Vogel? Waarom geloven we toch zo graag in sprookjes?

Tafel van de Rede en de vereniging van de Vrije Gedachte?
Iedere tweede donderdag van de maand is er in de Fermerie (Muggeplein) te Deventer van 20.00u tot 22.00u de zogenaamde Vrijdenkers-Borrel. Het is geen club waarvan je lid hoeft worden of zoiets en je hoeft je zelfs niet vooraf aan te melden, je komt gewoon! Het is een (gratis) bijeenkomst waarin iemand (meestal een specialist met landelijke faam) over een bepaald onderwerp een verhaal houdt. Vervolgens is er ruimte voor discussie. Of het nu gaat over Islamisering, Integratiebeleid, Vaccinatie, Democratie of een ander interessant onderwerp, je hebt de kans om je kennis te vergroten op een prettige ongedwongen manier en het is een buitenkans voor eenieder die zich eens goed wil laten bijpraten over een onderwerp. Ik ben nu enkele jaren een regelmatige bezoeker (kan er helaas niet altijd bij zijn) en vindt, ongeacht het thema, de bijeenkomsten altijd zeer leerzaam en blik-verruimend. Zelfs onderwerpen die me in eerste instantie geheel niet boeien zijn voor mij geen reden om over te slaan want de ervaring leert dat ik altijd enthousiast thuiskom. 
Gisteravond was Catherine de Jong (Anesthesist/anesthesioloog, secretaris van de vereniging tegen Kwakzalverij en bestuurslid van de European Council of Skeptical Organisations (ECSO) de koepel van sceptische organisaties in Europa) te gast. Ze hield een verhaal met de titel:

“Is dat nog nodig, een Vereniging tegen de Kwakzalverij?” (link=download ppt)

Ik ben medisch geheel niet onderlegd maar vond het onthutsend en verontrustend hoeveel last de toch al geldverslindende medische wereld heeft van dit fenomeen. Ik wil dus slechts een poging doen u op het spoor zetten om in voorkomende gevallen even wat verder te kijken in de literatuur alvorens u in te laten met deze praktijken omdat het u geld bespaart en risico’s beperkt. Ik wist natuurlijk wel dat ‘alternatieve geneeswijzen’ een discutabel plaatsje hebben op de ranglijst maar had de simpele insteek dat, als deze mensen met een goed gesprek toch een probleem weten op te lossen bij een patiënt, dan leek me dat prima (hoewel je dat gesprek wellicht ook kunt hebben met je huisarts). Dat ze echter willens en wetens ook niet werkende behandelingen en medicijnen voorschrijven die zelfs door de verzekeraar worden vergoed (daar gaat ons geld… down the drain!) dat wist ik niet. Helemaal verontrustend is het dat ons rechtssysteem mazen kent waardoor mensen zich op slinkse wijze een positie hebben weten te verwerven die schuurt tegen de medische wetenschap waarop ze zich vervolgens beroepen.

Bijvoorbeeld; de verpleegkundige met een Big-registratie (register van Beroepen in de Individuele Gezondheidszorg) die een cursus doet (en eventueel een doctorstitel koopt in het buitenland) en vervolgens een praktijk opent moet je toch te denken geven. Misschien gelooft hij of zij er zelf in, maar het wetenschappelijk fundament onder kennis en kunde ontbreken volledig. Dr. A. Vogel is geen Dr! en de poedertjes, drankjes e.d. werken aantoonbaar NIET! Onze apotheek heeft ze echter wel in de schappen staan (weliswaar niet bij de medicijnen) slechts omdat het omzet oplevert terwijl diezelfde apotheker weet dat het nergens bij helpt! Het feit dat de apotheker ze in de schappen heeft staan geeft de ‘makers’ én de ‘gelovigen’ namelijk wel weer een argument en dat zou de apotheker niet moeten willen! Sterker nog, het is zelfs niet allemaal geheel ongevaarlijk (Sylvia Millecam)! Leggen we ons lot in handen van placebo’s en sprookjes of kiezen we voor methoden die bewezen hebben een bijdrage te leveren aan de genezing? Ethiek is blijkbaar te koop. Ook de Reiki, Chiropractors, Bioresonantie, Holo-dit-en-dat, of Moleculair-dit-en-dat of andere vage termen… Allemaal smaakmakers op het terrein van misleidende reclame (zie blog nr. 9)! Iedere poging om hiervoor aandacht te vragen krijgt weerleggingen van het niveau: “Bij mij heeft het geholpen, dus ik bén het bewijs dat het werkt!”. Blijkbaar is het begrip ‘wetenschap’ niet bij iedereen goed helder. Het werkt aantoonbaar NIET en dat iemand zich er (toevallig) bij gebaat voelt is dus niet te wijten aan het genomen medicijn of de ondergane behandeling. Het was zonder enig ingrijpen wellicht ook over gegaan, of misschien had ie een week geen … gegeten en daarom…

Of je er nu in gelooft of niet… De wetenschap kan aantonen dat al deze zaken niet werken en de voorstanders kunnen niet aantonen dat deze zaken wel werken. Dat lijkt me dus op voorhand een reden om er niet al je kaarten op te zetten en zeker een argument om onze toch al dure ziektekostenverzekeringen niet te verspillen aan dergelijke producten. Zorgverzekeraars?????

