7 Opvolging in je eigen bedrijf?

7 De zoon/dochter neemt de zaak over? Ik weet nog goed dat m’n zoon als tiener een keer thuis kwam met de vraag “Pap, moet ik later de zaak overnemen?”. Ik heb toen onmiddellijk geantwoord: “Nee jongen, daar waag ik de zaak en m’n kinderen niet aan. Als jij een bedrijf wilt dan begin je gewoon zelf” (dat heeft ie vervolgens trouwens ook gedaan). Het was er uit voor ik er erg in had maar de opmerking was wel uit de grond van mijn hart. Ik heb te vaak bij anderen gezien dat het fout ging en die enkele keer dat het wel goed ging was voor mij dus onvoldoende garantie dat hij er gelukkig van zou worden. In de meeste gevallen hielp zoon- of dochterlief gewoon de zaak om zeep. Dat draagt je kind dan dus de rest van z’n leven met zich mee en anderen wrijven het er ongetwijfeld ook nog eens (al of niet goed bedoeld) in tijdens een ‘verjaardag’. Ook als de zaak gewoon doorkabbelt heeft Pa ‘m toch opgericht en krijg je er weinig credits voor terug. Zelfs als je het bedrijf verder uitbouwt blijft toch het commentaar dat je in een gespreid bedje kwam. Kortom, voor mij was het eenvoudig om te kiezen “Je moet het niet willen, tenzij”… Tenzij? Ja, want als hij onmiddellijk had aangegeven dat hij het als zijn levensdoel zou zien om het bureau verder uit te bouwen dan had ik natuurlijk onmogelijk nee kunnen zeggen, maar gelukkig was dat niet aan de orde. Ik zeg met opzet ‘gelukkig’ want dan had ik zelf nooit kunnen stoppen! Daarover zo meer… Ook voor het bedrijf is een dergelijke keuze een rad van avontuur dat je niet aan moet willen gaan op de kleur van iemands ogen (want daar praat je dan eigenlijk over). Je klanten en je werknemers mogen verwachten dat jij je best doet om de club aan capabel management over te dragen. Dát verdient dus prioriteit en niet het feit dat het je zoon of dochter is!

Vanaf m’n 46e ging ik toch steeds meer met tegenzin naar m’n werk. Ik had duidelijk teveel van mezelf gevraagd gedurende lange tijd en betaalde daar toch ook de tol voor. Op m’n 48e ben ik tijdelijk gestopt vanwege hoge bloeddruk en na 2 jaren besloot ik om de zaak over te doen aan m’n collega en helemaal te stoppen (gelukkig kon dat financieel). De bloeddruk is weer prima en ik heb nog steeds de tijd van m’n leven als vrijwilliger op diverse terreinen, bestuurder, muzikant en opa en full time genieter. Nog betrokken bij de zaak? Nee, dat leek me ook niet verstandig, maar als ik ‘m had overgedaan aan m’n zoon had ik het nooit los kunnen laten en was ik er dus misschien al niet meer geweest!

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

8 Je aan ‘de regels’ houden?

8 Omgaan met ‘de regels’
Natuurlijk zijn regels goed. Zij voorkomen chaos want ze geven richting aan gedrag, cultuur, verwachtingen etc. en maken de samenleving dus wat comfortabeler en meer beheersbaar en voorspelbaar. Ze kunnen natuurlijk nooit álle situaties correct omschrijven want dan zouden er oneindig veel regels zijn en blijft er geen ‘leefruimte/vrijheid’ meer over. Soms wil je dat ook echt en dan denk ik aan protocollen voor veiligheid en dergelijke. Daar bestaat de kans dat je omwille van de veiligheid voor je gevoel soms onzinnige dingen moet doen of procedures moet volgen, maar in het dagelijks leven geldt die noodzakelijke striktheid gewoonlijk minder. We beschrijven met onze samenlevingsregels dus min of meer globale situaties en de wijze waarop we daarmee willen omgaan. Ik zie ze zelf als stevige richtlijnen en heb dus nog wel eens de neiging om er wat losser mee om te gaan als de situatie er naar is. Ik flapte dat er een keer uit en merkte dat niet iedereen er zo naar kijkt. Opvallend veel mensen zijn de mening toegedaan dat je je altijd binnen de marges van de regelgeving moet bewegen. Ik was oprecht verbaasd! Er was ooit een TV programma waarin midden in het bos een stoplicht was geplaatst en sommige wandelaars bleken daadwerkelijk te wachten tot het licht groen werd. Ik vind dit niet alleen onzinnig maar ook beangstigend gedrag. De kwaliteit ‘mens die z’n verstand gebruikt’ wordt geweld aangedaan omwille van een regel die niet voor deze situatie is gemaakt. Het is nooit de bedoeling van de regel geweest dat we stoppen voor een rood stoplicht. Dat is op zich namelijk een zinloos doel. De bedoeling van de regel is om de veiligheid te verhogen. Een stoplicht regelt bijvoorbeeld de veilige verkeersafhandeling. In dit geval was deze context er niet en is het doel van de regel dus weggenomen. Als je dan de regel boven haar doel stelt, dan getuigt dit volgens mij maar van één ding, je denkt niet na. We moeten regels respecteren binnen het doel waarvoor ze gemaakt zijn en zelfs dan zijn het geen absolute grenzen maar stevige richtlijnen waar je bij overschrijding wel een heel goed verhaal moet hebben natuurlijk. Een zwemverbod overtreed je onmiddellijk als je peutertje in dat water valt maar er is natuurlijk een grijs vlak. Als bij een spoorwegovergang van twee banen, de treinen elkaar kruisen hoef je daarna niet te wachten tot het rode licht gedoofd is (zoals op het bord staat) omdat er zeker NIET nóg een trein kan komen. Trouwens, als de bomen omhoog gaan is er sowieso geen trein in de directe omgeving, maar deze kunnen dan wel op elk moment ook weer naar beneden gaan. Je zou dus kunnen doorrijden zodra de bomen je daartoe de kans geven. Vanuit het doel van de regelgeving is er dan namelijk ook geen gevaar meer. Maar het is natuurlijk niet verstandig om dit te doen als er bijvoorbeeld kinderen in de buurt zijn want dan geef je wel een slecht voorbeeld en dat kan dus ook een afweging zijn in het te tonen gedrag. Maar mijn fundament blijft “Regels zijn er voor ons. Wij zijn er niet voor de regels”. Probeer ze met verstand te hanteren in plaats van als dogma.

