Orthodoxie blijkt geen specifieke overtuiging te zijn, maar een manier waarop overtuigingen zichzelf presenteren als onaantastbare waarheid. Het essay analyseert de structurele kenmerken van orthodox denken — niet-corrigeerbaarheid, sociale sanctie en onzichtbaar interpretatiegezag — en laat zien hoe deze mechanismen ook voorkomen in politiek, wetenschap, technocratie en identiteitsculturen. Centraal staat de vraag hoe een democratische samenleving omgaat met overtuigingen die zichzelf onttrekken aan toetsing en kritiek.