Ik snap best dat de wetenschap altijd achterloopt op het experiment, maar als ze aantoont dat zaken niet werken moeten we dat wel serieus nemen. Nogmaals, ik ben geen arts, patiënt of belanghebbende, maar slechts oprecht deelnemer aan een discussie die het beste moet opleveren voor ons en onze zieke medemens.

Artikelen: Wees op uw hoede voor ‘Alternatieve’ Geneeswijzen  of de aanbevelingen van de Gezondheidsraad die het breder verband in kaart brengt maar tegelijkertijd de politieke wil betwijfelt om op te treden.

De alternatieve geneeswijzen zijn wetenschappelijk onderzocht door Simon Singh en Edzart Ernst en het boek dat dit heeft opgeleverd heet “Bekocht of Behandeld?” (recensie / conclusies).

 

Jeroen Teelen 2018 (in de hoop dat het ergens bij mag helpen)

Lees verder...

16 M’n eerste sollicitatiegesprek…

M’n allereerste sollicitatiegesprek…
M’n allereerste echte baan was (als jochie van 23) bij de Veluwse Machine Industrie in Epe. Ze hadden toen net een internationale handelsvestiging in Zwolle (mijn werplek) opgericht. Ik kende het niet, maar in de krant stond zo’n prachtadvertentie met auto van de zaak, opleiding in Amerika, veel reizen etcetera, dus ik dacht, da’s wat voor mij! De vereiste HTS-E had ik wel maar de vereiste ervaring natuurlijk weer niet… toch maar schijven… Psychologische test, technisch inzicht test….. en gelukkig werd ik vervolgens uitgenodigd voor een gesprek. Ik was de eerste van drie kandidaten… Ik had me natuurlijk netjes gekleed, kwam binnen en aan een wel heel erg grote directietafel zaten vier!! heren, strak in pak… De eerste opmerking ging gelijk al over mijn kleding… hoe kon je voor zo’n functie op sollicitatiegesprek gaan met een trui aan? Ik meldde dat ik die ochtend blijkbaar een verkeerde keuze had gemaakt en zei “Dat zal me niet nog eens overkomen!”. Het gesprek verliep verder soepel hoewel ze wel telkens probeerden om me vast te kletsen (begreep toen het nut er niet van) en ook begonnen ze steeds weer over die kleding, van die kleine speldenprikken… maar het gesprek liep verder naar wens. Toen we afscheid namen (ik had de deurkruk al in de hand) merkte de woordvoerder nogmaals op “En dat soort kleding trek je dus voortaan maar aan in je vrije tijd”. Toen draaide ik me om en zei: “Ik heb al gezegd dat me dit niet nog eens overkomt, maar voor de duidelijkheid…  IK BEN HIER IN M’N VRIJE TIJD!”. Eenmaal thuis gekomen zei ik tegen m’n moeder dat dit zéker niets zou worden omdat ik brutaal was geweest tijdens het gesprek… Twintig minuten later ging de telefoon… Ik had de baan! Nooit meegemaakt dat een gesprek op deze wijze kan verlopen als ze willen weten of je stress-bestendig bent en willen zien hoe je er mee omgaat… Zoiets had ik van tevoren niet kunnen bedenken.

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

15 De wolf is terug, de schapen snappen er niets van…

De wolf is terug, de schapen snappen er niets van…

Nu loopt die wolf-discussie al een tijdje en vandaag stond er weer een enthousiast stukje in de krant dat het er al veel meer zijn dan we dachten… Ik moet eerlijk bekennen dat ik totaal niet begreep waarom een wolf belangrijker is dan bijvoorbeeld vijftig schapen. Het blijft toch een dier met een behoorlijk gewelddadige potentie. Ik dacht ook dat ons land veel te klein was geworden voor een dier dat dergelijke territoria (minstens 200 km2 per roedel) nodig heeft en ze zijn nu dus blijkbaar al met velen.  Het is me inmiddels echter helemaal duidelijk want ik heb gelukkig eindelijk de persoon gevonden (en gesproken) die het geweldig vindt dat de wolf weer terug is in Nederland. “Die hoort hier in Nederland….” zegt ie. Hij noemt zich natuurbeheerder, maar hij is eigenlijk in hart en nieren een jager want dat spat er in het gesprek van af. Ik noem het jagen en hij noemt het noodzakelijk wildbeheer. Je begeeft je dus al snel op zeer glad ijs bij dit onderwerp. Ik zelf heb niets met de jacht, maar hij vindt dat geweldig en zegt dat het nodig is om het evenwicht in stand te houden… (een contradictio in terminis want een evenwicht hoef je niet in stand te houden, maar dat terzijde). Hij bedoelt waarschijnlijk dat de wolf moet gaan bijdragen aan enig evenwicht.