Dit is ook precies waarop, in mijn ogen, fundamentalistisch gedrag maatschappelijk mank gaat. De politieagent die op een onzinnige plek of moment een bekeuring uitdeelt puur omdat ie z’n quotum moet halen wordt in mijn ogen terecht uitgekotst. Als je vanuit de regels de maatschappij gaat inrichten perk je de leefruimte onnodig in en dat was/is niet het doel van de regelgeving! Je had dan geen mens maar een computer moeten worden. Het vervelende is dat deze fundamentalisten dat zelf dus heel anders zien. Zij vinden dat zij het goede voorbeeld zijn omdat zij de regels naleven. Al die anderen vertonen laakbaar gedrag. Jammer is dat deze mensen soms zelfs op posities zitten waar je er als samenleving last van hebt. Als we niet relativerend met regelgeving omgaan vindt er ook nauwelijks evolutie in regelgeving plaats. Die veranderingen gaan meestal namelijk niet vanzelf maar worden in gang gezet naar aanleiding van incidenten of discussies dus, wie niet bereid is regels te overtreden, brengt geen vernieuwing.

Aan de wetgevende kant vind ik het onbegrijpelijk dat de minister de politie een aantal jaren geleden een ’bonnetjesopdracht’ gaf. Oom agent moest minimaal xx bekeuringen per jaar uitdelen om een bepaalde omzet te genereren, dat heette zelfs ‘productief zijn’. Dat heeft volgens mij helemaal niets meer met de veilige samenleving te maken en ik vond het ’regel-misbruik’ en een minister onwaardige opdracht. De bedenker hoort naar mijn mening niet op enig politiek niveau thuis. Deze houding komt dus op alle niveaus voor en ik vind nog steeds dat je daar ook altijd tegen moet ageren. Kritisch blijven is een must!

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

6 Een eigen bedrijf??

6 Een eigen bedrijf?
Motivatie: Het is nooit mijn droom geweest… een eigen bedrijf. Het is er van gekomen omdat mijn baas niet vond wat ik vond en een opdrachtgever me stimuleerde  voor mezelf te beginnen omdat ie vond dat ik gelijk had. Dat bleek achteraf gelukkig een zeer succesvolle stap, zo succesvol dat diezelfde baas later nog bij ons gesolliciteerd heeft (hoe gek kan iets lopen). Hij sprak ook op het tienjarig jubileum van m’n bedrijf, hield een leuk verhaal maar begon met: “Jeroen kan prima onder een baas werken hoor, zolang die baas precies doet wat hij zegt”. Ik vond dat onzin natuurlijk, maar de essentie was wel dat ik vanuit een overtuiging handelde en niet vanuit een financiële motivatie, een commercieel concept, een heel slim plan of een toevallige hiërarchische situatie. Geld had ik niet, m’n vrouw was net zwanger van de 2e en ik was de gelukkige bezitter van een riante tophypotheek  van bijna twee ton met een rentepercentage van ongeveer 14%. Kortom, geen sprake van overvloed, maar dat zag ik niet als een probleem, want energie en zelfvertrouwen had ik genoeg. Ik stond aan de bakermat van een nieuw fenomeen, de microcomputer en wist daar (niet geheel toevallig) redelijk wat van. Kortom, ik kon geen argumenten bedenken om het niet te doen.

Timing:
Crisis of geen crisis (ik begon in 1985), mijn vrienden vonden het dom want ik gaf een erg goede baan op. Een B.V. of eigen bedrijf waren in die tijd (Den Uyl) trouwens ook nog eens ‘vieze woorden’, dus het was wel een beetje tegen de stroom in. Ik begon, zoals het hoort, thuis op de zolderkamer maar vertrok al heel snel weer naar Enschede (pand tegenover de Universiteit). Gestart met allerlei opleidingen op computergebied voor werkzoekenden en later de overstap naar de ‘gewone’ zakelijke dienstverlening. Het was intrinsieke motivatie dus ik beschouwde het niet als werk maar als ‘leuk om te doen’ en we (het bedrijf) deden het (en doen het volgens mij nog steeds) zeer goed. Ik ben er van overtuigd dat, een niche-player die top kwaliteit wil leveren altijd een goede boterham heeft. 

Geen brochure!:
Toen ik visitekaartjes liet ontwerpen, begon de vormgever ook over een brochure. Als je net voor jezelf begint is dat niet handig! Stel dat het een uitstekende brochure wordt die je tegelijk tien klanten oplevert dan heb je een probleem, want je bent alleen. Formuleer wie je als ideale klant ziet, wat je graag voor die klant zou willen doen en waarom ze dat met jou zouden moeten doen. Leg dat verhaal in een gesprek voor aan de potentiële klant en vraag hem/haar: “Wat zie ik verkeerd? Waarschijnlijk levert dat je de eerste klant op. Daarnaast is een brochure trouwens peperduur, in productie maar vooral in voorbereiding (maar dat doorzie je op zo’n moment nog niet)! Dus bij de start niet aan beginnen!

Werving toppertjes:
In zakelijke dienstverlening hoeft een bedrijf niet groot te zijn (liever niet zelfs, want dan gaat er te veel aandacht naar intern proces) als er maar toppertjes werken en die moet je weten te strikken en vast te houden. Dat deden wij door gastcolleges te geven over onze core-business op de universiteiten. In deze gastcolleges moest natuurlijk ook onze innovatieve drive naar voren komen en dat onze medewerkers weliswaar beter moesten presteren dan gemiddeld, maar gemiddeld ook meer verdienden. Wij hanteerden een 70% norm, hetgeen wil zeggen dat 70% van de gelijk geschoolden minder verdienden. Ik weet dat op de Universiteit een docent tegen een student heeft gezegd “Als je bij die club wilt solliciteren moet je wel cum laude afstuderen want anders wordt je niet eens uitgenodigd voor een gesprek!”. Dat was natuurlijk helemaal niet waar, maar dat was wel ons imago en daar zijn/waren we dus apetrots op.

Werkdruk en arbeidsvoorwaarden:
Je doet wat je leuk vindt (want dat houd je het langst vol) en het management zorgt dat lacunes worden ingevuld. De klant is prioriteit nr. 1, 2 en 3, jij maakt zelf je tijd-inschattingen voor offertes, je gaat voor een tien en niet voor een negen, het bureau faciliteert je daar waar je eigen kennis/vaardigheden tekort schieten en zorgt dat er goed gemanaged wordt en alles binnen het budget blijft. Je begrijpt dat sommigen floreerden maar anderen na drie maanden toch elders gingen solliciteren. Ik weet nog dat een sollicitant zeer verrast was over ons arbeidsvoorwaardengesprek bij de sollicitatie. Dat was namelijk heel simpel… we begonnen met de vraag “Wat wil je verdienen, hoeveel vakantiedagen wil je en welke opleidingen wil je nog gaan doen?” Als de sollicitant daarop had geantwoord gingen we samen berekenen hoeveel werkbare dagen daaruit volgden en wat dan zijn/haar uurtarief zou moeten zijn om nog interessant te zijn voor ons bureau. Was dat in harmonie dan was het oké. Zo niet, dan was het de sollicitant ook gelijk duidelijk waar het pijnpunt zat en waar moest worden ingeleverd. Dat had ie nog nooit meegemaakt…

Werving klanten:
Omdat we pretendeerden ‘top’ te zijn op ons (niche) vakgebied organiseerden we meerdere malen per jaar z.g. ‘Mini-Seminars’ over onderwerpen uit ons vakgebied voor onze klanten én prospects . Op deze miniseminars lieten we dan een wetenschapper, een medewerker en een klant over het onderwerp aan het woord zodat theorie, praktijk en onze inbreng bij projecten duidelijk werd (je laat zien dat je weet waar je mee bezig ben en laat je klanten reclame voor je maken bij je prospects). Je begrijpt… dat werkt beter dan advertenties… Mooie en leerzame tijd en ik had het niet willen missen… mijn toppertjes…. nog bedankt en fijn dat ik met jullie heb mogen werken!

Commissarissen: Heb ik het bovenstaande slimmigheden allemaal zelf bedacht? Welnee! Ik had goede commissarissen bij het bedrijf die vanuit ruime ervaring met wijze tips kwamen! Heerlijk om met hen over je business te filosoferen. Daarnaast zijn het zelf toppers die ook je netwerk weer in positieve zin uitbreiden. Het liefst heb je goed betaalde commissarissen, want die kun je na een paar jaar vervangen (na vier jaren hebben ze hun kruit wel verschoten). Vrienden raak je niet meer kwijt en worden zakelijke ballast!

Ik hoop dat het bovenstaande een startende zakelijke dienstverlener mag helpen!

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

5 Rotary

5 Rotary?
Mijn bedrijf deed het goed en dat valt op. Als jong broekie (ong. 35) werd ik gevraagd om bij de lokale Rotaryclub te komen. Ik zag daar helemaal niets in, in zo’n serviceclub. Samen iedere week lunchen en dan werken aan goede doelen… dat kostte dus tijd en daar was ik veel te druk voor. Aan goede doelen gaf ik trouwens al genoeg, dus ik bedankte twee maal. Bij de 3e keer (mijn opdrachtgever was ook lid en drong aan) heb ik me verdiept in het fenomeen Rotary en de achterliggende gedachte, geniaal! Ik werd vervolgens (jongste) lid en moest even wennen aan de wijze opa’s (veel later ook oma’s), maar ik vond het geweldig! Wat een genot om die mensen elke week te mogen spreken! De Primus Inter pares van elke beroepsgroep was theoretisch gezien je clubgenoot, dus ik ontmoette mooie, slimme en wijze mensen, elk toppers op hun eigen gebied. Tuurlijk, er zitten ook wat ‘balletjes’ bij en een enkele ‘luchtballon’ maar daar hoef je niet per se naast te gaan zitten! ik vond het een erg leuke en inspirerende club (dat kan wel erg verschillen per plaats heb ik trouwens gemerkt). In geval van nood kon je ook altijd een clubgenoot om een mening of om hulp vragen en met elkaar konden we zinvolle dingen doen voor de gehele gemeenschap (dat is ook meerdere malen gebeurd)! Ben vele jaren lid gebleven en was in m’n laatste jaar voorzitter. Ook nu nog komen we met een clubje ouwe lullen maandelijks even bij elkaar om te lunchen en dan houdt een van ons een verhaaltje over een leuk onderwerp. Geen verdere verplichtingen, dus leuk en gewoon doen! 

Geaffecteerde tongval…. Iets dat me wel opviel (tenminste meer dan bij de gemiddelde voetbalvereniging) was dat enkele leden toch wel een speciale tongval nastreefden (mijn ouders zouden zeggen “bekakt praatten”). Ik heb er nooit verder over nagedacht en me er ook ooit echt aan gestoord hoor, maar verwonderde me wel over het feit dat zelfs slimme mensen (in mijn ogen dan) er last van konden hebben. Vaak, maar niet altijd, waren ze geboren in ‘oud geld’ zoals dat heet. Ik kom niet uit zo’n nest want wij moesten het echt zelf verdienen maar ik heb het belang van die tongval nooit echt begrepen. Sterker nog… ik begrijp het eigenlijk nog steeds niet maar op deze leeftijd krijg je de tijd om zelfs over dit soort minder belangrijke dingen na te denken en moet ik er nu wel een beetje om lachen… Functioneel gezien moet je voor iedereen primair verstaanbaar zijn, dus plat dialect is dan misschien niet altijd handig, maar gewoon ABN zonder uitdrukkelijke tongval lijkt mij dan het meest gewenst. Wat wil je met zo’n bekakte tongval dan extra bereiken? Dat je met meer egards behandeld wordt of dat je eerder serieus genomen wordt? De gemiddelde Nederlander voelt denk ik dat je (al of niet bewust) toch meent dat je meer bent dan het gewone volk. Maar zelfs al zou dat zo zijn, dan is het toch niet sterk om dat oordeel zélf te vellen? Stel je voor, je wordt hulpbehoevend en zij, waarvan je dacht dat je er boven stond, doen je de luier voor… dan kun je je toch alleen maar schamen en dankbaar zijn dat ze dat desondanks toch voor je willen doen? Als het je is aangeleerd (gezins-code) dan heb je karakter als je je best doet om je daar van te distantiëren en ik ken toppertjes die dat bewust gedaan hebben. De gemiddelde hard werkende burger kan gemakkelijker veel respect opbrengen voor de kanjer die, ondanks die afkomst, gewoon ABN spreekt dan voor de kanjer die zich een hete aardappel aanmeet. Ik heb in m’n leven trouwens ook genoeg hete aardappels leren kennen die het zwarte garen nog niet eens uitgevonden zouden hebben, dus in dat geval maak je jezelf extra belachelijk. Wees jezelf, wees eerlijk, stel je gedienstig en gelijkwaardig op ten opzichte van je omgeving (daar zijn die clubs voor) en geniet vooral ook van de kwaliteiten die je tot je vriendenkring mag rekenen.

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

4 Stress

4 STRESS…
Een heel groot nadeel van deze tijd, denk ik. Alle stress, druk, moeten, moeten en nog eens moeten zijn dodelijk. Voor sommigen zelfs letterlijk. Beiden hard werken (hypotheek, dus geen keuze), kinderen ook leuk, kan natuurlijk niet weg blijven bij de voetbal, wel wat hobby’s er bij want anders houd je dat niet vol, ’s avonds uitgeteld naast elkaar op de bank en vroeg naar bed… Natuurlijk willen we allemaal op tijd de keuze maken hoe ver je hierin wilt/kunt gaan en in the mean time de vinger aan de pols houden bij jezelf (en je partner/kinderen) of je nog de uitdagingen ziet of dat het een belasting wordt. Het klinkt allemaal zo van ‘ach… ik kan het wel aan’ of ‘ach zo’n vaart zal het wel niet lopen….’.
Ik heb zelf het geluk gehad dat de bloedbank mij weigerde als donor omdat mijn bloeddruk veel te hoog was (had m’n eigen bedrijf en door m’n werk te veel stress gedurende langere tijd). Ik werd dus gelukkig tijdig gewaarschuwd. In diezelfde maand overleed mijn projectleider (gezondheidsfreak, 52jr.) door stress. Een maand later een vriendje (stresshaan) in Amsterdam (net zo’n fanaat als ik zelf) nog onder de 50… Dat maakte veel indruk. Ik was 48 en heb de zaak gebeld dat ik voorlopig even rustig aan wilde doen. Dat beviel me zo goed dat ik na 2 jr besloot de zaak over te doen aan mijn collega-directeur die ‘m anno nu nog steeds prima runt volgens mij. De luxe was dat m’n financiële positie toeliet om dit te doen zonder enige uitkering (dat was m’n eer te na). We snoepen dus gewoon langzaam ons eigen geld op. Het voelde voor mij destijds eerst toch wel een beetje als falen, maar ik heb van deze zeer ingrijpende stap nooit een seconde spijt gehad. Altijd veel hobby’s gehad, gelukkig nog steeds veel energie dus nog steeds druk, druk, druk, maar nu wel zonder stress. Het HOEFT allemaal niet vandaag klaar en zelfs morgen is niet heilig! Heerlijk, en de bloeddruk is weer prima. Het is niet zo dat ik nu mijn afspraken niet nakom, maar ik maak ANDERE afspraken en anders doe ik iets gewoon niet. Ik had vroeger nooit gedacht dat dit mij kon overkomen omdat ik met een heel positieve levenshouding en een prima gestel de negentig in m’n eigen bedrijf vast zou kunnen halen. Mooi niet dus! Achteraf denk ik dat regelmatige reflectie op je eigen doen en laten in relatie tot waar je de lol uit put in dit leven van heel groot belang zijn. Die vette tweede auto (metafoor) is toch echt een keuze! Het is geklets achteraf natuurlijk, maar wel heel erg de moeite waard want eenmaal overspannen kost het je jaren om er echt overheen te komen en eenmaal dood wordt het er volgens mij ook niet leuker op! Dat zo’n simpele activiteit als bloed doneren je dus toch op tijd de spiegel kan voorhouden lijkt me waardevol! Dat was het voor mij in ieder geval wel.

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

3 Inferieure bedrijvigheid? Banken & Verzekeraars

3 Inferieure bedrijvigheid:

Ik vind dit een moeilijk onderwerp omdat ik er niet echt goed de vinger achter krijg waar het precies fout gaat, maar het betreft bedrijven/organisaties waar ik om een of andere reden nooit bij zou willen werken. Die overtuiging heb ik al van jongs af aan en nu, bijna vijftig jaren verder, is dat beeld is nog steeds niet genuanceerd maar eerder bevestigd. Het sluit wel een beetje aan bij het vorige stukje over de ziektekostenverzekeringen voor rokers. Ik ben van nature echt geen azijnpisser maar dit soort clubs (banken, verzekeraars) zag ik als jong volwassene als profiteurs en dat beeld is door de jaren helaas niet veranderd. De oorzaak? Het is wellicht een combinatie van ervaringen, het kwaliteitsniveau van de producten en het niveau van de reclame-uitingen (de verhoogde premie voor rokers was er een van). Ik snap best dat bankieren en verzekeren een maatschappelijk doel dienen en ik wil die organisaties zeker niet allemaal over een kam scheren maar ik denk dat menigeen zich herkent in het beeld omtrent banken dat wanneer je geld nodig hebt, je bijna vermogend moet zijn om geld te kunnen lenen (ze ontberen de (proces)kennis om hierin tot juiste keuzes te komen, spelen daarom alleen op safe en zijn daarmee dus alles behalve een toegevoegde waarde, laat staan zelf ondernemend). Als je wel geld hebt komen ze met fondsen en beleggingsadviezen waar je niet zelden armer (beheerskosten e.d.) van wordt. Als uw beleggingsadviseur trouwens zelf geen rijk man is geeft dat toch te denken dunkt me. Die vraag heb ik zo’n adviseur inderdaad wel eens gesteld en dan kijken ze je aan alsof je een grapje maakt. Nee man, ik ben bloedserieus! De kleinere spaarders worden wettelijk nog een beetje beschermd maar de grotere spaarders kunnen rustig tonnen inleveren door uitstekend verpakte, maar niettemin inferieure, producten zoals slecht gemanagede Investment funds, verdampte lijfrentepolissen zodat je oude dag financieel heel anders uitpakt dan je destijds is voorgehouden. Ik heb die wereld nooit goed begrepen, het was/is niet mijn wereld, maar ik had er wel mee te maken. Misschien is dat ook de reden waarom ik er wat cynisch naar kijk. Het riekt er permanent naar foute of discutabele ‘producten’ en ‘diensten’ en er zijn altijd goed doordachte kleine letters of algemene voorwaarden om zorg te dragen voor uitstekende verklaringen en vrijwaringen.

Bij verzekeringen herkent iedereen wel het beeld dat je je overal tegen kunt verzekeren behalve tegen het niet uitkeren bij schade. Oftewel, premie betalen lukt wel, maar schade vergoed krijgen is soms een vak apart. Je voelt je bijna schuldig als je een keer iets meent te moeten claimen en dan nog blijft het een verrassing of er niet kleine lettertjes komen opdraven. Als ‘kleine lettertjes’ veelvuldig onderwerp van gesprek zijn mankeert er toch iets aan je product of aan de communicatie over je product, is mijn overtuiging. Alle bonnetjes bewaren en de kleine lettertjes goed lezen… het wordt een dagtaak die je de klant niet aan moet willen doen! Ook hier wil ik niet alle verzekeraars over een kam scheren, maar dit is wel het gemiddelde beeld van de ‘klant’ en dat mag de bedrijfstak toch zorgen baren dunkt me. Ook de verzekeraar heeft hier vanzelfsprekend weer uitstekende verklaringen voor maar er verandert niets, al decennia lang niet! Extra pijnlijk wordt het als de verzekeraar of bank bijvoorbeeld moet uitleggen aan de mensen die de premie/rente/kosten betalen waarom ze in zo’n vreselijk groot, duur en overmatig luxe ingericht pand zitten (die vraag heb ik ook een keer gesteld en dan valt het helemaal stil en gaan we snel over naar een ander onderwerp). Het geld druipt er soms van af… een museum zou trots zijn op de kunst die er hangt en maar sport of goede doelen sponsoren… Ze vinden zelf dat ze het heel goed doen maar ‘de klant’ voelt dat heel anders. Die voelt dat ie dus veel te veel premie betaalt of veel te weinig rente krijgt, kortom, belazerd wordt. Je zou nog kunnen zeggen dat ze zelf moeten bepalen wat ze met hun ‘winst’ doen, maar nee, het is niet hun geld! Ze doen het met ons geld! Als ze failliet gaan is de iets grotere spaarder namelijk wel degelijk echt al zijn geld kwijt en zolang niet tenminste een inleggarantie wordt geboden, ongeacht het bedrag, doen ze dit dus met ons geld en dat zouden we als samenleving niet moeten pikken!

Dan heb je tot slot nog de nieuwe initiatieven (productvernieuwing noemen ze dat intern) die door ieder weldenkend mens onmiddellijk als inferieur gezien zouden moeten worden (het wordt dus ook niet langzaam beter). Verzekeringsorganisaties die bijvoorbeeld beweren dat je te veel premie betaalt omdat je er zelf nooit van hebt geprofiteerd (de man met de baard die maar geen autopech heeft gehad). Dat soort clubs ondermijnen m.i. het fundament van verzekeren, namelijk; je individuele onvoorziene problemen kunnen handelen dankzij collectieve draagkracht!. Het feit dat je premie betaalt geeft je recht op schade? of, als je geen schade hebt gehad dan zou je toch ook geen premie moeten betalen? Wat een onzin en wat een (wederom) goedkope en minne trucjes om klanten te werven. Dat de gebroeders de tv-commercials hiervoor maken snap ik al niet, maar dat de meute zo’n club niet gelijk publiekelijk afschiet… Het is niet slim en ik zie het als misbruik/misleiding door wederom gebruik te maken van impulsieve publieke reacties. “Zonder winstoogmerk” en “Daar plukt u de vruchten van?” laat je niks wijsmaken! Oplichters! Maak reclame met een eerlijk en goed doordacht product en niet met kletspraat en het sponsoren van sport of goede doelen… Misschien is dat alles wel de oorzaak van mijn cynische houding ten aanzien van de financiële ‘dienstverlening’… Er is de afgelopen vijftig jaren niets in veranderd en dát vind ik het meest trieste, onze kinderen worden er dus wederom de dupe van. Ook hier zou ik dus zeggen: Consument: Wees wijs en gebruik de ‘pen’ om de branche wakker te schudden! En “dienstverleners”; Ga je schamen en verzin een beter product want daarmee moet jij je onderscheiden van de anderen en niet met een groter pand, goede doelen, sport en klinkklare leugens! De branche treedt zelf blijkbaar niet corrigerend op dus misschien is het een idee om in de financiële sector winst fiscaal af te romen zodat het overtollige geld in ieder geval terugvloeit naar de gemeenschap? Mocht ik de enige zijn die zich herkent in het voorgaande, dan heb ik het erg mis en zal ik mijn excuses moeten aanbieden voor mijn geestelijk onvermogen, maar…

Als ‘de klant’ zich al decennia herkent in het bovenstaande beeld rondom banken en verzekeraars, kun je dan als branche trots zijn op jezelf of moet er toch echt iets veranderen?

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

2 Een roker moet meer verzekeringspremie betalen?

2   Een “roker” moet meer premie betalen voor z’n ziektekosten verzekering?
De discussie van de laatste jaren over dit onderwerp irriteert me mateloos, ook als niet-(meer)-roker. De mensen met een verhoogd risico (roken, drinken, te dik, etc.) zouden meer moeten betalen dan de mensen die dit niet doen. Het zoveelste commerciële truckje om niet nadenkend publiek naar een verzekeringsproduct te leiden! Natuurlijk moet je proberen een gezonde leefstijl te stimuleren maar niet op deze manier. De commercie maakt hier misbruik van impulsief menselijk gedrag. De eerste reactie is namelijk “lijkt me logisch”. Ze ondermijnt hiermee echter de basis van het concept ‘verzekeren’. Verzekeren betekent volgens mij dat je individuele onvoorziene zaken kunt handelen dankzij collectieve draagkracht.  Er zijn mensen die “roken” (“metafoor voor veel activiteiten”) en dat is erg slecht volgens onze overtuiging. Datzelfde geldt echter ook voor het hebben van foute genen waardoor bepaalde ziektepatronen (kunnen) optreden. En dan hoor ik “Ja, maar die mensen hebben er niet zelf voor gekozen!”. Tja, de roker heeft er ook niet voor gekozen dat hij of zij net het gen heeft dat bijvoorbeeld leidt tot snellere verslaving. Een klein genetisch verschil maakt dat sommigen op een feestje rustig eens een sigaartje kunnen roken, terwijl anderen dan meteen verslaafd zijn. Zijn de niet verslaafden dan de kanjers? Vrijwel alle mensen (ook de niet-rokers) hebben het in hun jeugd namelijk vast wel eens geprobeerd, want dat is nu eenmaal menselijke nieuwsgierigheid (in mijn jeugd rookte vrijwel iedereen). Dus waar ligt de grens? Gaan we straks alle embryo’s bemeten op potentiële problemen en laten we de discutabelen niet geboren worden? Dat gaat vast nog meer gebeuren want dat doen we al in enige mate (Down). Waar houdt het op? Steven Hawking hadden we dan in ieder geval gemist en de Hawking-straling dus nog niet ontdekt (hij was gevoelig voor het ontwikkelen van ALS en is er ook aan gestorven, maar was ook een groot natuurkundige die de wetenschap echt verder geholpen heeft)! Wat te zeggen trouwens van de, naar onze huidige opvatting, “gezond levende mens” die dagelijks sport, zich keurig gedraagt maar door z’n vele sporten op het 45e levensjaar de knieën al versleten heeft?

Door dit soort discussies te starten doen we alsof er een absolute maatstaf is die we kennen en die kennen we juist nog helemaal niet! Ik zie het dus als commerciële kletspraat om de markt in beweging te zetten. Consument: Wees wijs en doe er niet aan mee en Verzekeraar: Ga je schamen!

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

1 De rol van Religie in de Maatschappij

1.a  Religie & Maatschappij : De zin en de onzin…
Als rationeel mens heb ik grote moeite met geloof en religie maar vooral ook met de arrogantie van de kerkleiding. Ik ben zelf niet gelovig, voor mij is er geen God, hoewel ik dat net zo min kan aantonen als dat ik kan aantonen dat er wel een zou zijn. Ik ben ook geen Atheïst want hun overtuiging dat zij niet behoeven aan te tonen dat er geen God bestaat vindt ik wel een erg gemakkelijke insteek. De macht van de geïnstitutionaliseerde religieuze organisaties op onze maatschappij, maakt dat het me wel bezig houdt en als ik dan ook nog het fanatisme voel waarmee atheïsten het geloof willen uitbannen wil ik er toch graag vanaf de zijlijn mijn bescheiden visie op geven, dus vandaar dit stukje… Ik hoop dat het mag bijdragen aan nuancering bij beide ‘fronten’.

Geloof en Religie zijn volgens mij, ondanks de vorige alinea, maatschappelijk wel degelijk waardevol. Ze zijn in ieder geval op z’n minst waardevol geweest. Ik kan me zo voorstellen dat de wereld er duizenden jaren geleden niet echt rooskleurig voorstond. Het recht van de sterkste zonder duidelijke moraal lijkt me niet een ideale insteek voor de samenleving. Ik zie de bijbel daarom als een geniale richtlijn voor een beter leefbare gemeenschap. Wat de werkelijke oorsprong is van alle verhalen die zijn opgetekend en in hoeverre ze de werkelijkheid beschrijven (de bijbel kent niet een onbesproken oorsprong en onderzoek duidt op veel strijdigheden) is voor mij eigenlijk oninteressant omdat ik daar toch de vinger niet achter zal krijgen of omdat die kennis me dan nog niet verder helpt. De boeken hielden de mensheid bezig en gaven richting en moraal. Het vooruitzicht van hel en verdoemenis als je deze richtlijnen niet naleeft is evenzo geniaal natuurlijk want het geeft de stok om mee te slaan… Geloof heeft misschien dus juist wel een enorme maatschappelijke ontwikkeling mogelijk gemaakt door het menselijk gedrag in een ‘woeste’ samenleving rust en richting te geven. Verder geldt volgens wetenschappelijk onderzoek (USA) dat gelovige mensen significant (bijna 4 jr.) langer leven dan ongelovige mensen. Reden hierbij is natuurlijk dat het zich houden aan richtlijnen (geen drugs, matig of geen alcohol etc. etc.) een veel gezondere mens oplevert dan bandeloos gedrag. Dat lijkt me dus ook zeer aannemelijk. Geloof had, maar heeft dus nog steeds, wel een functie en is in haar fundament niet verderfelijk. Het blijft, ethisch gezien, echter de vraag of je deze doelen moet willen bereiken vanuit een religie waarbij je de bevolking toch niet serieus neemt. Misschien was dit de enige weg om zo ver te komen en dan is het doel misschien verheven boven het middel, maar dat blijft discutabel. Er is ook de wetenschappelijke overtuiging dat Jezus inderdaad heeft geleefd (het wordt in geschriften ook nergens tegengesproken maar juist vanuit zeer verschillende bronnen bevestigd), dus er is ook wel enig fundament voor het bewonderen van iemand die de wereld verder geholpen schijnt te hebben. Daarnaast zie ik dat geloof veel mensen houvast en/of troost geeft en wie ben ik om daaraan iets te willen veranderen?

De diversiteit aan religies op deze aarde vind ik trouwens wel zeer opvallend. Het bewijst eigenlijk vooral dat de geschriften die de basis vormen voor religies voor vele interpretaties bruikbaar zijn en dat zou toch tot enige bescheidenheid of terughoudendheid van de aanhangers van een religie moeten leiden. Enig gevoel van twijfel of hun interpretatie wel de juiste is zou gepast zijn dunkt me, maar helaas… Met veel ‘geschreeuw’ en met de Bijbel in de hand wordt met hel en verdoemenis gedreigd, worden oorlogen gevoerd, anders- of niet-gelovigen verketterd, bleef de aarde heel lang plat en durfden wetenschappers niet te publiceren. Het zich aanmeten van enig recht vanuit een religie blijkt dus niet alleen op voorhand maar ook achteraf, niet gegrond. Als ik zou geloven in de rode draak geeft mij dat niet het recht om de rest van de wereldbevolking geweld aan te gaan doen of mijn denkbeelden op te leggen? Dus ik zou zeggen, aanhangers van religies past tenminste enige bescheidenheid en het geeft ze geen enkel recht naar anderen toe. Als ze menen dit wel te hebben kan ik niet anders dan concluderen dat ze niet voldoende hersencellen hebben om dit te laten doordringen. Religieuze leiders van zouden zich moeten schamen als ze hun aanhangers anders voorhouden (en dat doen ze vrijwel allemaal)!

Ik denk dat je ten aanzien van dit onderwerp Geloof (de persoonlijke overtuiging), Religie (welke stroming past daarbij), Kerkorganisatie (hoe is die geloofsrichting (lokaal) georganiseerd) en Maatschappelijke impact (omgang met de rest van de samenleving) moet onderscheiden.

1.b Geloof: Volgens mij wordt geloof veroorzaakt door de natuurlijke drang om zaken te begrijpen of op z’n minst te duiden. Alles moet een plekje krijgen. Toen we als mensheid nog niets van de natuurverschijnselen wisten was er dus een god van de donder, een god voor de… enz. enz.. Door de eeuwen heen hebben veel van deze goden het onderspit moeten delven doordat de natuurkunde het mystieke element wegnam en dus de aanleiding was verdwenen. Je zou kunnen zeggen vanuit dit rationele denkbeeld, dat het blijven geloven dus dom is. Maar is die redenering zelf wel valide? Dat veel van die vermeende Goden zijn gevallen is namelijk ook niet het bewijs dat er niets is.

Eigenlijk is alles heel vreemd… We weten niets over het doel van ons bestaan en niets over het fundament, de oorsprong van ons universum. Het enige natuurkundig herleidbare fundament is pure energie, daaruit is alles ontstaan, ook dus alle materie. Sterker nog, wij zelf bestaan uit het stof van geëxplodeerde sterren. Als ik er over nadenk dan rest me slechts de aanname dat het is zoals het is en dat we nooit verder zullen komen in deze zoektocht. De verdere voortgang van de natuurkunde leidt slechts tot een verdere detaillering van de ‘HOE?’ vragen en niet tot antwoorden op de ‘WAAROM’ vragen. Eén categorie Goden kunnen we waarschijnlijk dus wel zeker afschrijven, namelijk de HOE-Goden omdat daar de natuurkunde al de verklaring geeft of gaat geven. Dan blijft er automatisch de categorie WAAROM-Goden over. Waarom leven wij? Trouwens ook “Waarom zou er eigenlijk een God moeten zijn?”. De vragen als “Waarom bestaan wij?” of “Waarom betstaat er überhaupt iets?” zijn voor mijzelf geen aanleiding om hier een God in te zoeken. Als er al een God zou zijn dan is er nog geen antwoord op de vraag “Waarom bestaat er een God? c.q. Welke macht is daarvan de oorsprong”. Een iteratief probleem… Kortom, het verandert niets aan mijn beeld. Ik kan slechts concluderen dat er in mijn hoofd blijkbaar geen ruimte is voor dergelijke denkbeelden omdat ik er te weinig hersencellen voor heb. Ik verdenk echter ook de rest van de mensheid van ditzelfde gebrek. Onze menselijke geest is niet in staat om hierover toetsbare antwoorden te formuleren, dus blijft het een fantasie waar ik slechts over kan melden dat ik het niet begrijp en dat het dus geen consequenties zou mogen hebben voor de samenleving. Als een God trouwens zou vinden dat het voor mij wel belangrijk is, had ik van ‘het’ wellicht die paar hersencellen extra al wel gekregen om er enig begrip aan te kunnen koppelen. Voor mij is er dus maar één conclusie: Ik maak me er niet druk om, want zelfs als ie er zou zijn, dan kan ie me mijn tekort aan hersencellen toch niet kwalijk nemen? Misschien dat we over enige tijd in staat zijn ons genetisch materiaal zo te bewerken dat we onszelf van meer hersencellen kunnen voorzien zodat we daar wel de vinger achter krijgen maar voorlopig is dit dus niet aan de orde. Ik begrijp dus ook echt niet dat er mensen zijn die op dit punt de wijsheid in pacht menen te hebben, laat staan dat er mensen zijn die denken een legitieme argumentatie te hebben om anderen tot hun geloof te moeten ‘bekeren’! Waar haal je het lef vandaan?

Ik vind dat het fenomeen religie door haar grote maatschappelijke invloed bij iedereen een serieuze afweging verdient en dat je je eigenlijk niet mag permitteren om in zo’n stroming mee te deinen zonder er gedegen overweging en inlezen aan ten grondslag te laten liggen. Het argument “Omdat ik dat geloof” is zeer ondermaats en voorbehouden aan de zwakkeren van geest dunkt me. Toch kan ik me wel voorstellen dat ook zeer intelligente mensen in een God geloven. Ik denk dat de lokale cultuur/samenleving dit dan meestal afdwingt. Als je op een zondagmiddag in de bible-belt aan het fietsen bent en de kerkklokken luiden, dan snap je wat er gebeurt. In “The Time Machine” van H.G. Wells uit 1960 laten de Morlocks op gezette tijden een alarm afgaan en lopen vervolgens alle bewoners slaafs naar een grot totdat de hoorn weer zwijgt. Dat ‘moet’ is hen van jongs af aan verteld, dus dat doen ze… zonder enige discussie. De mensen die de grot binnengaan komen nooit meer terug ( kannibalisme). Toch is deze actie voor hen geen aanleiding tot ongenoegen. Zo ‘IS’ hun wereld nu eenmaal. Er ontstaat, ook bij zeer intelligente gelovige mensen wellicht een soort schizofrenie. De ratio houdt op waar het geloof begint of de ratio en het geloof krijgen elk een eigen plekje, naast elkaar. Conflictgebieden worden niet gezien of niet op rationaliteit gewogen. Ik stel me zelf op het gebied van het Geloof altijd op als Agnost. Het maakt me niet uit en het boeit me ook niet, maar val me er vooral NIET mee lastig!

1.c Religie: Ik ben geen Theoloog en ook geen historicus, maar het lijkt me (natte vinger uitspraak dus) dat vroege religies zijn ontstaan vanuit a) het zelfbeeld van imperfectie (wat staat er boven deze imperfecte mens?) of vanuit b) het niet kunnen verklaren wat er gebeurt en dat dan maar toeschrijven aan een hogere macht of vanuit c) de behoefte aan zingeving van het bestaan.
Later kwam daar de uitleg die mensen gaven aan oude geschriften/Bijbelteksten bij. Ze verkondigden hun mening en deden de benodigde marketing om tot grotere gemeenschappen te komen. Nogmaals, ik ben een leek op dit gebied dus ik moet er ook niet langer over fantaseren maar wat me wel van belang lijkt op dit vlak is dat het fundament onder een religie dus zeer uiteenlopend kan zijn en slechts gebaseerd is op individuele (al of niet geconsolideerde) meningen van mensen. Niet op toetsbare harde feiten dus, maar op meningen!

1.d Kerkorganisatie: Deze vervult veelal een zeer zinvolle functie binnen de geloofsgroep, namelijk die van een wederzijdse verantwoordelijkheid. Dat is kostbaar! Vooral in deze tijd waarin we soms onze eigen buren niet meer kennen en iemand rustig vier weken dood in het appartement kan liggen, is zo’n organisatie een ankerpunt voor veel mensen. Vanuit het doel ‘zorgzaam voor elkaar’ is dit dus alleen maar positief en heb ik er niets op tegen. De andere kant van het verhaal is echter de vermeende autoriteit van de kerkleiders die als dictator hun club regeren en die ook ongewenst je privéleven binnendringen. Waar ik echt op stukloop is dat Kerkleiders conclusies menen te kunnen trekken omtrent ‘waarheden’. Zij creëren kaders voor de eigen groep  en de ‘kudde’ heeft zich er aan te houden. Deze worden dus in zekere zin monddood slachtoffer van de (vaak conservatieve) dictatuur in de organisatie. Zeker de katholieke kerk (ken ik het best) heeft hier veel last van. Kardinaal Eijck presenteert zich graag als de behoeder van ‘de waarheid’ hetgeen, gezien het voorgaande, dus een leugen is en een grove zelfoverschatting maar in mijn ogen zelfs een misdaad aan de gemeenschap! Waar haalt ie het lef vandaan!


1.e Maatschappelijke impact
: Het lijkt of de kerkleiders nog steeds bezig zijn om als dictator hun kudde te vergroten door andersdenkenden te verketteren. Alle geloofsrichtingen deden dat vroeger en in onze huidige maatschappij  is dat inmiddels gelukkig ‘not done’, maar in andere culturen nog aan de orde van de dag! Ik ben zelf nog opgevoed (55jr geleden) met het standpunt dat het Katholicisme de enige ware geloofsrichting was (op m’n tiende was ik van de onzin hiervan reeds overtuigd, maar na een vlucht naar het kleinseminarie wist ik het zeker).
Als je iets wilt geloven is dat prima. Het is jouw persoonlijke insteek, houd het dus ook persoonlijk en projecteer het niet op anderen. Oordelen over anderen omdat ze zich niet aan jouw dogma’s houden is uit den boze, want dat is hun goed recht net zoals zij jou niet kunnen dwingen om je aan hun dogma’s te houden.  Dogmatisch omgaan met hetgeen een kerkleider roept is geen trouw of respect, maar kuddegedrag (niet nadenkend met de meute meelopen) en je mag ook daarop dus best kritisch zijn. ‘De Heer’ heeft je per slot van rekening ook hersens gegeven om zelf na te denken en niet om dat juist niet te doen! De kerkleider die meent dat dit de essentie is van het geloof en dat je die kritische houding om die reden niet mag hebben op dit punt, vind ik een misdadiger! Hij of zij misbruikt de labielere of zwakkere van geest om de eigen denkbeelden kracht bij te zetten. Dat is misbruik!  Inenten? Evenzo misdadig vind ik de overtuiging dat je kinderen niet mag inenten omdat je daarmee op de stoel van God gaat zitten (las het vanmorgen toevallig wederom eens in de krant). Dit is een standpunt dat geen enkel rationeel fundament kent en zelf in zich zelf bestrijdbaar is. Het is Astro-TV op z’n best… Als de maan en de zon in een lijn staan gaan de draken hoger vliegen… Waar houdt deze onzin op. Als je echt in een God gelooft, geloof dan ook dat ‘het’ je een stel hersens heeft meegegeven om na te denken hoe we elkaar in ons bestaan kunnen helpen om de samenleving te verbeteren c.q. veiliger te maken. Daar hoort inenten volgens alle wetenschappers ook bij! Als een iets te grote groep niet wordt ingeënt dan heeft dit namelijk desastreuze gevolgen voor de gehele samenleving en dus niet alleen voor de niet ingeënte personen! Je brengt dus bewust de gehele gemeenschap in gevaar en gaat daarmee dus ook op de stoel van God zitten! Besef dus dat jouw weigering door diezelfde God dan ook als een misdaad zou kunnen worden aangemerkt. Waar zijn we mee bezig? Gebruik je gezonde verstand of luister naar hen die dat hebben!

1.f Religieuze uitingen: Opmerkingen op borden in een weiland  op de Veluwe met een opschrift als “Jezus Leeft!” ervaar ik als  onverstandig (lees: ‘gewoon dom’) en als provocerend voor anderen. Eigenlijk zou je alle uitingen over je geloofsaanhang, zeker buiten je eigen kring, moeten vermijden (dus liever ook geen keppeltjes, grote baarden, kruisjes of sluiers, klokken luiden e.d.) want met het nadrukkelijk profileren van je identiteit zet je je toch af tegen andersdenkenden.
Het staat je vrij om iets te geloven en je als geloofsgenoten onderling te organiseren en je wilt graag dat de maatschappij deze vrijheden respecteert en er niet aan tornt. Het lijkt me dat dit eveneens betekent dat de geloofsgemeenschap/Kerk respect toont naar diegenen die hier andere overtuigingen zijn toegedaan. Ik kan bijvoorbeeld best begrijpen dat gelovige mensen vloeken als kwetsend ervaren, dus ik vind ook dat je, ook als niet gelovige, niet moet vloeken. Maar een bord (ook op de Veluwe) met de tekst “Vloeken is aangeleerd” getuigt toch niet van veel relativeringskracht, want Geloof is toch ook aangeleerd? Waarom toch dit soort uitingen. Stel dat de Islamiet (zij mogen dat net zo goed als een Christen) een bord maakt op de Veluwe waarop staat “de niet gesluierde vrouw is een hoer” of “de overspelige vrouw moet worden gedood”, dan voelen de gereformeerden zich misschien weer gekwetst. Wat schieten wij op met die onzinnige uitlatingen. Laat je (als andersdenkende of als atheïst of Agnost) ook maar niet verleiden tot reacties op dit soort teksten naar de bedenker want degene waartegen je die reactie uit heeft blijkbaar niet de hersens of sociale vrijheid om hier iets mee te kunnen doen, dus dat is op voorhand zinloos! Deze grootste schreeuwers uit ‘de kudde’ hebben de sterkste behoefte aan goede leiding en als die er niet is bepalen zij de wet en dat lijkt me heel slecht voor de samenleving (dus dominee/kerkleider: “Zorg dat die man (de vrouw is in de meeste geloven sowieso ondergeschikt en dus een slachtoffer!) dat bord uit de wei haalt anders ben je zelf geen knip voor de neus waard”). Je begrijpt dat dit bord ook een metafoor is voor alle andere uitingen.

1.g Atheïsme: De overtuiging van Atheïsten (A-Theos = Zonder God)  acht ik van hetzelfde kaliber (en Floris, hierin is een fiets echt geen auto met twee wielen!). “Er is geen God” c.q. er is geen hogere ‘macht’ is namelijk ook een aanname waarvoor elk bewijs ontbreekt, dus volgens mij is ook dit niet echt slim om te beweren. Ik weet dat hierover vele artikelen zijn verschenen waarin een poging wordt gedaan om atheïsme niet als een geloof aan te merken, maar ik heb ze na lezing toch tot hetzelfde kaliber gerekend (dat zal wel een tekortkoming van mijn Bèta achtergrond zijn). Waarom is het niet kunnen aantonen van de God van iemand een vrijwaring voor de Atheïst om het bewijs van niet bestaan te behoeven aan te tonen? Dat vind ik wel heel gemakkelijk. Ik respecteer alle denkrichtingen, dus ook het Atheïsme, omdat ze mijn wereldbeeld verruimen maar trek wel mijn eigen conclusies. Het fanatisme van de Atheïst om het geloof uit te bannen begrijp ik donders goed. Ik heb eerder de voordelen benoemd die uit religie kunnen voortvloeien, maar met hetzelfde recht kun je vele grote privé en maatschappelijke nadelen benoemen. Sommigen voelen zich hun leven lang belazerd door de bijbel of de geloofsgemeenschap en vinden religie daarom nu uit den boze. Dat begrijp ik wel als reactie, maar dat is natuurlijk geen evenwichtige eindconclusie. Floris van den Berg  (filosoof) heb ik meerdere malen ontmoet op een vrijdenkers-bijeenkomst (waar ik dus graag heen ga omdat het m’n wereldbeeld verruimt) en ik kan me erg vinden in zijn kijk op religies en de reden waarom ze bestaan en zo hardnekkig zijn.  Zijn stelligheid dat bewezen is dat er geen God bestaat en dat eenieder die hem daarin tegenspreekt te weinig hersencellen of te weinig opleiding heeft, maakt dat ik hem op dat punt toch graag de spiegel voorhoudt. Dit soort stelligheden (hij zegt dat het bewezen is, dus geen axioma) zijn meestal niet erg wijs en ik begrijp nu waarom ik vroeger voor wiskunde en natuurkunde heb gekozen in plaats van de andere wetenschappen. Dit betekent niet dat ik ze minacht, maar wel dat ‘bewijs uit de wiskunde’ iets anders is dan de stellige overtuiging van bewijs aan het filosofische front. Maar ja, om die reden ga ik toch graag naar dit soort bijeenkomsten.

1.h Politiek:  Wij hebben in Nederland een grondwet die scheiding bepleit van Kerk en Staat, alsmede de principiële gelijkheid van mensen. Maar helaas, onze grondwet is geen echte wet waar de rechter op kan toetsen. Het is een basisgedachte van waaruit de wetten worden geschreven. Als we zulke politieke kanjers aan het roer hebben zoals een ontwikkeld land verdient, dan zou je toch verwachten dat ze in staat zijn om tenminste de scheiding van religie politiek te bewerkstelligen! In een land als Nederland kan het toch niet meer zo zijn dat de generieke leiding van het land ondergeschikt kan zijn aan een geloof! Zo lang er nog politieke leiders zijn met een geloofsovertuiging, ben ik niet overtuigd van de kwaliteit van de politieke leider. Waarschijnlijk zullen deze zich onmiddellijk ‘bekeren’ zodra er tevéél Islamitische partijen zijn ontstaan… maar misschien is het dan te laat!

Jeroen Teelen 2018

Lees verder...

%d bloggers liken dit: