Artikelen door Jeroen Teelen

41 Tips voor (jonge) startende ondernemers in de zakelijke dienstverlening…(4)

16        Kengetallen van de branche
In het prille begin zijn beslissingen vooral geënt op de situatie van het moment. Als je kantoor/bureau groeit wordt het echter steeds belangrijker om in de aansturing normen te hanteren die binnen je branche gangbaar zijn. Je wilt per slot van rekening met je concurrenten kunnen blijven concurreren en dat kan eigenlijk alleen goed als je vergelijkbare kaders hanteert en op bepaalde terreinen ‘in de pas’ loopt. Wat ik er mee bedoel? Heel simpele zaken als  “De huisvestingslasten bedragen tussen de x% en Y% van de omzet, de loonsom bedraagt z% van de omzet” et cetera. Er is genoeg over te vinden en het voorkomt dat je ‘scheefgroeit’ en daar misschien te laat zelf achter komt. Doel van dit ‘in de pas lopen’ is niet dat je je niet mag onderscheiden natuurlijk. Het is vooral bedoeld om in slechte tijden te kunnen blijven concurreren en je tijdig bewust te maken dat je op bepaalde gebieden niet marktconform opereert. Als de gemiddelde reserves van een organisatie ‘p x jaaromzet‘ is en bij jou ‘ 1/3 p x jaaromzet‘ betekent dat domweg dat je bijvoorbeeld eerder moet afhaken in de concurrentiestrijd (dus je bedrijf moet stoppen) omdat je niet dezelfde financiële armslag hebt als collega’s. Ook op het personele vlak is het prettig om dergelijke cijfers te hebben. Branchenormen kunnen daarnaast richting geven aan gesprekken over functioneren en arbeidsvoorwaarden en je laat zien dat je weet hoe het gemiddeld bij ‘de anderen’ gaat. […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

40 Zojuist gelezen… Nashville 2?

Dominee Rinie van Reenen uit Oldenbroek wil dit keer ‘misverstanden voorkomen’ en komt als woordvoerder van de werkgroep met een aangepaste tekst/vertaling omtrent de Nashville-verklaring omdat hij meent dat de vorige keer niet alles goed werd begrepen door hen die wat verder van zijn kerk af staan… aldus de Stentor op 16-2-2019.
Wij, die niet tot zijn kerk behoren, hebben de eerste versie dus niet goed begrepen… (dat lag dus, vinden zij, niet aan hén, maar dat is een detail) en ze gaan wel opnieuw hun best doen om ons tóch van hun gelijk te overtuigen met een aangepaste tekst…?

Het feit dat ze de oorzaak van de foute communicatie niet allereerst bij zichzelf zoeken (bijvoorbeeld: Sorry, we hadden het eerst niet erg duidelijk opgeschreven!) zegt al genoeg! Zij probeerden toch een boodschap te communiceren? Volgens mij moeten zij zich dan allereerst inleven in de ontvanger en niet andersom, maar dat  ter zijde… ik ben het inmiddels gewend.  […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

39 HET TOUWTJE EN DE BRIEVENBUS…

Zijn we de weg een beetje kwijt ?
In onze complexe wereld is het maken van keuzes niet zo eenvoudig als in de samenlevingen van pakweg zo’n vijftig jaren geleden. De lokale kudde had toen z’n lokale regels, binnen de landelijke wetgeving natuurlijk, een grote sociale controle (het touwtje kon uit de brievenbus), de ‘buitenbeentjes’ kon je met naam en toenaam benoemen en ze werden door iedereen in de gaten gehouden, ook door de lokale bromsnor. Ik weet dat, want dat was mijn situatie… simpel dus! Er was toen geen schooljongen die tegen de juf durfde te zeggen: “Ik ga vast want dan hoef ik niet al die tijd tegen jouw rotkop aan te kijken”… Ook dat weet ik zeker want ik zat bij de ‘buitenbeentjes’ in de klas! Die schooljongen is er nu wel. Komt dat omdat hij met minder aangereikte kaders toch z’n grenzen opzoekt, want dat doet een kind toch? Als je vroeger iets had uitgevreten kreeg je namelijk eerst van de ‘juf’ een giga draai om de oren en een dito schop onder je kont en dat deden pa en ma thuis nog eens ‘dunnetjes’ over als ze er achter kwamen want het was ook een blamage voor het gezin. Het uitgangspunt was altijd; “Je zult het wel verdiend hebben!” en in plaats van dat paps de schoolmeester voor z’n kop sloeg, kreeg je zelf nog een extra pak rammel. Je werd er op aangekeken en je had écht wat goed te maken. Het was voor ons als kind volledig duidelijk; gedrag over de schreef werd altijd en ook onmiddellijk gecorrigeerd met proportionele straffen. De ‘juf’ die dat nu overkomt voelt zich echter volslagen machteloos… ze kan geen kant op. Ze mag het kind niet aanraken, dus ook niet even stevig beetpakken, maar ook niet wegsturen en iedere actie die ze wel neemt ligt onder een giga vergrootglas waardoor pa of ma, ongeacht de situtatie en slechts op basis van het verhaal van ‘de kleine’ op soms brute wijze verhaal komen halen. De ‘nekvelleerkracht’ wordt verguisd omdat hij een kind handmatig de klas uit dwingt? Ik neig hier naar onverstandige opmerkingen, dus ik laat het oordeel hierover graag even over aan uw eigen intelligentie. De buitenbeentjes weten allemaal dat ze veel macht kunnen uitoefenen en zijn dus maximaal gewapend tegen elke poging tot kaderen. Daarnaast nog het commerciële motief van de onderwijsinstelling om te kiezen voor budget in plaats van een onderwijs/opvoed-belang (veelal minimale bezetting). Beide ouders aan het werk… weg richting… weg opvoeding… dus weg duidelijkheid… we weten het even niet… Of het nu dit kind-juf probleem betreft of de politiecommissaris die op TV niet durft te zeggen dat het een groepje Marokkanen was om ‘de discriminatie-piet’ niet toegeschoven te krijgen en geschorst te worden… het woord ‘neger’ vermeden moet worden, het… enfin, u kunt het lijstje zelf wel aanvullen… Het zijn allemaal zaken die vroeger niet onduidelijk waren maar nu wel. Wat is er veranderd? […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

38 Tips voor (jonge) startende ondernemers in de zakelijke dienstverlening…(3)

11        Maak een strategienota
Serieus betrokkenen (dat kunnen klanten zijn of sollicitanten, medewerkers maar ook b.v. de bank) willen graag weten hoe je jouw bedrijf in de toekomst ziet. Welke kant ga je op en waarom, wat zijn de stappen en in welk tempo wil je ze nemen? Zo’n toekomstvisie is dus belangrijk en die mag (moet) er elk jaar zelfs wat anders uit zien! Het is ook heel belangrijk om ‘m op ‘papier’ te zetten. Als je het opschrijft formuleer je zorgvuldiger, je denkt er net iets beter over na en behoudt wat meer overzicht dan wanneer je dat niet doet. Ondernemers die zeggen ”Dat heb ik in m’n hoofd” vertrouw ik er niet op. Dat zijn waarschijnlijk de ‘handige jongens’ die met de winden meewaaien en wel zien waar het schip strandt. Dat is niet de bedrijfstak waar ik wat mee heb. Zij vinden het moeilijk om hun visie op te schrijven en dat begrijp ik heel goed want meestal hebben ze er geen… Ik schreef ‘m vroeger elk jaar, puur voor mezelf, en later als resultaat van een strategie-discussie intern. Elk jaar? Nou in ieder geval het eerste jaar. De jaren er na was het meer ‘doorlezen en aanpassen’ en juist dát is zinvol. Je leest wat je vorig jaar nog als belangrijke punten zag en je past je visie elk jaar aan en verwoordt waarom je afwijkt van het eerder geschetste beeld. Op die manier heb je voor jezelf altijd duidelijk waar je ambities liggen en waarom. Je hebt er even goed over nagedacht. Dat is handig voor interne communicatie maar ook van belang bij presentaties over je vakgebied of je bedrijf bij potentiële klanten, commissarissen en nieuwe medewerkers. Het geeft de toehoorder het idee dat je goed weet waar je mee bezig bent en dat lijkt me zeer gewenst, dus DOEN!
N.B. ‘Trendbreuken’ zijn altijd kansrijke items in zo’n nota. Als die niet aan bod komen, is er iets mis lijkt me… […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

37 Tips voor (jonge) startende ondernemers in de zakelijke dienstverlening…(2)

De tweede uit de korte serie tips… Hopelijk helpen ze ergens bij! 

6            Uitbreiding van het personeelsbestand
Wanneer?  Als je iets te veel werk hebt, dan heb je, zeker als het financieel goed gaat, de neiging om te denken dat je moet uitbreiden. Dat is begrijpelijk, maar ook gevaarlijk want als het even tegen zit moet je wellicht ook weer afscheid nemen. Het hele wervingsproces kost veel tijd en aandacht en dat heb je dan voor niets gedaan, sterker nog, die tijd heb je niet aan een klant besteed dus kost ook nog eens omzet en die uitstekende medewerker die je met veel moeite had gevonden komt niet zo gauw bij je terug. Bij hem/haar heb je dan trouwens ook niet de allerbeste indruk achtergelaten. Kortom; niet te snel uitbreiden! Structureel (voor zover te voorzien natuurlijk) voor 1,5 mensen meer werk betekent ruimte voor een extra kracht. Voor de resterende 0,5 kun je beter even ‘nee’ verkopen of toch iets harder werken. Dus, neem niet te snel iemand aan.

Kwaliteit?
Ik heb voeger steeds het uitgangspunt gekoesterd dat ik medewerkers moest hebben die op hun werkterrein beter waren dan ik zelf, want dan hoefde ik ze niet te controleren. Niet de insteek dus, dat je mensen aanneemt die je aankunt of kunt verbeteren want daar blijf je druk mee, maar juist mensen waar je wat van kunt leren. Dat waren voor ons de ‘toppertjes’ waar we naar zochten, het maakt de verhoudingen ook veel leuker en evenwichtiger (medewerkers voelen zich gelijk serieus genomen, veel verantwoordelijker voor  hun eigen opereren en je bent er veel minder druk mee). En JA, het is af en toe ook op je tong bijten als je de les wordt gelezen, maar daar word je zelf ook weer beter van dus…! […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

36 Tips voor (jonge) startende ondernemers in de zakelijke dienstverlening…(1)

Ik heb de komende drie blogjes vanuit dit doel geschreven… maar het kunnen er ook best vier worden… Ze zijn iets langer dan gebruikelijk, maar dat lijkt me in dit geval geen probleem.

Je kunt de wereld aan maar hebt nog weinig ervaring en niemand excelleert op alle fronten dus je bent vast ook, op onderdelen, nog (on)bewust onbekwaam. Ik heb natuurlijk de wijsheid niet in pacht maar op dit vlak wel enige ervaring… Misschien mag ik je, in het besef dat ervaring per definitie niet actueel is, toch enkele ‘tips’ proberen te geven om er je voordeel mee te doen! Al zou er maar ééntje bij zijn die… […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

35 Onze toekomstige Economie… Arbeider, Belegger, Erfgenaam, of?

Misschien is het goed om als ‘niet-econoom’ naar onze economie te kijken en te melden wat me opvalt… Ik weet dus niets beter, maar heb eigenlijk gewoon veel vragen die blijkbaar niemand (politiek) bezig lijken te houden. Ik heb hier (voor mezelf) reeds vele pagina’s over volgeschreven, gewoon om mijn gedachten op een rij te zetten en het is nog lang niet gescreend en van enig niveau, maar omdat ik toevallig vanochtend in de Telegraaf een passage zag in deze richting toch dit voorzetje…

Om even voor wat opschudding te zorgen zal ik beginnen met wat suggesties en daarna volgt een korte toelichting:
 […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

34 Nashvile? Je kunt nooit genoeg ageren tegen religie in de politiek!

Tennessee is een conservatief bolwerk van oudsher. De wet van Tennesse verbood b.v. ‘elke theorie die niet overeenkwam met het verhaal van de goddelijke schepping van de mens zoals de bijbel dat onderwijst’ (Apenproces, verbod op het onderwijzen van de evolutietheorie Butler Act in 1925). Tennessee was ook de bakermat (1866 in Pulaski) van de Ku Klux Klan. Al meer dan honderd jaren een zeer extremistische gemeenschap dus. Moet daar onze ‘wijsheid’ vandaan komen of behoren zij tot de Christelijke vorm van IS, die juist een bedreiging vormt? Dit laatste meen ik zeer serieus! Ook zij hebben de wens hun dogma’s over de wereld te verspreiden. […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

33 Opa, waarom heb jij een spinnenweb in je neus?

30 december 2018, het was weer gezellig bij Sixties Alive (DOK-H2O) in de haven. Dat is typisch Deventer… een vervallen havengebied wordt weer een hippe woonwijk en een lege schuur, wordt een van de leukste uitjes op de zondagmiddag met gratis live muziek uit de jaren zestig. Gelukkig maar eens in de maand want áls ik ga is dat de enige middag dat ik zondig tegen een ongeschreven regel en een nooit gedane belofte dat ik overdag geen biertje drink. ‘Ik ontkom er niet aan!’ heb ik mezelf gerustgesteld, dus ik heb het te accepteren. […]  Verder lezen [...]  Verder lezen

32 De bezorger van dit blad wenst u…

Wederom een prachtig jaar toegevoegd aan een geweldig leven… ik kreeg zelfs 10 kg te veel!
Oops…. Zo stiekem heeft ook 2018 weer bijgedragen aan de stapel die ‘levenservaring’ heet en ook 2018 heeft dus weer wat deurtjes open gezet in m’n bovenkamer. Trouwens, op deze leeftijd gaan er vaak ook al heel wat deurtjes dicht, maar gelukkig heb ik dat zelf nog niet door….
Een jongetje van een jaar of twaalf dat zojuist aanbelde om ons, als bezorger van een of ander blad (ik kende het niet eens), “prettige feestdagen” te wensen (moeders keek toe vanaf de weg) overhandigde het wens-kaartje met de opmerking: “Meneer wat woont u in een prachtig huis”. Natuurlijk hoor je dat wel eens van relaties maar zoiets zeg ik ook wel als ik bij hén op visite kom, dus ik heb me er nooit ongemakkelijk onder gevoeld. Dít maakte, door de kinderlijke eerlijkheid echter wel echt indruk… Ik herkende mezelf in hem. Ik voelde me gelijk ongemakkelijk maar zei: “Je hebt helemaal gelijk! Wij vinden het ook zó geweldig dat wij hier mogen wonen.” Ik drukte hem vijf Euro in de hand omdat ik het altijd mooi vind als kinderen zich uitsloven om zelf wat binnen te harken en niet alleen maar teren op wat paps of mams ze toeschuiven. Tja, zo’n spiegel komt ineens binnen en je vraagt je onwillekeurig toch af of je je daar misschien zelfs een beetje ‘schuldig’ bij zou moeten voelen, ook al heb je er zelf hard voor gewerkt en het dus echt niet in de schoot geworpen gekregen. Je blikt even terug en beseft dat je hier zelfs al ruim dertig jaar woont en dus als broekie van begin dertig al… oeps… er gaat een lampje branden… Wat moeten de mensen destijds wel niet gezegd of tenminste gedacht hebben? En nee, ze hebben geen gelijk gekregen want we wonen er nog steeds. […]  Verder lezen [...]  Verder lezen