Op WolvenInNederland.nl wil men de juiste (objectieve) informatie bieden. Er is zelfs een link naar een artikel te vinden waarin de Europese juridische kaders uit de doeken worden gedaan (natuurbeschermingsrecht), dit om de discussiekaders aan te geven. We hebben nog te veel een sprookjes-imago op ons netvlies en daar willen ze iets aan doen. Wij staan niet eens op de menulijst! Deskundigen melden al te graag dat we van de wolf helemaal niets te vrezen hebben omdat ie mensen uit de weg gaat. Tja, dat is misschien allemaal zo, maar dat gold ook voor de wasbeer, de aap, de bruine beer etc… in hun natuurlijke omgeving. Vanmiddag, tijdens het fietsen op de Veluwe, kwam een klein vosje naar ons toe en at brood uit de hand! Over gedrag in een natuurlijke omgeving gesproken… en hoeveel ongerepte natuur hebben we nog in Nederland? Wat betreft de deskundigheid… Het verhaal ‘Oostvaardersplassen’ is volgens mij toch ook onder ‘deskundige leiding’ en volgens de regels gerealiseerd? Als ze echt honger hebben staan ze zo als groep bij je op de stoep. Weg natuurlijke omgeving en welkom nieuwe uitdaging dus. In Thailand plunderen de apen je koelkast, in Amerika plunderen de wasberen je afvalcontainer en vorige week zag ik een filmpje waarin een grote bruine beer zomaar over een hoge afrastering klom naar de bewoonde wereld.

Het lijkt me dus zeer naïef om te denken dat de wolf voor ons straks geen probleem gaat opleveren, zeker als hij in aantallen op een niveau komt dat ie honger begint te lijden als zich op de Veluwe voedselsituaties voordoen en hij weet dat de leefomgeving van de mens veel te bieden heeft. De experts zullen dan antwoorden: “Tja, dit is een uitzonderlijke situatie”. Volgens mij kun je die uitzonderlijke situatie nu al voorspellen want sprake van een ideale natuurlijke leefomgeving is er hier zeker niet dunkt me en de ruimte om in extreme situaties het territorium te vergroten al helemaal niet. En nu is het advies dat de boeren hun schapen beter moeten gaan beschermen (hoger & elektrisch hek)? Zelfs bij Jurrassic park ging dat helemaal fout (grapje). En wat te denken van de schapen die op de Veluwe juist het gras tussen de heide weg moeten vreten om de heide te behouden? Ik begrijp het fundament onder de afweging niet. Missen we de wolf echt en lossen we er met zijn komst hier een wildbeheer probleem mee op of creëren we er juist wéér een wildprobleem (van serieuze omvang) bij? Zou het misschien zo zijn dat slechts onze ‘natuurbeheerders’ dit vooral nastreven om de jacht straks weer wat spannender te krijgen zodat het jagersbloed weer sneller door d’aderen stroomt? Ik weet ook niet wat de gevolgen zijn voor het nageslacht van onze gedomesticeerde honden als ze gepaard hebben met een wolf, maar misschien zie ik te veel beren op de weg (die hoorden hier vroeger trouwens ook thuis). “Wie weinig weet heeft een sterke mening” is een gevleugelde uitspraak die ik van harte onderschrijf en misschien is die indezen wel volledig op mijzelf van toepassing, maar inderdaad, ik zie geen enkele aanleiding om enthousiast te zijn over deze ontwikkeling en ik hoop oprecht dat ik volledig ongelijk zal blijken te hebben! Ik wens de beslissers veel wijsheid, maar tot op heden laten ze het blijkbaar zonder goed fundament (of heb ik iets gemist?) toch gewoon gebeuren… Totdat de eerste peuter, baby of hond (en wellicht baasje) slachtoffer wordt zal de discussie nog wel loslopen denk ik… Trouwens, over loslopen gesproken… loslopende honden worden straks ook verboden op de Veluwe? Ik vrees dat we nog niet goed weten wat er op ons afkomt… en dat eenoog… Wie komt hier met een goed doordacht en evenwichtig advies, gebaseerd op de actuele situatie in Nederland?

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

14 Hiring Smiles

Hiring Smiles?
Iedereen vindt het prettig om op een leuke manier benaderd te worden. Ik heb gemerkt (pas toen ik wat ouder was trouwens) dat alles makkelijker wordt met een glimlach, niet zo’n geprogrammeerde natuurlijk, maar een eerlijke open en tevreden glimlach. Als je een vrolijke uitstraling hebt, krijg je positieve response zonder dat je verder nog maar iets gedaan hebt. Je bewust zijn van wat je uitstraalt is dus zeer waardevol. Vroeger was ik daar helemaal niet mee bezig… je kon me wakker maken om m’n presentatie bij te schaven omdat er een fout in zat of omdat de argumentatie anders moest, maar een ontwapenende glimlach, ach die zat niet eens in m’n gereedschapskist. Ik was gewoonlijk wel vrolijk, positief en met de nodige humor maar slechts gefocust op argumenten en kwaliteit en dus ‘soms/vaak’ ook een scheermes voor anderen. Een enkele keer verdient iemand, of vereist een situatie, dat je gewoon onomwonden de waarheid meldt en ook goed laat merken dat je ergens van baalt en waarom. Politiek correct hoeft dus lang niet altijd, want dan verandert er niets…  maar het feit dat ik er nu bewustere keuzes in maak ervaar ik zelf als een verrijking. Het is wellicht mede een gevolg van het feit dat er nu meer rust is in wat ik doe en die rust had ik destijds dus niet…

Het viel me op dat ik bij deze ‘ontdekking op latere leeftijd’ onmiddellijk moest terugdenken aan  m’n eerste (zaken)reis naar Amerika. Dat was in 1977. Destijds vonden we hier in Nederland de Amerikanen wat overdreven, zeg maar een beetje ‘over de top’ of ‘niet echt’… Op een winkelruit zag ik daar toen de tekst “Hiring Smiles” en ik moest drie keer nadenken voor me duidelijk was wat daarvan de bedoeling was. Het feit dat men dus ruim veertig jaren geleden in Amerika al wist dat je salaris niet betaald wordt door je baas maar door de klant van je baas en dat die klant dus een vriendelijke uitstraling en aandacht verdiende, was destijds nog unknown in Nederland! Nu zien wij dat in toenemende mate ook en vinden we het vanzelfsprekend. Het gaat niet om overdreven vriendelijk zijn of geïnteresseerd, maar wel om de oprechte poging om het de klant maximaal naar de zin willen maken. In die tijd was roken hier trouwens nog ‘gezond’ en daar al lang uitgebannen… Misschien vinden sommigen onder ons de Amerikanen nog steeds onecht, ‘over the top’ etc., maar ik heb de indruk dat we (terugkijkend) op een aantal vlakken toch aardig dezelfde weg aan het volgen zijn… alleen dus wat later…

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

13 Muziekles?

Muziekles…
Wat vreselijk als je als kind vroeger op pianoles, of nóg erger, op blokfluitles moest! Ik had met die kinderen te doen en bij mij op school in de klas werd dat beeld breed gedragen. Er was dus ook niemand die op muziekles zat. Zelf was ik ook nog erg jong toen ik op pianoles ging, maar er was een verschil, ik moést niet maar wilde het zelf. Ik kreeg les van een man met een kale kop en zo’n randje grijs haar aan de achterkant (als ik in de spiegel kijk schrik ik soms nog). Ik weet dat ik bij opa en oma op m’n derde of vierde al achter piano zat waar mijn moeder en tante altijd op hadden gespeeld (schuifdeuren dicht natuurlijk en de buurvrouw was toch doof) maar hoe oud ik was toen ik echt les had, weet ik niet meer… een jaar of zes denk ik… Eens per week naar de muziekschool. Ik vond het al vóór de eerste les echt begonnen was, helemaal niks. Toen ik buiten stond te wachten voor de deur van het kamertje, had ik namelijk al heel erg te doen met mijn voorganger. Tjonge wat kreeg die op z’n donder want hij had wéér niet genoeg geoefend. Ik oefende natuurlijk elke dag de liedjes van de radio want dat vond ik leuk en oefening baart kunst was me altijd voorgehouden, dus minstens een half uur maar meestal wel het dubbele en soms zelfs het driedubbele. De dag of ochtend voor de les ‘even’ die vervelende etude voor de muziekles en ja hoor… Die leraar moet toch een masochist zijn geweest anders houd je dat niet vol… wéér zo ontzettend boos. M’n voorganger en ik keken elkaar bij elke les in het voorbijgaan weer een beetje meewarig aan en ik was altijd weer blij als het achter de rug was. Na drie of vier maanden was het klaar! We stopten er beiden mee, de docent en ik. Ik was daar heel blij mee maar het moet ook voor hem een mooi moment zijn geweest. Ik heb hem daarna nooit meer gezien. Pianoles? Ik krijg er nog de kriebels van maar speelde nog wel steeds elke dag de liedjes van de radio en wat me verder zo te binnen schoot. Ging zelfs allerlei oefeningen doen en leuke akkoordjes uitproberen onder de melodie. Begon op m’n 13e (als ongelovige) kerkdiensten te begeleiden op zo’n prachtig kerkorgel en dat doe ik nu nog steeds als het zo uitkomt. Als ze maar een mooi pijporgel hebben, dan kom ik graag! Daarnaast speel ik nog in twee bandjes, dirigeer koren, dus ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik op dit gebied best gemotiveerd was maar om een of andere reden was het muziekonderwijs uit die tijd (jaren zestig) dus niet voor iedereen die het wel wilde leren even geschikt. Ik had me er bij neergelegd en ben wat anders gaan studeren. Eenmaal zelf papa schrok ik natuurlijk ontzettend toen mijn zoon op pianoles wilde… niet bij z’n paps natuurlijk, want dat wilde paps niet (ik zag de bui al hangen), dus dan maar bij een kennis van paps… een échte pianoleraar… Helaas valt de appel niet ver van de boom dus mijn zoon had dit verhaal ook geschreven kunnen hebben… Hij speelt trouwens ook nog steeds, maar dan vooral op de gitaar en plukt de stukken en de lessen van het internet… Hij is dus ook iets anders gaan studeren… Mag ik concluderen dat de muziekles qua methode haar hoogtepunt na al die jaren dus nog steeds niet voor eenieder heeft bereikt? Dat is best jammer want je kunt er zo veel plezier aan beleven als je een beetje kunt spelen… maar blijkbaar past dus niet elk kind bij ‘de methode’ of kunnen we nog niet de juiste methode bij een kind bepalen…

Gelukkig zijn bovengenoemde ervaringen terugblikken (55 en 25 jaar geleden) en zijn er, mede dankzij de computer, het internet en de onderwijsontwikkelingen van de laatste decennia, heel veel leuke en nieuwe methodes ontwikkeld om de situatie van vroeger het hoofd te kunnen bieden. Dus het gaat al veel beter maar… een subdoel van het stukje is dat we, als het enigszins mogelijk is, de leerling uitgangspunt laten zijn. De methode is uitstekend als ie bij een leerling of situatie past. Zo niet, zorg dan voor een alternatief en laat mensen niet afbranden als ze hun weg niet binnen het gebaande pad (de methode) kunnen vinden. Ik weet ‘t, het klinkt gemakkelijk maar dat geldt ook voor het verschuilen achter ‘de methode’.

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

12 Verbreden van je gedachtegoed…

Luisteren naar ‘de tegenpartij’!
In m’n jonge jaren ging ik echt niet naar lezingen over onderwerpen die niet in mijn directe vizier lagen of niet in mijn politieke of professionele lijn pasten. Ik vond toen dat ik daar geen tijd voor had. Druk, druk, druk en alleen aandacht voor die zaken die hielpen bij het bereiken van je directe doelen zoals voordrachten en artikelen over het eigen vakgebied. Alleen dat was van belang en wat daarbuiten lag vond ik eigenlijk niet zo interessant. Een heel sterke focus dus en geen of nauwelijks aandacht voor verbreding van het fundament, dat voelde toen niet zo maar zo kijk ik er nu wel op terug. Misschien kon het ook niet anders en had ik al die tijd nodig om voldoende diepgang in m’n eigen vakgebied te ontwikkelen, maar ik denk nu achteraf dat dit niet de echte reden was. Ik miste destijds gewoon de bredere nieuwsgierigheid zag de toegevoegde waarde ervan voor mijzelf ook niet. Ik weet niet of dat min of meer een generiek kenmerk is bij jongeren die hun weg moeten vinden, maar het valt me nu (achteraf dus) op dat ik, nu ik wat ouder ben, dit dus juist wel doe en ik ervaar het als een grote verrijking maar dus tegelijk ook als een gemiste kans als jongere. Ik ga nu bewust naar bijeenkomsten waar andersdenkenden hun verhaal houden. Het voelt wel eens ongemakkelijk en een opmerking als “Jou had ik hier niet verwacht” geeft al aan dat ze toch denken dat je in het ‘andere kamp’ thuishoort maar het luisteren naar ‘soortgenoten/gelijkgestemden’ levert je veel minder nieuwe inzichten op dan het luisteren naar ‘tegenstanders’ of andersdenkenden! Niet alleen leer je daardoor waar precies de pijn/strijdpunten zitten, maar je leert ook je eigen standpunten beter te nuanceren of argumenten scherper te formuleren en respect te ontwikkelen voor de andere kant van het verhaal. Soms gaat zelfs je gehele overtuiging overstag! Kortom, het levert je meer wijsheid op. Zo voel ik dat nu tenminste. Jammer dat ik daar vroeger geen (priori)tijd voor had…

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

11 Wielrenners op het fietspad?

Snelle jongens… ouderen in het verkeer… scootmobielen en wandelaars…
De strakke racers hebben op de weg steeds meer last van langzame ouderen. “Die bejaarden zijn niet vooruit te branden en die scootmobielen blokkeren het hele fietspad! Achter de geraniums met dat spul!”. Er zijn ook wel snelle ouderen met een E-bike maar die zijn natuurlijk helemaal een gevaar op de weg want hun reactievermogen past al lang niet meer bij hun snelheid…

Ik heb sinds kort ook een E-Bike en dat bevalt me uitstekend. Ik wilde nooit zo’n bejaardenvervoermiddel en was altijd blij met mijn ‘carbon-racer’ maar inmiddels wil ik niet meer anders. De toenemende vergrijzing leidt natuurlijk ook tot toenemende drukte op de Nederlandse fietspaden want de prachtige fietsroutes trekken de ouderen massaal uit de stoel. Het is dus druk geworden op het fietspad. Heel druk soms… en er gebeuren dus ook meer ongelukken en die oudjes zijn dan wel wat kwetsbaarder dan de gemiddelde jeugdige wielrenner. Vandaag schrok ik me een hoedje. Overal staan tegenwoordig van die knooppunt-borden waarop de fietser z’n vervolgroute kan uitstippelen. Ze staan vlak bij het fietspad (anders vind je ze natuurlijk niet) dus is er nogal eens een klein opstoppinkje en niet iedereen verlaat onmiddellijk het fietspad… (verbeterpunt voor knooppuntrijders, maak het pad vrij!).
Wielrennen/Racefietsen is eveneens sterk in populariteit toegenomen, dus met grote groepen vliegen ze in hoog tempo over de weg… maar het moet allemaal wel over datzelfde, net iets te smalle fietspaadje… Vanmiddag klonk er ineens van achter me een schreeuw “PAS OP!”. Ik vloog dus de berm in… Op ongeveer twintig meter afstand kwamen een vader en zoon met hoge snelheid onze kant op en paps wilde er zeker van zijn dat ze ongestoord hun tocht konden vervolgen. De moeder die even verderop met haar kinderwagen liep, had ook op tijd een veilige plek in de berm en zo ook de kleine van drie op haar fietsje… hij zij keurig “Dank je wel”…

Vorige week in Kinderdijk (je weet wel, met al die windmolens waar alle Chinezen en inmiddels ook bijna alle Japanners al geweest zijn) was er een vergelijkbaar voorval. Er loopt een fiets/voetpaadje door dat gebied en het was zondagmiddag, mooi weer en dus heel druk. Overal Japanners met camera’s (waarschijnlijk de laatste groep) en mijn vrouw en ik, inderdaad… met onze E-bike. We stonden stil naast het pad en keken op de knooppuntenkaart… Ineens een schreeuw “Aan de kant!” en ja hoor… een groepje Belgische wielrenners meende het recht te hebben… Ik roep dus: “Rustig aan! Je ziet toch dat het druk is, pas je snelheid aan, dit kun je toch niet maken!”. Maar de mannen reden gewoon door en een van hen riep: “Dit is ook een fietspad, dus @#$%&*!”… Ik zal je de verdere woordenwisseling besparen… maar hij stapte af omdat hij vond dat hij de discussie nog wat kracht moest bijzetten. Gelukkig zorgden alle camera’s er voor dat de Belg toch afdroop en ik geen blauw oog opliep, maar het had niet veel gescheeld.

Dit soort situaties leidt dus tot ongewenst gedrag, ongelukken en ergernis of erger dus er moet echt iets gebeuren. Persoonlijk vind ik dat als je op een racefiets zo hard wilt rijden, dat je dit dan op de weg moet doen samen met de brommers, auto’s en andere snelheidsgenoten en niet op het fietspad, maar dat zal ik ongetwijfeld verkeerd zien want anders was die regel al lang van kracht geworden dunkt me. Echter, tót het moment dat er regels of faciliteiten zijn die hier orde op zaken stellen, lijkt het me goed om ook de wielrenners de gedachte aan te reiken dat ze zich aanpassen aan de verkeersomstandigheden. Als ik op het fietspad een moeder met een kinderwagen, een wandelaar of een scootmobiel zie dan rem ik toch af in plaats van dat ik ze de berm in stuur? Dus wielrenner… Niet roepen (schreeuwen en vloeken heb ik zelfs ook al eens meegemaakt) maar gewoon, hoe vervelend ook, even bijremmen zodat er geen gevaarlijke situaties ontstaan voor jezelf en andere kwetsbare weggebruikers! Dat geldt op de fiets, maar natuurlijk ook in de auto. Je kunt de ouderen achter het stuur vervloeken (niets menselijks is mij vreemd), maar je hebt er mee te dealen en wees blij dat ze zelf nog mobiel zijn en jij er niet mee opgezadeld wordt om ze rond te rijden…

Jeroen Teelen 2018, toekomstig bejaarde…

Lees verder...

10 Behoud van het Nederlands belangrijk?

Verdwijnt de Nederlandse Taal?
Natuurlijk, dat houd je niet tegen. Het zal heus nog wel ‘een paar’ generaties duren dunkt me maar het kan haast niet anders. Ik mocht me vroeger een beetje tegen het hoger onderwijs aan bemoeien en ik pleitte voor (waar mogelijk en zinvol) Engelstalig hoger onderwijs (dat werd toen dus nog vrijwel niet gedaan). Dat was niet alleen om de mondiale student de kans te bieden hier onderwijs te volgen. De achterliggende gedachte was meerledig. Wetenschappers zelf, communiceren onderling mondiaal in het Engels en op alle belangrijke congressen is Engels de voertaal. Op dat niveau is de wereld dus altijd al ‘klein’ geweest. De wereld wordt nu ook steeds kleiner voor de niveaus daaronder.

De kans dat iemand nu in het ene land afstudeert en in het andere een baan neemt is vele malen groter dan bijvoorbeeld 30 jaren geleden. Alleen al bij mij in de straat (16 gezinnen) zijn vier! dertigers die in Nederland hebben gestudeerd en vertrokken zijn naar het buitenland. Zij moeten zich dus in het Engels kunnen handhaven, dat wordt van ze verwacht. Eén van hen heeft zich inmiddels met ega en ‘kids’ weer in Nederland gevestigd en die kinderen worden nu drietalig opgevoed (Frans, Engels en Duits, dus Nederlands alleen fonetisch!). Eén zwaluw maakt nog geen zomer maar het bevestigt dat zij het belang van het Nederlands inmiddels voor hun kinderen wat anders inschatten dan wij vroeger deden.

Het tegenargument dat ik destijds kreeg van docenten was dat ze in het Engels de finesses van hun vak niet goed konden overbrengen. Die hele discussie werd dus dertig jaar geleden al gevoerd en ik was het allemaal al weer vergeten tot deze vorige week weer oplaaide in de pers. Opmerkingen als: “In het Engels kan ik het nooit zo goed uitleggen dus het moet in het Nederlands” of “Het Nederlands mag niet verdwijnen”. Het zijn dezelfde argumenten als destijds. Het eerste betekent eigenlijk “Ik kan het niet goed en daarom moeten we dat niet doen” (het persoonlijk tekort wordt daarmee groter gemaakt dan het algemeen belang) en het tweede is van hetzelfde kaliber (niet rationeel verdedigbaar) “Als we dat doen dan verdwijnt het Nederlands”. Primair staat het doel dat je wilt dienen en niet de taal die je daarbij wilt hanteren.

Een functioneel doel verdient een functionele afweging. Als het doel ‘onderwijs’ is en de potentiële toehoorder is wereldburger (bedenk dat veel goede colleges mondiaal reeds in het Engels via het internet worden gevolgd) dan is de meest logische keuze op dit moment nog steeds het Engels. Als je daar als docent niet zo goed in bent is dat het punt waaraan gewerkt moet worden. Ik heb zelf ervaren als lector in het hoger onderwijs dat het niet altijd eenvoudig is (ik had klassen vol o.a. slecht Engels sprekende Chinezen), maar dit is een tijdelijk (vanzelf uitstervend) probleem. Als wij vasthouden aan het Nederlands dan prijzen we ons zelf op termijn uit de markt, niet alleen bij de buitenlandse student, maar ook bij de slimme Nederlandse studenten want die gaan elders Engelstalige colleges volgen omdat ze zich willen voorbereiden op een multinationale toekomst!

Als het doel “Cultuurbehoud” is, dan kan het Nederlands misschien beter op een andere wijze worden gekoesterd. Het cultuurbelang mag het functionele belang (onderwijs) natuurlijk niet in de weg staan (om het ‘zeilen’ te behouden hoefde je niet de ‘stoommachine’ te verbieden). 

Bedenk dat ook de Nederlander op termijn op alle niveaus steeds meer wereldburger wordt en dus ook op alle niveaus steeds meer behoefte krijgt aan een universele taal. Het belang van een wereldtaal zal zich dus steeds verder door alle lagen van de bevolking heen aandienen en het functionele Nederlands als eerste verdringen. Zelfs de prachtige realtime vertaalcomputers zullen dat niet voorkomen. Onze taal migreert langzaam naar een mondiale taal ten gevolge van onze technologische ontwikkeling en mondiale economie. Je kunt het niet leuk vinden, maar dat is niet belangrijk genoeg dunkt me!

Naast deze benadering vanuit het internationale belang, is er in dat kader ook nog een eigenbelang: Globalisering vereist toenemende communicatie en ook China maakt een grote ontwikkeling door. Een Globale taal zou Engels kunnen zijn (als we die taal tenminste allemaal snel omarmen), maar als we dat zelf niet inzien zal het waarschijnlijk toch Chinees worden… Aan ons de keuze… Ik heb mijn keuze al lang geleden gemaakt, maar misschien was het zelfs toen al veel te te laat…

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

9 Reclame en Misleiding…

9 Reclame?
Waarschijnlijk een van de allergrootste ergernissen van het media-minnend publiek. Maar ja, hoe zouden we het anders willen zien? Ik heb bijvoorbeeld onlangs nog iets gekocht omdat ik het op TV had gezien en dacht…. da’s handig! Je wilt dus sommige dingen misschien juist wel, maar andere dingen weer juist niet voorbij zien komen. Dat gebeurt gelukkig al meer en meer ‘op maat’ via het internet. Ik ben in dit opzicht een groot voorstander van het feit dat ze me ‘bespioneren’ op m’n informatiezoektochten. Op die manier weet de zoekmachine welke info en producten ik interessant vind en welke niet. Die informatie maakt het mogelijk dat de producent veel gerichter (tot op individueel niveau zelfs) aanbiedingen kan doen. Een veel efficiëntere manier van reclame maken en je vermoeit de rest van de wereld er niet mee. Ik krijg dus heel gerichte voorstellen en vind dat prettig. Ik kan me ook voorstellen dat je die openheid niet op alle vlakken wenst. Ik wil me bijvoorbeeld per se niet in een politiek partij-hokje laten duwen en zou het dus erg vinden als er op basis van mijn informatie-zoek-gedrag conclusies worden getrokken waar ik niet achter kan staan. Je moet dit soort info dus ook nog wel zelf kunnen inzien en beïnvloeden. Best nog een weg te gaan dus, maar haalbaar lijkt me. Tot zover de eerlijke oprechte aanbiedingen van producten en diensten waarvan ik de toegevoegde waarde kan inschatten.

Taalgebruik van schurken: Ook bij de reclame zijn er echter schurken. Je kunt ze onmiddellijk herkennen aan het taalgebruik en meestal zijn het de producenten  van crèmepjes en zalfjes of voedingssupplementen die bijvoorbeeld het ouder worden tegengaan of zorgen voor mooi weer… Ook hier viert “Astro-TV” dus weer hoogtij. Het zou verboden moeten worden. Micellair water? (=zeepwater), waarom ze zo moeilijk doen?… Ze willen dus helemaal niet dat je het begrijpt en ze weten vaak ook niet of het goed of juist niet goed voor je is. Ze willen maar een ding en dat is omzet. Pure misleiding of oplichting? Ach, geen probleem hoor, voor die jongens… een simpel voorbeeld: Q10 Colageen (je wordt er mee doodgegooid en de consument weet echt niet wat het betekent) heb ik even uitgezocht. Ik heb domweg de eerste reclamekreet gepakt en ben even gaan zoeken. “New Care Q10 50mg & Kokosolie is bijzonder omdat het een plantaardig, natuurlijk gefermenteerd, co-enzym Q10 bevat van Japanse origine”. Een zin, vrijwel zonder zinnige en begrijpelijke inhoud voor de consument en dat voor een voedingssupplement product dat, volgens Wikipedia (oké, niet heilig maar ook niet allemaal onzin), nergens bij helpt:

“Co-enzym Q10 komt in vrijwel alle voedingsmiddelen voor. Via de voeding nemen we dagelijks circa 3-5 milligram op. Relatief rijke bronnen zijn orgaanvlees (vooral lever), vis en gevogelte. Aangezien co-enzym Q10 in de lichaamsweefsels zelf aangemaakt kan worden, wordt ervan uitgegaan dat in normale omstandigheden het lichaam niet afhankelijk is van co-enzym Q10-aanvoer via de voeding. De invloed van voeding op de co-enzym Q10-status blijkt miniem te zijn. Er is veel onderzoek gedaan naar de rol die Q10 speelt in het menselijk lichaam. Of het slikken van Q10-supplementen een bijdrage levert aan de gezondheid staat vooralsnog ter discussie. Ook metastudies (vergelijking van onderzoeksresultaten om nog betere uitspraken te kunnen doen) spreken elkaar tegen. Veel onderzoek blijkt ook direct door de fabrikant gesponsord te zijn en wordt als weinig wetenschappelijk beschouwd.”

Moeilijke woorden vergezeld van een mooi plaatje en praatje zouden voor de consument op voorhand een waarschuwing moeten zijn. Ik heb deze blog vooraf natuurlijk even aan de voedings”?deskundige?” Rineke Dijkinga toegestuurd die er mee adverteert en er zelfs lezingen over houdt en om een reactie gevraagd, maar die krijg ik natuurlijk niet… complete radiostilte… geheel conform verwachting… Schaamteloos vind ik dat. Evenals “geld lenen kost geld” zou je hier als overheid ook iets tegen moeten ondernemen, misschien een verplichte toevoeging “nooit wetenschappelijk aangetoond of aannemelijk gemaakt“?

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

7 Opvolging in je eigen bedrijf?

7 De zoon/dochter neemt de zaak over? Ik weet nog goed dat m’n zoon als tiener een keer thuis kwam met de vraag “Pap, moet ik later de zaak overnemen?”. Ik heb toen onmiddellijk geantwoord: “Nee jongen, daar waag ik de zaak en m’n kinderen niet aan. Als jij een bedrijf wilt dan begin je gewoon zelf” (dat heeft ie vervolgens trouwens ook gedaan). Het was er uit voor ik er erg in had maar de opmerking was wel uit de grond van mijn hart. Ik heb te vaak bij anderen gezien dat het fout ging en die enkele keer dat het wel goed ging was voor mij dus onvoldoende garantie dat hij er gelukkig van zou worden. In de meeste gevallen hielp zoon- of dochterlief gewoon de zaak om zeep. Dat draagt je kind dan dus de rest van z’n leven met zich mee en anderen wrijven het er ongetwijfeld ook nog eens (al of niet goed bedoeld) in tijdens een ‘verjaardag’. Ook als de zaak gewoon doorkabbelt heeft Pa ‘m toch opgericht en krijg je er weinig credits voor terug. Zelfs als je het bedrijf verder uitbouwt blijft toch het commentaar dat je in een gespreid bedje kwam. Kortom, voor mij was het eenvoudig om te kiezen “Je moet het niet willen, tenzij”… Tenzij? Ja, want als hij onmiddellijk had aangegeven dat hij het als zijn levensdoel zou zien om het bureau verder uit te bouwen dan had ik natuurlijk onmogelijk nee kunnen zeggen, maar gelukkig was dat niet aan de orde. Ik zeg met opzet ‘gelukkig’ want dan had ik zelf nooit kunnen stoppen! Daarover zo meer… Ook voor het bedrijf is een dergelijke keuze een rad van avontuur. Dat moet je niet aan moet willen gaan ‘op de kleur van iemands ogen’ (want daar praat je dan eigenlijk over). Je klanten en je werknemers mogen verwachten dat jij je best doet om de club aan capabel management over te dragen. Dát verdient dus prioriteit en niet het feit dat het je zoon of dochter is!

Vanaf m’n 46e ging ik toch steeds meer met tegenzin naar m’n werk. Ik had duidelijk teveel van mezelf gevraagd gedurende lange tijd en betaalde daar toch ook de tol voor. Op m’n 48e ben ik tijdelijk gestopt vanwege hoge bloeddruk en na 2 jaren besloot ik om de zaak volledig over te doen aan m’n collega en helemaal te stoppen (gelukkig kon dat financieel). De bloeddruk is weer prima en ik heb nog steeds de tijd van m’n leven als vrijwilliger op diverse terreinen, bestuurder, muzikant en opa en full time genieter. Nog betrokken bij de zaak? Nee, dat leek me ook niet verstandig, maar als ik ‘m had overgedaan aan m’n zoon had ik het nooit los kunnen laten en was ik er dus misschien al niet meer geweest!

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...
WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com
%d bloggers liken dit: