In deze tweede blog uit de reeks over de AI-transitie wordt een scherpe realiteitscheck gemaakt: niet wat AI kan, maar wat zij principieel niet kan oplossen. De analyse laat zien waarom AI geen doelen kan legitimeren, geen conflicterende waarden kan afwegen en geen betekenis of zingeving kan produceren. Aan de hand van concrete voorbeelden (zoals algoritmische fraudedetectie) wordt duidelijk hoe maatschappelijke en politieke vraagstukken ten onrechte als technische optimalisatieproblemen worden gepresenteerd. De kernboodschap: AI versnelt bestaande machtsverhoudingen, maar kan democratische keuzes niet vervangen. Zonder expliciete politieke sturing leidt ‘laten gebeuren’ tot een voorspelbare, ongelijkere toekomst.