29 Wat ga je studeren als je later groot bent?

Als kind al vond ik alles interessant dus je kon me eigenlijk voor heel veel dingen enthousiast maken maar ik was nergens een groot talent in. Je hoort me echt niet klagen hoor want ik ben zeer tevreden,  maar dat was gewoon zo en rond om me heen was het niet veel anders. Die echte kind-talentjes kom je (misschien zelfs maar gelukkig ook) heel weinig tegen. Ik kende er geen. Sport vond ik wel aardig maar vooral omdat je dan geen taal of rekenen had, maar dat het me echt interesseerde? Nee, eigenlijk niet… Ik vond het prachtig als iemand iets goed kon hoor, balletje hooghouden of zo, maar ik zou het niet in m’n hoofd halen om dat te gaan oefenen. Het enig opvallende dat ik mezelf herinner als bijzonder, was dat ik als kind van vier of vijf toch echt wel viel voor de piano van oma. Of ik er ook wat van bakte? Nee natuurlijk, maar ik kon (en kan nu nog steeds) genieten van b(l)ijvoorbeeld het simpelweg indrukken van één toets en dan luisteren hoe het geluid zich in de tijd ontwikkelt en hoe het langzaam uitsterft en onderdeel wordt van de ruimte… Heel gek, maar een simpele toon uit een instrument heeft zoveel meer dan bijvoorbeeld een simpele elektronische toon en dat horen is al een ontdekking op zich. Mijn moeder speelde piano en dus kwam er een bij ons thuis. Ik was toen een jaar of 5 á 6. De desillusie van de pianolessen van destijds maakte dat ik na drie maanden afhaakte op de muziekschool en dat voelde als een gigantische opluchting. Dat weet ik nú nog… Ik speelde elke dag liedjes na van de radio, maar de stukken uit de boekjes, daar had ik een broertje dood aan. Op school ging het verder wel aardig en volgens juffrouw Bruinenberg ‘kwam ik er wel’ maar zo’n genie was ik nu ook weer niet dus ik viel meer op door kwajongensstreken (ik zat liever op het dak van de school dan in de klas) dan door hoge cijfers. Het feit dat ik me niet gauw uit het veld liet slaan en altijd wel de discussie aanging was, zo werd me later gemeld, meer dan gemiddeld maar dat is mezelf vroeger nooit opgevallen. De literatuurlijst op de middelbare school heb ik nooit begrepen want het lezen van een roman vond ik zonde van de tijd. Je werd er, volgens mij, niet wijzer van maar biografieën over wetenschappers vond ik bijvoorbeeld wel weer geweldig, maar ja, die mochten dan weer niet. Een rare wereld… Het maken van een schilderij was voor mij ook slecht bestede verf, want een huis schilderen was veel zinvoller. Kunst (buiten muziek) was bij ons thuis dus niet echt een item. Hard werken en studeren wel. Het dilemma Conservatorium of HTS heeft maar heel even bestaan. M’n moeder gaf aan dat je wel héél goed moest zijn wilde je met een conservatoriumopleiding een fatsoenlijke boterham kunnen verdienen en ik kende bij ons in de stad twee jongens die, weliswaar iets ouder, technisch beter speelden dan ik. Omdat ik toch wel echt voor een tien ging, viel dat conservatorium alleen om die reden al voor mij dus direct af. Muziekleraar worden wilde ik namelijk echt niet en dat leek me in zo’n geval het enige alternatief. [...]  Verder lezen

28 Waargebeurde ervaringen van Sinterklaas…

Sint heeft in de afgelopen 30 jaar toch wel wat bijzondere verjaardagen meegemaakt… een paar kleine voorbeeldjes (zou er een boekje mee kunnen vullen trouwens). 

Sinterklaas versieren…
Ik denk dat ze viel voor m’n mooie grijze krullen, maar ik was echt wel even van de wijs en dat gebeurt me niet zo snel… De week ervoor, bij de officiële intocht, was er een bijzondere ontmoeting bij de dranghekken waar ik de kinderen een handje gaf. Een opvallend mooie en blije moeder met haar kroost vroeg of ik ook bij hen thuis wilde komen. Dat wilde Sint natuurlijk best, dus de afspraak was snel gemaakt. Er lag die bewuste dag wel een halve meter sneeuw, maar kindertjes stelt Sint natuurlijk niet teleur dus reed ie in z’n eigen bolide, door het slechte weer helaas zónder Piet, naar het opgegeven adres. Met de kids liep alles natuurlijk fantastisch en ik was toe aan de laatste ronde. Dat betekent normaliter dat papa en mamma nog even aan de beurt zijn om iets te vertellen… Meestal de een op de ene en de ander op de andere knie, maar… ik had het al gezien natuurlijk… er was geen papa in de kamer. Mamma meldde dat ze in een scheiding lagen en mijn trieste blik zal het vast niet geweest zijn maar voor ik het wist plofte ze (zonder te vragen) pontificaal in het midden bij me op schoot. U begrijpt, daar had Sint niet van terug. Ze ging zich er ook nog eens echt zo uitgebreid nestelen dat ik achteraf blij was dat grimeur Bessels heel goede schmink had gebruikt anders was het rode hoofd van de Sint er dwars doorheen gekomen. Nu zag gelukkig niemand er verder iets van want ze speelde het verder leuk mee, maar de boodschap was heel duidelijk overgekomen. Bij het afscheid heeft Sint gemeld dat ie nu toch echt weer helemaal terug ging naar Spanje en dus ook niet op een nader moment nog eens incognito op de koffie kon komen… Pffft…. Misschien was die “Sinten-Me-Too” in dit geval dus tóch nog niet zo gek geweest hoor ik nu sommigen bijna hardop denken, maar dat is niet helemaal terecht. Een eerlijke Sint hoor je hier echt niet over klagen want van iedere nieuwe ervaring leert hij weer wat bij en daar heeft ie natuurlijk bijna alles voor over. De meeste Sinten zijn heel erg leergierig en kunnen er alleen maar van dromen om zo’n leertraject te mee te mogen maken… Dus nee, deze Sint kijkt er als niet celibatair goedheiligman met een brede glimlach op terug want die herinnering neemt niemand hem meer af. Een Femme Fatale herkent ie inmiddels natuurlijk onmiddellijk en Sint heeft geconcludeerd dat ie leerzame momenten moet koesteren en ze zéker niet proberen te voorkomen door barrières op te werpen. [...]  Verder lezen

27 Gezellig thuis bevallen? Stel dat er tóch onverwacht iets mis gaat, waar ben je dan liever… thuis of tóch in het ziekenhuis?

Nee, ik wil heel graag thuis bevallen…
Ik heb een lieve schoonzus van 68. Ze ziet er uit alsof ze nog vijftig moet worden en da’s geweldig natuurlijk maar toch zou ik niet graag met haar willen ruilen. Zuurstoftekort bij de geboorte heeft haar hersenen beschadigd zodat bijvoorbeeld fijne motoriek maar ook lopen praten et cetera allemaal traag en alleen met heel veel moeite gaan. Ze is dus lichamelijk en geestelijk gehandicapt. Ze heeft een rolstoel, een scootmobiel, een spraakcomputer (die ze door haar spasmen niet goed kan bedienen) en wij gaan iedere zondag met veel plezier naar haar toe maar dat maakt de situatie natuurlijk niet wezenlijk beter. Ze woont in een zorgcentrum voor gehandicapten en heeft haar leven lang een heel groot probleem. Dat gun je niemand en zeker je eigen kind niet dunkt me. Dat alles door een kleine stommiteit of omissie bij de bevalling en dat kan natuurlijk altijd en overal gebeuren. Zij is op zo’n moment niet de enige met een probleem, ook het gezin waarin ze geboren is heeft er de rest van het leven mee te dealen. Daarnaast de maatschappelijke lasten in termen van zorgvraag, kosten et cetera. Toch hoor ik nog steeds aanstaande moeders zeggen dat ze graag thuis willen bevallen omdat de zwangerschap zo goed gaat, het veel romantischer is en ze willen geen gedoe. Ik ben wat dat betreft wel een boer want ik flap er dan vervolgens recht voor z’n raap uit dat je dan dit risico neemt met je kind en dat je niet zou moeten willen. Vervolgens, dat het ziekenhuis (waar m’n eigen kinderen trouwens zijn geboren) ook een superfijne omgeving kan zijn om toch op een hele mooie manier je  gezinsuitbreiding te vieren, en juist helemaal geen ‘gedoe’ is maar eerder gemak. Waar bemoei ik me mee… denk ik dan (echt wel even) bij mezelf, maar ik voel tegelijkertijd een soort plicht om duidelijk te maken dat je onnodig risico’s loopt en dat je met eventuele gevolgen de rest van je leven moet dealen, nog even los van wat je je kind aandoet. [...]  Verder lezen

26 Dèventer… monocultuur aan de IJssel?

Dèventer…

Ik denk dat vrijwel alle wat oudere Deventenaren het stempeltje nog wel kennen… Als je ergens meldde dat je in Deventer woont kreeg je steevast als antwoord “Moskou aan de IJssel”. Ik ben zelf geboren en getogen in Deventer en een trotse liefhebber van die stad. Mijn vrouw is als jonge import hier gekomen en heeft eigenlijk ook bijna haar hele jeugd in Deventer beleefd. Ons eerste eigen huis was, eind jaren zeventig, een toen nog redelijke middenstandswoning aan een drukke straat (Veenweg 89). Het was eerst van mijn grootouders en daarna van mijn oom en tante geweest. De verbouwing deden we zelf dus die kwam nooit af… een dankbaar onderwerp voor verjaardagsfeestjes natuurlijk en een rechtvaardiging voor mijn gereedschaps-kooplust, dus je hoort me niet klagen. Na bijna tien jaren woonplezier zonder plinten langs de vloer en met missende raampjes in sommige deuren kwam er eind jaren tachtig de behoefte om, met de kinderen (toen vier en twee), toch te verhuizen naar een wat ruimer huis (ik heb veel hobby’s). M’n insteek is altijd geweest: “Ik wil best een keer verhuizen, maar dan ook in één keer goed”. Dat gehop dat we sommigen zagen doen was niets voor ons… We hebben vervolgens twee jaren of nog iets langer alles in Deventer bezocht dat er te koop was en gekeken naar ontwikkelplannen, maar helaas… Toen m’n moeder op een ochtend belde dat er een prachtig stukje grond te koop was op een mooie locatie in Twello waar we zelfs ons eigen ontwerp konden realiseren, hebben we dat gekocht en er vervolgens een mooi huis op gebouwd. Inderdaad… met heel veel hobbyruimte… [...]  Verder lezen

25 Bestaat Sinterklaas nu eigenlijk wel of niet?

Elk jaar als ik op 5 december ‘s morgens rond 6.00 u. weer bij Grime-atelier Bessels aan de Rielerweg in Deventer het pand binnenstap, weet ik het helemaal zeker; Hij bestaat écht! Sterker nog, hij heeft veel, héél veel broers die er precies zo uitzien als hij. Dat komt goed uit want van elk kledingstuk hebben ze er daar tientallen aan de haak hangen of in de kast liggen. Sint is natuurlijk heel blij met zo’n grote familie want zonder die broers kan hij anders natuurlijk nooit al die scholen op één ochtend bezoeken. Van je familie moet je het dus inderdaad hebben in dit geval. Een héél enkele keer heb ik zelfs een zus gezien die in de Sintkleren ging, compleet met baard en haardos maar die herken je natuurlijk onmiddellijk! Ik ga er zelf van uit dat dit dus ook gewoon een grapje was want Sint heeft op zich een serieuze taak. [...]  Verder lezen

24 E-Mail? De eerste pogingen begin jaren 80… De achterstand die ervaring oplevert in een veranderende omgeving…

(pr)E-MAIL? “Hebben we al geprobeerd, gaat niet werken…”
In een eerdere blog heb ik gemeld dat ervaring een belemmering kan zijn bij innovaties want vanuit ervaring de toekomst beoordelen is zoiets als ‘een auto besturen via de achteruitkijkspiegel’. De introductie van E-Mail is hiervan een mooi voorbeeld want kort na onze eerste ervaringen (begin jaren tachtig), kwamen we tot de conclusie dat het toch niet echt wat kon worden. Kortom: “Hebben we al geprobeerd, gaat niet wat worden…” bleek later een heel foute conclusie… [...]  Verder lezen

23 Salaris ING-Top

Salaris ING-Top
De inborst van mensen heeft niets te maken met hun financieel vermogen, intelligentie of opleiding. Er zijn arme schoffies met een gouden hart die hun laatste snoepje weggeven aan een kind in een rolstoel en er zijn vermogende, goed opgeleide en intelligente mensen die zich toch schofterig egoïstisch gedragen, zelfs al krijgen ze daarmee de complete samenleving op hun dak. Ik pleeg ze meestal ‘Narcisten’ te noemen omdat deze mensen in hun eigen universum leven en slechts hun ‘eigen gelijk’ als waarheid vieren. Tegen dergelijke zelfzuchtige elementen aan de onderkant van de samenleving zeggen we “Doe normaal man!” maar dit laten we gewoon gebeuren omdat een van de ING-commissarissen vindt dat Hamers te weinig verdient t.o.v. andere Europese ondernemingen met vergelijkbare omvang (Ahold en Volkswagen). Misschien is hij even vergeten dat deze  vergelijking al niet opgaat… ING bestaat nog dankzij de belastingbetaler en was er anders al niet meer geweest, dus enige bescheidenheid is gepast. Ook de prestaties geven die ruimte niet, dus waar zit er een steekje los? [...]  Verder lezen

22 Jeugdige wereldverbeteraars…

Jonge Wereldverbeteraars
Ik weet nog heel goed dat ik op de middelbare school, als jongetje van 14, in de kamer van de directeur achter de microfoon (hoorbaar in alle klassen) een pleidooi hield voor acties om de walvissen te redden van de walvisvaarders. Ik veegde publiekelijk de vloer aan met de mening van een van mijn docenten dat dit allemaal zinloze energieverspilling was door te melden: “Als we allemaal zo denken als de meneer XXX, verandert er niets in deze wereld. Wij moeten er vandaag wat aan doen en niet wachten op anderen die het morgen misschién gaan proberen!” Ik had het nog niet gezegd of er klonk een ‘bonk, bonk, bonk’ van boven, parallel met een soort gejoel/gelach. De betreffende leraar had (toen al) zwaar overgewicht en liep met een kruk… Je hoorde hem dus al van verre… Je wist ook precies waar hij was want je kon, in de pas met het gebonk, de klassen op volgorde horen juichen en lachen als ie voorbij kwam. Het leverde een heel boze leraar op die de kamer van de directeur binnenstoof… Ik zal je de sappige details verder besparen maar achteraf gezien had hij natuurlijk gelijk. De bevlogenheid en energie van jonge en enthousiaste mensen zijn natuurlijk prachtig om te zien en werken heel aanstekelijk, maar levenservaring kijkt daar toch vaak wat neerbuigend tegenaan…  De nuchtere constatering dat je met je jeugdig enthousiasme bij grote zaken niet echt veel verder komt is voor de jongere wellicht een koude douche maar voor de oudere zo voorspelbaar. Je bent de mug die de olifant probeert af te remmen. Heel waardevol dus… ervaring…  [...]  Verder lezen

21 Trump of Rutte… als president?

Wie moet een land leiden… een Ondernemer of een Bestuurder? (een ‘Trump’ of een ‘Rutte’?)…
VERJAARDAGSPRAAT in extremen…
Het klinkt heel verleidelijk… ‘Dat oeverloze geklets in den Haag’ versus ‘De daadkracht van de ondernemer die in korte tijd zijn bedrijf tot grote hoogte stuwt’… en het ligt dan misschien voor de hand om te denken: “We moeten dat soort mensen ook méér in de politiek hebben”. Ik hoor het tenminste regelmatig op ‘feestjes’ vol overtuiging voorbijkomen (ik heb er natuurlijk helemaal geen verstand van maar ben toevallig wel zelf ook ondernemer dus misschien herken ik iets in het gedrag…). Als ik dan vervolgens voorzichtig meld dat een narcist (hij voldoet aan alle kenmerken) als Trump onverantwoord omgaat met het wereldbelang, de democratie tot een lachertje vernedert en z’n eigen waarheden creëert, is het antwoord “Maar hij doet wel wat ie zegt en heeft in korte tijd veel bereikt”. Klaar… ik ga over op een ander onderwerp. Einde verhaal want het is waar natuurlijk… Dat geldt ook voor de olifant die de porseleinkast binnenwandelt nadat ie dit heeft aangekondigd, maar die conclusie melden is zinloos. Ook ik erger me natuurlijk regelmatig aan politici die hun eigen straatje staan schoon te vegen, veel praten zonder iets te zeggen, reactief in plaats van pro-actief Kamervragen stellen, soms overduidelijk niet bezig zijn met het algemeen belang maar vooral wel met hun persoonlijk belang of partijbelang. Ik zou me er echter eigenlijk niet druk om moeten maken want dat gedrag vertonen we allemaal wel eens… ook in onze werkomgeving. We zijn geen van allen full-time-kanjers… Los van het feit dat er natuurlijk goede en minder goede politici zijn heeft de politiek het extra nadeel dat alles onder een (subjectief) vergrootglas ligt. Ook de mindere momenten krijgen volop aandacht en worden liefst uitvergroot want dat voedt de discussie bij de massa. Maar, even terug naar de vraag of er meer ondernemers in onze regering zouden moet zitten… [...]  Verder lezen

20 Opgroeien in of tussen de arbeidersbuurten

Opgroeien in of tussen de arbeidersbuurten…
Vroeger keek ik als kind erg op tegen de mensen die in de villawijken woonden. Dat moesten wel heel bijzondere mensen zijn. Wij, het arbeiders-milieu (oké, misschien kleine middenstanders in de terminologie van toen) waren toch van een andere orde… Mijn opa peperde dat zijn kinderen continue in met de woorden: “Je bent maar het kind van een eenvoudige schilder!” Hij vergat daarbij even dat deze ‘eenvoudige zelfstandige met vijf kinderen’ wel elk kind een woning cadeau deed als ie het huis uit ging… Zó gemiddeld was dat nu dus ook weer niet, maar dat terzijde. Het werd er bij ons dus ingehamerd “vooral geen kapsones!”. We hadden als eerste in de straat een auto en later een televisie (de hele straat keek bij ons naar De Verrekijker en Pipo de Clown) Ook gingen we elk jaar met het hele gezin twee weken op vakantie in Italië, dus we hadden het écht niet slecht, maar ik voelde me als kind toch een product aan de onderkant van de samenleving. Ik wist niet beter… Opa had blijkbaar veel invloed. We woonden ook in een heel gewone Deventer buurt tussen twee echte volksbuurten in (Rielerwijk en Hof van Colmschate), maar jongens wat heb ik daar een leuke jeugd gehad! M’n moeder wilde altijd graag verhuizen naar een ‘iets betere buurt’ maar pa had nu eenmaal z’n winkeltje met een prachtige grote werkplaats dus die was er niet weg te slaan. Als oudste in een gezin met 7 kids (ma altijd druk met de kleintjes en pa altijd druk met z’n werk) was ik al een uur weg voordat ze het in de gaten hadden. Kattenkwaad uithalen met de andere jongens uit de buurt of voetballen (waar ik trouwens ronduit slecht in was) op ‘de brede stoep’. In een autoband aan een touw over een sloot slingeren op het (verboden) terrein van de Brinkgreven (psychiatrisch ziekenhuis), vissen in de Singel (ook verboden natuurlijk) en in 1963 als negenjarig jongetje over de IJssel lopen (levensgevaarlijke ijsschotsen), rondscheuren (en uit de bocht gevlogen) met het gemotoriseerde invalidewagentje van m’n tante… alle deurknoppen in de straat aan elkaar knopen en dan overal aanbellen… of (de mooiste)… een verse koeievlaai op de stoep voor de deur, krant eroverheen, die aansteken en vervolgens aanbellen…  geweldige herinneringen en allemaal waar gebeurd… Dat alles vonden mijn ouders natuurlijk echt niet goed, maar ik genoot van alle vrijheid. Achteraf vertelde m’n moeder dat ze soms ook wel stiekem moest lachen als er weer eens een boze buurvrouw op de stoep stond met een geweldig verhaal… Juist met een groep zijn dit soort uitdagingen, op een of andere wijze, voor jongeren toch heel aantrekkelijk. Voor mij dus in ieder geval wel. Bij mij in de klas op lagere school zaten geen kinderen van rijke ouders… alleen rijke kinderen! Je leert zelf je plekje te verwerven, ook tussen de ‘schoffies’ of bekend ‘Deventer tuig’ want ook dat waren deels mijn klasgenootjes. Ik heb me daar trouwens ook altijd prima tussen gevoeld hoewel ik er geen onderdeel van uitmaakte en de politie mijn ouders wel eens heeft ingeseind dat ik bij sommigen beter weg kon blijven. Dat deed ik dan vervolgens ook wel, maar op een niet confronterende manier voor die groep, dus geen probleem. Heel vormende ervaringen die me weerbaar maakten! [...]  Verder lezen