20 Opgroeien in of tussen de arbeidersbuurten

Opgroeien in of tussen de arbeidersbuurten…
Vroeger keek ik als kind erg op tegen de mensen die in de villawijken woonden. Dat moesten wel heel bijzondere mensen zijn. Wij, het arbeiders-milieu (oké, misschien kleine middenstanders in de terminologie van toen) waren toch van een andere orde… Mijn opa peperde dat zijn kinderen continue in met de woorden: “Je bent maar het kind van een eenvoudige schilder!” Hij vergat daarbij even dat deze ‘eenvoudige zelfstandige met vijf kinderen’ wel elk kind een woning cadeau deed als ie het huis uit ging… Zó gemiddeld was dat nu dus ook weer niet, maar dat terzijde. Het werd er bij ons dus ingehamerd “vooral geen kapsones!”. We hadden als eerste in de straat een auto en later een televisie (de hele straat keek bij ons naar De Verrekijker en Pipo de Clown) Ook gingen we elk jaar met het hele gezin twee weken op vakantie in Italië, dus we hadden het écht niet slecht, maar ik voelde me als kind toch een product aan de onderkant van de samenleving. Ik wist niet beter… Opa had blijkbaar veel invloed. We woonden ook in een heel gewone Deventer buurt tussen twee echte volksbuurten in (Rielerwijk en Hof van Colmschate), maar jongens wat heb ik daar een leuke jeugd gehad! M’n moeder wilde altijd graag verhuizen naar een ‘iets betere buurt’ maar pa had nu eenmaal z’n winkeltje met een prachtige grote werkplaats dus die was er niet weg te slaan. Als oudste in een gezin met 7 kids (ma altijd druk met de kleintjes en pa altijd druk met z’n werk) was ik al een uur weg voordat ze het in de gaten hadden. Kattenkwaad uithalen met de andere jongens uit de buurt of voetballen (waar ik trouwens ronduit slecht in was) op ‘de brede stoep’. In een autoband aan een touw over een sloot slingeren op het (verboden) terrein van de Brinkgreven (psychiatrisch ziekenhuis), vissen in de Singel (ook verboden natuurlijk) en in 1963 als negenjarig jongetje over de IJssel lopen (levensgevaarlijke ijsschotsen), rondscheuren (en uit de bocht gevlogen) met het gemotoriseerde invalidewagentje van m’n tante… alle deurknoppen in de straat aan elkaar knopen en dan overal aanbellen… of (de mooiste)… een verse koeievlaai op de stoep voor de deur, krant eroverheen, die aansteken en vervolgens aanbellen…  geweldige herinneringen en allemaal waar gebeurd… Dat alles vonden mijn ouders natuurlijk echt niet goed, maar ik genoot van alle vrijheid. Achteraf vertelde m’n moeder dat ze soms ook wel stiekem moest lachen als er weer eens een boze buurvrouw op de stoep stond met een geweldig verhaal… Juist met een groep zijn dit soort uitdagingen, op een of andere wijze, voor jongeren toch heel aantrekkelijk. Voor mij dus in ieder geval wel. Bij mij in de klas op lagere school zaten geen kinderen van rijke ouders… alleen rijke kinderen! Je leert zelf je plekje te verwerven, ook tussen de ‘schoffies’ of bekend ‘Deventer tuig’ want ook dat waren deels mijn klasgenootjes. Ik heb me daar trouwens ook altijd prima tussen gevoeld hoewel ik er geen onderdeel van uitmaakte en de politie mijn ouders wel eens heeft ingeseind dat ik bij sommigen beter weg kon blijven. Dat deed ik dan vervolgens ook wel, maar op een niet confronterende manier voor die groep, dus geen probleem. Heel vormende ervaringen die me weerbaar maakten! [...]  Verder lezen

19 Vegetarisch, Veganistisch of toch een biefstuk?

Vegetarisch, Veganistisch
In mijn vroege jeugd (begin jaren zestig) kwam het niet voor… althans, als kind had ik er thuis nog nooit van gehoord. Ik had wel eens gehoord dat er mensen waren die geen vlees konden verdragen maar die liepen bij een dokter. Verder waren er natuurlijk geloofsgemeenschappen die hierin keuzes dicteerden maar daar hadden wij thuis geen last van, behalve misschien dat ei op vrijdag maar ook dat was lekker, dus geen probleem. Inmiddels is er wel wat veranderd. De discussie over het milieu en het wereldvoedselprobleem (onze vleesconsumptie legt een zware last op het productiepotentieel van onze aarde waardoor anderen honger lijden?) leken me nog de meest serieuze overwegingen (volgens onderzoek van de Vegetariërsbond uit 2013 is dit bij 28% van de vegetariërs het argument), maar ineens (hippie-jaren zestig) kwamen er (volledig terecht trouwens) protesten bij over de wijze van onze omgang met dieren die voor consumptie zijn bestemd. Die onvrede uitte je dan vervolgens door over te schakelen op ‘slechts’ vegetarische voeding (argument van 38% van de vegetariërs). Die laatste groep is ook de grootste. Ik vind het protestsignaal op zich natuurlijk prima maar wij zijn in ons fundament wel echt omnivoren, genetisch in ieder geval sinds de homo erectus, dus dat is al een tijdje (bijna 2 miljoen jaren). Het voelt misschien daarom ook als iets tegennatuurlijks. Natuurlijk ben ook ik best bereid om iets te doen, maar om nu gelijk voor ‘zelfkastijding’ te kiezen of m’n fundament te verloochenen en precies de andere kant uit te gaan varen (van Ja naar Nee) gaat me toch een stap te ver en ik vraag me ook af of dit wel de beste oplossing is. [...]  Verder lezen

18 Wim Eijk verantwoordelijk voor uitschrijvingen bij de R.K. Kerk!

Op 18 september 2018 heb ook ik me laten uitschrijven bij de R.K. Kerk.
Directe aanleiding is de repliek van Wim Eijk aan Klaas Dijkhoff.
Daarmee alleen al is dus recht gedaan aan de titel van deze blog, maar de oorzaak is natuurlijk veel groter, dus even wat feiten ‘van binnenuit’!
 [...]  Verder lezen

17 Alternatieve geneeswijzen? Waarom geloven we toch zo graag in sprookjes?

Alternatieve geneeswijzen en Dr. A. Vogel? Waarom geloven we toch zo graag in sprookjes?

Tafel van de Rede en de vereniging van de Vrije Gedachte?
Iedere tweede donderdag van de maand is er in de Fermerie (Muggeplein) te Deventer van 20.00u tot 22.00u de zogenaamde Vrijdenkers-Borrel. Het is geen club waarvan je lid hoeft worden of zoiets en je hoeft je zelfs niet vooraf aan te melden, je komt gewoon! Het is een (gratis) bijeenkomst waarin iemand (meestal een specialist met landelijke faam) over een bepaald onderwerp een verhaal houdt. Vervolgens is er ruimte voor discussie. Of het nu gaat over Islamisering, Integratiebeleid, Vaccinatie, Democratie of een ander interessant onderwerp, je hebt de kans om je kennis te vergroten op een prettige ongedwongen manier en het is een buitenkans voor eenieder die zich eens goed wil laten bijpraten over een onderwerp. Ik ben nu enkele jaren een regelmatige bezoeker (kan er helaas niet altijd bij zijn) en vindt, ongeacht het thema, de bijeenkomsten altijd zeer leerzaam en blik-verruimend. Zelfs onderwerpen die me in eerste instantie geheel niet boeien zijn voor mij geen reden om over te slaan want de ervaring leert dat ik altijd enthousiast thuiskom. 
Gisteravond was Catherine de Jong (Anesthesist/anesthesioloog, secretaris van de vereniging tegen Kwakzalverij en bestuurslid van de European Council of Skeptical Organisations (ECSO) de koepel van sceptische organisaties in Europa) te gast. Ze hield een verhaal met de titel: [...]  Verder lezen

16 M’n eerste sollicitatiegesprek…

M’n allereerste sollicitatiegesprek…
M’n allereerste echte baan was (als jochie van 23) bij de Veluwse Machine Industrie in Epe. Ze hadden toen net een internationale handelsvestiging in Zwolle (mijn werplek) opgericht. Ik kende het niet, maar in de krant stond zo’n prachtadvertentie met auto van de zaak, opleiding in Amerika, veel reizen etcetera, dus ik dacht, da’s wat voor mij! De vereiste HTS-E had ik wel maar de vereiste ervaring natuurlijk weer niet… toch maar schijven… Psychologische test, technisch inzicht test….. en gelukkig werd ik vervolgens uitgenodigd voor een gesprek. Ik was de eerste van drie kandidaten… Ik had me natuurlijk netjes gekleed, kwam binnen en aan een wel heel erg grote directietafel zaten vier!! heren, strak in pak… De eerste opmerking ging gelijk al over mijn kleding… hoe kon je voor zo’n functie op sollicitatiegesprek gaan met een trui aan? Ik meldde dat ik die ochtend blijkbaar een verkeerde keuze had gemaakt en zei “Dat zal me niet nog eens overkomen!”. Het gesprek verliep verder soepel hoewel ze wel telkens probeerden om me vast te kletsen (begreep toen het nut er niet van) en ook begonnen ze steeds weer over die kleding, van die kleine speldenprikken… maar het gesprek liep verder naar wens. Toen we afscheid namen (ik had de deurkruk al in de hand) merkte de woordvoerder nogmaals op “En dat soort kleding trek je dus voortaan maar aan in je vrije tijd”. Toen draaide ik me om en zei: “Ik heb al gezegd dat me dit niet nog eens overkomt, maar voor de duidelijkheid…  IK BEN HIER IN M’N VRIJE TIJD!”. Eenmaal thuis gekomen zei ik tegen m’n moeder dat dit zéker niets zou worden omdat ik brutaal was geweest tijdens het gesprek… Twintig minuten later ging de telefoon… Ik had de baan! Nooit meegemaakt dat een gesprek op deze wijze kan verlopen als ze willen weten of je stress-bestendig bent en willen zien hoe je er mee omgaat… Zoiets had ik van tevoren niet kunnen bedenken. [...]  Verder lezen

15 De wolf is terug, de schapen snappen er niets van…

De wolf is terug, de schapen snappen er niets van…

Nu loopt die wolf-discussie al een tijdje en vandaag stond er weer een enthousiast stukje in de krant dat het er al veel meer zijn dan we dachten… Ik moet eerlijk bekennen dat ik totaal niet begreep waarom een wolf belangrijker is dan bijvoorbeeld vijftig schapen. Het blijft toch een dier met een behoorlijk gewelddadige potentie. Ik dacht ook dat ons land veel te klein was geworden voor een dier dat dergelijke territoria (minstens 200 km2 per roedel) nodig heeft en ze zijn nu dus blijkbaar al met velen.  Het is me inmiddels echter helemaal duidelijk want ik heb gelukkig eindelijk de persoon gevonden (en gesproken) die het geweldig vindt dat de wolf weer terug is in Nederland. “Die hoort hier in Nederland….” zegt ie. Hij noemt zich natuurbeheerder, maar hij is eigenlijk in hart en nieren een jager want dat spat er in het gesprek van af. Ik noem het jagen en hij noemt het noodzakelijk wildbeheer. Je begeeft je dus al snel op zeer glad ijs bij dit onderwerp. Ik zelf heb niets met de jacht, maar hij vindt dat geweldig en zegt dat het nodig is om het evenwicht in stand te houden… (een contradictio in terminis want een evenwicht hoef je niet in stand te houden, maar dat terzijde). Hij bedoelt waarschijnlijk dat de wolf moet gaan bijdragen aan enig evenwicht. [...]  Verder lezen

14 Hiring Smiles

Hiring Smiles?
Iedereen vindt het prettig om op een leuke manier benaderd te worden. Ik heb gemerkt (pas toen ik wat ouder was trouwens) dat alles makkelijker wordt met een glimlach, niet zo’n geprogrammeerde natuurlijk, maar een eerlijke open en tevreden glimlach. Als je een vrolijke uitstraling hebt, krijg je positieve response zonder dat je verder nog maar iets gedaan hebt. Je bewust zijn van wat je uitstraalt is dus zeer waardevol. Vroeger was ik daar helemaal niet mee bezig… je kon me wakker maken om m’n presentatie bij te schaven omdat er een fout in zat of omdat de argumentatie anders moest, maar een ontwapenende glimlach, ach die zat niet eens in m’n gereedschapskist. Ik was gewoonlijk wel vrolijk, positief en met de nodige humor maar slechts gefocust op argumenten en kwaliteit en dus ‘soms/vaak’ ook een scheermes voor anderen. Een enkele keer verdient iemand, of vereist een situatie, dat je gewoon onomwonden de waarheid meldt en ook goed laat merken dat je ergens van baalt en waarom. Politiek correct hoeft dus lang niet altijd, want dan verandert er niets…  maar het feit dat ik er nu bewustere keuzes in maak ervaar ik zelf als een verrijking. Het is wellicht mede een gevolg van het feit dat er nu meer rust is in wat ik doe en die rust had ik destijds dus niet… [...]  Verder lezen

13 Muziekles?

Muziekles…
Wat vreselijk als je als kind vroeger op pianoles, of nóg erger, op blokfluitles moest! Ik had met die kinderen te doen en bij mij op school in de klas werd dat beeld breed gedragen. Er was dus ook niemand die op muziekles zat. Zelf was ik ook nog erg jong toen ik op pianoles ging, maar er was een verschil, ik moést niet maar wilde het zelf. Ik kreeg les van een man met een kale kop en zo’n randje grijs haar aan de achterkant (als ik in de spiegel kijk schrik ik soms nog). Ik weet dat ik bij opa en oma op m’n derde of vierde al achter piano zat waar mijn moeder en tante altijd op hadden gespeeld (schuifdeuren dicht natuurlijk en de buurvrouw was toch doof) maar hoe oud ik was toen ik echt les had, weet ik niet meer… een jaar of zes denk ik… Eens per week naar de muziekschool. Ik vond het al vóór de eerste les echt begonnen was, helemaal niks. Toen ik buiten stond te wachten voor de deur van het kamertje, had ik namelijk al heel erg te doen met mijn voorganger. Tjonge wat kreeg die op z’n donder want hij had wéér niet genoeg geoefend. Ik oefende natuurlijk elke dag de liedjes van de radio want dat vond ik leuk en oefening baart kunst was me altijd voorgehouden, dus minstens een half uur maar meestal wel het dubbele en soms zelfs het driedubbele. De dag of ochtend voor de les ‘even’ die vervelende etude voor de muziekles en ja hoor… Die leraar moet toch een masochist zijn geweest anders houd je dat niet vol… wéér zo ontzettend boos. M’n voorganger en ik keken elkaar bij elke les in het voorbijgaan weer een beetje meewarig aan en ik was altijd weer blij als het achter de rug was. Na drie of vier maanden was het klaar! We stopten er beiden mee, de docent en ik. Ik was daar heel blij mee maar het moet ook voor hem een mooi moment zijn geweest. Ik heb hem daarna nooit meer gezien. Pianoles? Ik krijg er nog de kriebels van maar speelde nog wel steeds elke dag de liedjes van de radio en wat me verder zo te binnen schoot. Ging zelfs allerlei oefeningen doen en leuke akkoordjes uitproberen onder de melodie. Begon op m’n 13e (als ongelovige) kerkdiensten te begeleiden op zo’n prachtig kerkorgel en dat doe ik nu nog steeds als het zo uitkomt. Als ze maar een mooi pijporgel hebben, dan kom ik graag! Daarnaast speel ik nog in twee bandjes, dirigeer koren, dus ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik op dit gebied best gemotiveerd was maar om een of andere reden was het muziekonderwijs uit die tijd (jaren zestig) dus niet voor iedereen die het wel wilde leren even geschikt. Ik had me er bij neergelegd en ben wat anders gaan studeren. Eenmaal zelf papa schrok ik natuurlijk ontzettend toen mijn zoon op pianoles wilde… niet bij z’n paps natuurlijk, want dat wilde paps niet (ik zag de bui al hangen), dus dan maar bij een kennis van paps… een échte pianoleraar… Helaas valt de appel niet ver van de boom dus mijn zoon had dit verhaal ook geschreven kunnen hebben… Hij speelt trouwens ook nog steeds, maar dan vooral op de gitaar en plukt de stukken en de lessen van het internet… Hij is dus ook iets anders gaan studeren… Mag ik concluderen dat de muziekles qua methode haar hoogtepunt na al die jaren dus nog steeds niet voor eenieder heeft bereikt? Dat is best jammer want je kunt er zo veel plezier aan beleven als je een beetje kunt spelen… maar blijkbaar past dus niet elk kind bij ‘de methode’ of kunnen we nog niet de juiste methode bij een kind bepalen… [...]  Verder lezen

12 Verbreden van je gedachtegoed…

Luisteren naar ‘de tegenpartij’!
In m’n jonge jaren ging ik echt niet naar lezingen over onderwerpen die niet in mijn directe vizier lagen of niet in mijn politieke of professionele lijn pasten. Ik vond toen dat ik daar geen tijd voor had. Druk, druk, druk en alleen aandacht voor die zaken die hielpen bij het bereiken van je directe doelen zoals voordrachten en artikelen over het eigen vakgebied. Alleen dat was van belang en wat daarbuiten lag vond ik eigenlijk niet zo interessant. Een heel sterke focus dus en geen of nauwelijks aandacht voor verbreding van het fundament, dat voelde toen niet zo maar zo kijk ik er nu wel op terug. Misschien kon het ook niet anders en had ik al die tijd nodig om voldoende diepgang in m’n eigen vakgebied te ontwikkelen, maar ik denk nu achteraf dat dit niet de echte reden was. Ik miste destijds gewoon de bredere nieuwsgierigheid zag de toegevoegde waarde ervan voor mijzelf ook niet. Ik weet niet of dat min of meer een generiek kenmerk is bij jongeren die hun weg moeten vinden, maar het valt me nu (achteraf dus) op dat ik, nu ik wat ouder ben, dit dus juist wel doe en ik ervaar het als een grote verrijking maar dus tegelijk ook als een gemiste kans als jongere. Ik ga nu bewust naar bijeenkomsten waar andersdenkenden hun verhaal houden. Het voelt wel eens ongemakkelijk en een opmerking als “Jou had ik hier niet verwacht” geeft al aan dat ze toch denken dat je in het ‘andere kamp’ thuishoort maar het luisteren naar ‘soortgenoten/gelijkgestemden’ levert je veel minder nieuwe inzichten op dan het luisteren naar ‘tegenstanders’ of andersdenkenden! Niet alleen leer je daardoor waar precies de pijn/strijdpunten zitten, maar je leert ook je eigen standpunten beter te nuanceren of argumenten scherper te formuleren en respect te ontwikkelen voor de andere kant van het verhaal. Soms gaat zelfs je gehele overtuiging overstag! Kortom, het levert je meer wijsheid op. Zo voel ik dat nu tenminste. Jammer dat ik daar vroeger geen (priori)tijd voor had… [...]  Verder lezen

11 Wielrenners op het fietspad?

Snelle jongens… ouderen in het verkeer… scootmobielen en wandelaars…
De strakke racers hebben op de weg steeds meer last van langzame ouderen. “Die bejaarden zijn niet vooruit te branden en die scootmobielen blokkeren het hele fietspad! Achter de geraniums met dat spul!”. Er zijn ook wel snelle ouderen met een E-bike maar die zijn natuurlijk helemaal een gevaar op de weg want hun reactievermogen past al lang niet meer bij hun snelheid… [...]  Verder lezen