9 Reclame en Misleiding…

9 Reclame?
Waarschijnlijk een van de allergrootste ergernissen van het media-minnend publiek. Maar ja, hoe zouden we het anders willen zien? Ik heb bijvoorbeeld onlangs nog iets gekocht omdat ik het op TV had gezien en dacht…. da’s handig! Je wilt dus sommige dingen misschien juist wel, maar andere dingen weer juist niet voorbij zien komen. Dat gebeurt gelukkig al meer en meer ‘op maat’ via het internet. Ik ben in dit opzicht een groot voorstander van het feit dat ze me ‘bespioneren’ op m’n informatiezoektochten. Op die manier weet de zoekmachine welke info en producten ik interessant vind en welke niet. Die informatie maakt het mogelijk dat de producent veel gerichter (tot op individueel niveau zelfs) aanbiedingen kan doen. Een veel efficiëntere manier van reclame maken en je vermoeit de rest van de wereld er niet mee. Ik krijg dus heel gerichte voorstellen en vind dat prettig. Ik kan me ook voorstellen dat je die openheid niet op alle vlakken wenst. Ik wil me bijvoorbeeld per se niet in een politiek partij-hokje laten duwen en zou het dus erg vinden als er op basis van mijn informatie-zoek-gedrag conclusies worden getrokken waar ik niet achter kan staan. Je moet dit soort info dus ook nog wel zelf kunnen inzien en beïnvloeden. Best nog een weg te gaan dus, maar haalbaar lijkt me. Tot zover de eerlijke oprechte aanbiedingen van producten en diensten waarvan ik de toegevoegde waarde kan inschatten. [...]  Verder lezen

7 Opvolging in je eigen bedrijf?

7 De zoon/dochter neemt de zaak over? Ik weet nog goed dat m’n zoon als tiener een keer thuis kwam met de vraag “Pap, moet ik later de zaak overnemen?”. Ik heb toen onmiddellijk geantwoord: “Nee jongen, daar waag ik de zaak en m’n kinderen niet aan. Als jij een bedrijf wilt dan begin je gewoon zelf” (dat heeft ie vervolgens trouwens ook gedaan). Het was er uit voor ik er erg in had maar de opmerking was wel uit de grond van mijn hart. Ik heb te vaak bij anderen gezien dat het fout ging en die enkele keer dat het wel goed ging was voor mij dus onvoldoende garantie dat hij er gelukkig van zou worden. In de meeste gevallen hielp zoon- of dochterlief gewoon de zaak om zeep. Dat draagt je kind dan dus de rest van z’n leven met zich mee en anderen wrijven het er ongetwijfeld ook nog eens (al of niet goed bedoeld) in tijdens een ‘verjaardag’. Ook als de zaak gewoon doorkabbelt heeft Pa ‘m toch opgericht en krijg je er weinig credits voor terug. Zelfs als je het bedrijf verder uitbouwt blijft toch het commentaar dat je in een gespreid bedje kwam. Kortom, voor mij was het eenvoudig om te kiezen “Je moet het niet willen, tenzij”… Tenzij? Ja, want als hij onmiddellijk had aangegeven dat hij het als zijn levensdoel zou zien om het bureau verder uit te bouwen dan had ik natuurlijk onmogelijk nee kunnen zeggen, maar gelukkig was dat niet aan de orde. Ik zeg met opzet ‘gelukkig’ want dan had ik zelf nooit kunnen stoppen! Daarover zo meer… Ook voor het bedrijf is een dergelijke keuze een rad van avontuur. Dat moet je niet aan moet willen gaan ‘op de kleur van iemands ogen’ (want daar praat je dan eigenlijk over). Je klanten en je werknemers mogen verwachten dat jij je best doet om de club aan capabel management over te dragen. Dát verdient dus prioriteit en niet het feit dat het je zoon of dochter is! [...]  Verder lezen

8 Je aan ‘de regels’ houden?

8 Omgaan met ‘de regels’
Natuurlijk zijn regels goed. Zij voorkomen chaos want ze geven richting aan gedrag, cultuur, verwachtingen etc. en maken de samenleving dus wat comfortabeler en meer beheersbaar en voorspelbaar. Ze kunnen natuurlijk nooit álle situaties correct omschrijven want dan zouden er oneindig veel regels zijn en blijft er geen ‘leefruimte/vrijheid’ meer over. Soms wil je dat ook echt en dan denk ik aan protocollen voor veiligheid en dergelijke. Daar bestaat de kans dat je omwille van de veiligheid voor je gevoel soms onzinnige dingen moet doen of procedures moet volgen, maar in het dagelijks leven geldt die noodzakelijke striktheid gewoonlijk minder. We beschrijven met onze samenlevingsregels dus min of meer globale situaties en de wijze waarop we daarmee willen omgaan. Ik zie ze zelf als stevige richtlijnen en heb dus nog wel eens de neiging om er wat losser mee om te gaan als de situatie er naar is. Ik flapte dat er een keer uit en merkte dat niet iedereen er zo naar kijkt. Opvallend veel mensen zijn de mening toegedaan dat je je altijd binnen de marges van de regelgeving moet bewegen. Ik was oprecht verbaasd! Er was ooit een TV programma waarin midden in het bos een stoplicht was geplaatst en sommige wandelaars bleken daadwerkelijk te wachten tot het licht groen werd. Ik vind dit niet alleen onzinnig maar ook beangstigend gedrag. De kwaliteit ‘mens die z’n verstand gebruikt’ wordt geweld aangedaan omwille van een regel die niet voor deze situatie is gemaakt. Het is nooit de bedoeling van de regel geweest dat we stoppen voor een rood stoplicht. Dat is op zich namelijk een zinloos doel. De bedoeling van de regel is om de veiligheid te verhogen. Een stoplicht regelt bijvoorbeeld de veilige verkeersafhandeling. In dit geval was deze context er niet en is het doel van de regel dus weggenomen. Als je dan de regel boven haar doel stelt, dan getuigt dit volgens mij maar van één ding, je denkt niet na. We moeten regels respecteren binnen het doel waarvoor ze gemaakt zijn en zelfs dan zijn het geen absolute grenzen maar stevige richtlijnen waar je bij overschrijding wel een heel goed verhaal moet hebben natuurlijk. Een zwemverbod overtreed je onmiddellijk als je peutertje in dat water valt maar er is natuurlijk een grijs vlak. Als bij een spoorwegovergang van twee banen, de treinen elkaar kruisen hoef je daarna niet te wachten tot het rode licht gedoofd is (zoals op het bord staat) omdat er zeker NIET nóg een trein kan komen. Trouwens, als de bomen omhoog gaan is er sowieso geen trein in de directe omgeving, maar deze kunnen dan wel op elk moment ook weer naar beneden gaan. Je zou dus kunnen doorrijden zodra de bomen je daartoe de kans geven. Vanuit het doel van de regelgeving is er dan namelijk ook geen gevaar meer. Maar het is natuurlijk niet verstandig om dit te doen als er bijvoorbeeld kinderen in de buurt zijn want dan geef je wel een slecht voorbeeld en dat kan dus ook een afweging zijn in het te tonen gedrag. Maar mijn fundament blijft “Regels zijn er voor ons. Wij zijn er niet voor de regels”. Probeer ze met verstand te hanteren in plaats van als dogma. [...]  Verder lezen

6 Een eigen bedrijf??

6 Een eigen bedrijf?
Motivatie: Het is nooit mijn droom geweest… een eigen bedrijf. Het is er van gekomen omdat mijn baas niet vond wat ik vond en een opdrachtgever me stimuleerde  voor mezelf te beginnen omdat ie vond dat ik gelijk had. Dat bleek achteraf gelukkig een zeer succesvolle stap, zo succesvol dat diezelfde baas later nog bij ons gesolliciteerd heeft (hoe gek kan iets lopen). Hij sprak ook op het tienjarig jubileum van m’n bedrijf, hield een leuk verhaal maar begon met: “Jeroen kan prima onder een baas werken hoor, zolang die baas precies doet wat hij zegt”. Ik vond dat onzin natuurlijk, maar de essentie was wel dat ik vanuit een overtuiging handelde en niet vanuit een financiële motivatie, een commercieel concept, een heel slim plan of een toevallige hiërarchische situatie. Geld had ik niet, m’n vrouw was net zwanger van de 2e en ik was de gelukkige bezitter van een riante tophypotheek  van bijna twee ton met een rentepercentage van ongeveer 14%. Kortom, geen sprake van overvloed, maar dat zag ik niet als een probleem, want energie en zelfvertrouwen had ik genoeg. Ik stond aan de bakermat van een nieuw fenomeen, de microcomputer en wist daar (niet geheel toevallig) redelijk wat van. Kortom, ik kon geen argumenten bedenken om het niet te doen.

Timing:
Crisis of geen crisis (ik begon in 1985), mijn vrienden vonden het dom want ik gaf een erg goede baan op. Een B.V. of eigen bedrijf waren in die tijd (Den Uyl) trouwens ook nog eens ‘vieze woorden’, dus het was wel een beetje tegen de stroom in. Ik begon, zoals het hoort, thuis op de zolderkamer maar vertrok al heel snel weer naar Enschede (pand tegenover de Universiteit). Gestart met allerlei opleidingen op computergebied voor werkzoekenden en later de overstap naar de ‘gewone’ zakelijke dienstverlening. Het was intrinsieke motivatie dus ik beschouwde het niet als werk maar als ‘leuk om te doen’ en we (het bedrijf) deden het (en doen het volgens mij nog steeds) zeer goed. Ik ben er van overtuigd dat, een niche-player die top kwaliteit wil leveren altijd een goede boterham heeft. 

Geen brochure!:
Toen ik visitekaartjes liet ontwerpen, begon de vormgever ook over een brochure. Als je net voor jezelf begint is dat niet handig! Stel dat het een uitstekende brochure wordt die je tegelijk tien klanten oplevert dan heb je een probleem, want je bent alleen. Formuleer wie je als ideale klant ziet, wat je graag voor die klant zou willen doen en waarom ze dat met jou zouden moeten doen. Leg dat verhaal in een gesprek voor aan de potentiële klant en vraag hem/haar: “Wat zie ik verkeerd? Waarschijnlijk levert dat je de eerste klant op. Daarnaast is een brochure trouwens peperduur, in productie maar vooral in voorbereiding (maar dat doorzie je op zo’n moment nog niet)! Dus bij de start niet aan beginnen!

Werving toppertjes:
In zakelijke dienstverlening hoeft een bedrijf niet groot te zijn (liever niet zelfs, want dan gaat er te veel aandacht naar intern proces) als er maar toppertjes werken en die moet je weten te strikken en vast te houden. Dat deden wij door gastcolleges te geven over onze core-business op de universiteiten. In deze gastcolleges moest natuurlijk ook onze innovatieve drive naar voren komen en dat onze medewerkers weliswaar beter moesten presteren dan gemiddeld, maar gemiddeld ook meer verdienden. Wij hanteerden een 70% norm, hetgeen wil zeggen dat 70% van de gelijk geschoolden minder verdienden. Ik weet dat op de Universiteit een docent tegen een student heeft gezegd “Als je bij die club wilt solliciteren moet je wel cum laude afstuderen want anders wordt je niet eens uitgenodigd voor een gesprek!”. Dat was natuurlijk helemaal niet waar, maar dat was wel ons imago en daar zijn/waren we dus apetrots op.

Werkdruk en arbeidsvoorwaarden:
Je doet wat je leuk vindt (want dat houd je het langst vol) en het management zorgt dat lacunes worden ingevuld. De klant is prioriteit nr. 1, 2 en 3, jij maakt zelf je tijd-inschattingen voor offertes, je gaat voor een tien en niet voor een negen, het bureau faciliteert je daar waar je eigen kennis/vaardigheden tekort schieten en zorgt dat er goed gemanaged wordt en alles binnen het budget blijft. Je begrijpt dat sommigen floreerden maar anderen na drie maanden toch elders gingen solliciteren. Ik weet nog dat een sollicitant zeer verrast was over ons arbeidsvoorwaardengesprek bij de sollicitatie. Dat was namelijk heel simpel… we begonnen met de vraag “Wat wil je verdienen, hoeveel vakantiedagen wil je en welke opleidingen wil je nog gaan doen?” Als de sollicitant daarop had geantwoord gingen we samen berekenen hoeveel werkbare dagen daaruit volgden en wat dan zijn/haar uurtarief zou moeten zijn om nog interessant te zijn voor ons bureau. Was dat in harmonie dan was het oké. Zo niet, dan was het de sollicitant ook gelijk duidelijk waar het pijnpunt zat en waar moest worden ingeleverd. Dat had ie nog nooit meegemaakt…

Werving klanten:
Omdat we pretendeerden ‘top’ te zijn op ons (niche) vakgebied organiseerden we meerdere malen per jaar z.g. ‘Mini-Seminars’ over onderwerpen uit ons vakgebied voor onze klanten én prospects . Op deze miniseminars lieten we dan een wetenschapper, een medewerker en een klant over het onderwerp aan het woord zodat theorie, praktijk en onze inbreng bij projecten duidelijk werd (je laat zien dat je weet waar je mee bezig ben en laat je klanten reclame voor je maken bij je prospects). Je begrijpt… dat werkt beter dan advertenties… Mooie en leerzame tijd en ik had het niet willen missen… mijn toppertjes…. nog bedankt en fijn dat ik met jullie heb mogen werken! [...]  Verder lezen

5 Rotary

5 Rotary?
Mijn bedrijf deed het goed en dat valt op. Als jong broekie (ong. 35) werd ik gevraagd om bij de lokale Rotaryclub te komen. Ik zag daar helemaal niets in, in zo’n serviceclub. Samen iedere week lunchen en dan werken aan goede doelen… dat kostte dus tijd en daar was ik veel te druk voor. Aan goede doelen gaf ik trouwens al genoeg, dus ik bedankte twee maal. Bij de 3e keer (mijn opdrachtgever was ook lid en drong aan) heb ik me verdiept in het fenomeen Rotary en de achterliggende gedachte, geniaal! Ik werd vervolgens (jongste) lid en moest even wennen aan de wijze opa’s (veel later ook oma’s), maar ik vond het geweldig! Wat een genot om die mensen elke week te mogen spreken! De Primus Inter pares van elke beroepsgroep was theoretisch gezien je clubgenoot, dus ik ontmoette mooie, slimme en wijze mensen, elk toppers op hun eigen gebied. Tuurlijk, er zitten ook wat ‘balletjes’ bij en een enkele ‘luchtballon’ maar daar hoef je niet per se naast te gaan zitten! Ik vond het een erg leuke en inspirerende club (dat kan wel erg verschillen per plaats heb ik trouwens gemerkt). In geval van nood kon je ook altijd een clubgenoot om een mening of om hulp vragen en met elkaar konden we zinvolle dingen doen voor de gehele gemeenschap (dat is ook meerdere malen gebeurd)! Ben vele jaren lid gebleven en was in m’n laatste jaar voorzitter. Ook nu nog komen we met een clubje ouwe lullen maandelijks even bij elkaar om te lunchen en dan houdt een van ons een verhaaltje over een leuk onderwerp. Geen verdere verplichtingen, dus leuk en gewoon doen!  [...]  Verder lezen

4 Stress

4 STRESS…
Een heel groot nadeel van deze tijd, denk ik. Alle stress, druk, moeten, moeten en nog eens moeten zijn dodelijk. Voor sommigen zelfs letterlijk. Beiden hard werken (hypotheek, dus geen keuze), kinderen ook leuk, kan natuurlijk niet wegblijven bij de voetbal, wel wat hobby’s er bij want anders houd je dat niet vol, ‘s avonds uitgeteld naast elkaar op de bank, extra glaasje wijn om het in je hoofd rustig te maken en vroeg naar bed… Natuurlijk willen we allemaal op tijd de keuze maken hoe ver je hierin wilt/kunt gaan en in the mean time de vinger aan de pols houden bij jezelf (en je partner/kinderen) of je nog de uitdagingen ziet of dat het een belasting wordt. Het klinkt allemaal zo van ‘ach… ik kan het wel aan’ of ‘ach zo’n vaart zal het wel niet lopen….’.
Ik heb zelf het geluk gehad dat de bloedbank mij weigerde als donor omdat mijn bloeddruk veel te hoog was (had m’n eigen bedrijf en door m’n werk te veel stress gedurende langere tijd). Ik werd dus gelukkig tijdig gewaarschuwd. In diezelfde maand overleed mijn projectleider (gezondheidsfreak, 52jr.) door stress. Een maand later een vriendje (stresshaan) in Amsterdam (net zo’n fanaat als ik zelf) nog onder de 50… Dat maakte veel indruk. Ik was 48 en heb de zaak gebeld dat ik voorlopig even rustig aan wilde doen. Dat beviel me zo goed dat ik na 2 jr besloot de zaak over te doen aan mijn collega-directeur die ‘m anno nu nog steeds prima runt volgens mij. De luxe was dat m’n financiële positie toeliet om dit te doen zonder enige uitkering (dat was m’n eer te na). We snoepen dus gewoon langzaam ons eigen geld op. Het voelde voor mij destijds eerst toch wel een beetje als falen, maar ik heb van deze zeer ingrijpende stap nooit een seconde spijt gehad. Altijd veel hobby’s gehad, gelukkig nog steeds veel energie dus nog steeds druk, druk, druk, maar nu wel zonder stress. Het HOEFT allemaal niet vandaag klaar en zelfs morgen is niet heilig! Heerlijk, en de bloeddruk is weer prima. Het is niet zo dat ik nu mijn afspraken niet nakom, maar ik maak ANDERE afspraken en anders doe ik iets gewoon niet. Ik had vroeger nooit gedacht dat dit mij kon overkomen omdat ik met een heel positieve levenshouding en een prima gestel de negentig in m’n eigen bedrijf vast zou kunnen halen. Mooi niet dus! Achteraf denk ik dat regelmatige reflectie op je eigen doen en laten in relatie tot waar je de lol uit put in dit leven van heel groot belang zijn. Die vette tweede auto (metafoor) is toch echt een keuze! Het is geklets achteraf natuurlijk, maar wel heel erg de moeite waard want eenmaal overspannen kost het je jaren om er echt overheen te komen en eenmaal dood wordt het er volgens mij ook niet leuker op! Dat zo’n simpele activiteit als bloed doneren je dus toch op tijd de spiegel kan voorhouden lijkt me waardevol! Dat was het voor mij in ieder geval wel. [...]  Verder lezen

3 Inferieure bedrijvigheid? Banken & Verzekeraars

3 Inferieure bedrijvigheid:

Ik vind dit een moeilijk onderwerp omdat ik er niet echt goed de vinger achter krijg waar het precies fout gaat, maar het betreft bedrijven/organisaties waar ik om een of andere reden nooit bij zou willen werken. Die overtuiging heb ik al van jongs af aan en nu, bijna vijftig jaren verder, is dat beeld is nog steeds niet genuanceerd maar eerder bevestigd. Het sluit wel een beetje aan bij het vorige stukje over de ziektekostenverzekeringen voor rokers. Ik ben van nature echt geen azijnpisser maar dit soort clubs (banken, verzekeraars) zag ik als jong volwassene als profiteurs en dat beeld is door de jaren helaas niet veranderd. De oorzaak? Het is wellicht een combinatie van ervaringen, het kwaliteitsniveau van de producten en het niveau van de reclame-uitingen (de verhoogde premie voor rokers was er een van). Ik snap best dat bankieren en verzekeren een maatschappelijk doel dienen en ik wil die organisaties zeker niet allemaal over een kam scheren maar ik denk dat menigeen zich herkent in het beeld omtrent banken dat wanneer je geld nodig hebt, je bijna vermogend moet zijn om geld te kunnen lenen (ze ontberen de (proces)kennis om hierin tot juiste keuzes te komen, spelen daarom alleen op safe en zijn daarmee dus alles behalve een toegevoegde waarde, laat staan zelf ondernemend). Als je wel geld hebt komen ze met fondsen en beleggingsadviezen waar je niet zelden armer (beheerskosten e.d.) van wordt. Als uw beleggingsadviseur trouwens zelf geen rijk man is geeft dat toch te denken dunkt me. Die vraag heb ik zo’n adviseur inderdaad wel eens gesteld en dan kijken ze je aan alsof je een grapje maakt. Nee man, ik ben bloedserieus! De kleinere spaarders worden wettelijk nog een beetje beschermd maar de grotere spaarders kunnen rustig tonnen inleveren door uitstekend verpakte, maar niettemin inferieure, producten zoals slecht gemanagede Investment funds, verdampte lijfrentepolissen zodat je oude dag financieel heel anders uitpakt dan je destijds is voorgehouden. Ik heb die wereld nooit goed begrepen, het was/is niet mijn wereld, maar ik had er wel mee te maken. Misschien is dat ook de reden waarom ik er wat cynisch naar kijk. Het riekt er permanent naar foute of discutabele ‘producten’ en ‘diensten’ en er zijn altijd goed doordachte kleine letters of algemene voorwaarden om zorg te dragen voor uitstekende verklaringen en vrijwaringen. [...]  Verder lezen

2 Een roker moet meer verzekeringspremie betalen?

2   Een “roker” moet meer premie betalen voor z’n ziektekosten verzekering?
De discussie van de laatste jaren over dit onderwerp irriteert me mateloos, ook als niet-(meer)-roker. De mensen met een verhoogd risico (roken, drinken, te dik, te dun, etc.) zouden meer moeten betalen dan de mensen die dit niet hebben. Het zoveelste commerciële truckje om niet nadenkend publiek naar een verzekeringsproduct te leiden! Natuurlijk moet je proberen een gezonde leefstijl te stimuleren maar niet op deze manier. De commercie maakt hier misbruik van impulsief menselijk gedrag. De eerste reactie is namelijk “lijkt me logisch”. Ze ondermijnt hiermee echter de basis van het concept ‘verzekeren’. Verzekeren betekent volgens mij dat je individuele onvoorziene zaken kunt handelen dankzij collectieve draagkracht.  Er zijn mensen die “roken” (“metafoor voor veel activiteiten”) en dat is erg slecht volgens onze overtuiging. Datzelfde geldt echter ook voor het hebben van foute genen waardoor bepaalde ziektepatronen (kunnen) optreden. En dan hoor ik “Ja, maar die mensen hebben er niet zelf voor gekozen!”. Tja, de roker heeft er ook niet voor gekozen dat hij of zij net het gen heeft dat bijvoorbeeld leidt tot snellere verslaving. Een klein genetisch verschil maakt dat sommigen op een feestje rustig eens een sigaartje kunnen roken, terwijl anderen dan meteen verslaafd zijn. Zijn de niet verslaafden dan de kanjers? Vrijwel alle mensen hebben in hun jeugd  vast wel eens iets geprobeerd uit de categorie die we nu ‘slecht’ noemen want dat is nu eenmaal menselijke nieuwsgierigheid (in mijn jeugd rookte b.v. vrijwel iedereen). Dus waar ligt de grens? Gaan we straks alle embryo’s bemeten op potentiële problemen en laten we de discutabelen niet geboren worden? Dat gaat vast nog meer gebeuren want dat doen we al in enige mate (Down). Waar houdt het op? Steven Hawking hadden we dan in ieder geval gemist en de Hawking-straling dus nog niet ontdekt (hij was gevoelig voor het ontwikkelen van ALS en is er ook aan gestorven, maar was ook een groot natuurkundige die de wetenschap echt verder geholpen heeft)! Wat te zeggen trouwens van de, naar onze huidige opvatting, “gezond levende mens” die dagelijks sport, zich keurig gedraagt maar door z’n vele sporten op het 45e levensjaar de knieën al versleten heeft?
 [...]  Verder lezen

1 De rol van Religie in de Maatschappij

1.a  Religie & Maatschappij, de zin en de onzin…
Als rationeel mens heb ik zelf grote moeite met geloof en religie maar vooral met de arrogantie van de kerkelijk leiders. Ik ben zelf niet gelovig, voor mij is er geen God, hoewel ik dat net zo min kan aantonen als dat ik kan aantonen dat er wel een zou zijn. Ik ben dus ook geen Atheïst. Hun overtuiging dat zij niet behoeven aan te tonen dat er geen God bestaat vind ik wel een erg gemakkelijke insteek. De macht van de geïnstitutionaliseerde religieuze organisaties op onze maatschappij, maakt dat het mij wel bezig houdt en als ik dan ook nog het fanatisme voel waarmee atheïsten het geloof willen uitbannen wil ik er toch graag vanaf de zijlijn mijn bescheiden visie op geven, dus vandaar dit stukje… Ik hoop dat het ergens aan mag bijdragen… [...]  Verder lezen