12 Verbreden van je gedachtegoed…

10 augustus 2018

Luisteren naar ‘de tegenpartij’!
In m’n jonge jaren ging ik echt niet naar lezingen over onderwerpen die niet in mijn directe vizier lagen of niet in mijn politieke of professionele lijn pasten. Ik vond toen dat ik daar geen tijd voor had. Druk, druk, druk en alleen aandacht voor die zaken die hielpen bij het bereiken van je directe doelen zoals voordrachten en artikelen over het eigen vakgebied. Alleen dat was van belang en wat daarbuiten lag vond ik eigenlijk niet zo interessant. Een heel sterke focus dus en geen of nauwelijks aandacht voor verbreding van het fundament, dat voelde toen niet zo maar zo kijk ik er nu wel op terug. Misschien kon het ook niet anders en had ik al die tijd nodig om voldoende diepgang in m’n eigen vakgebied te ontwikkelen, maar ik denk nu achteraf dat dit niet de echte reden was. Ik miste destijds gewoon de bredere nieuwsgierigheid zag de toegevoegde waarde ervan voor mijzelf ook niet. Ik weet niet of dat min of meer een generiek kenmerk is bij jongeren die hun weg moeten vinden, maar het valt me nu (achteraf dus) op dat ik, nu ik wat ouder ben, dit dus juist wel doe en ik ervaar het als een grote verrijking maar dus tegelijk ook als een gemiste kans als jongere. [...]  Verder lezen

11 Wielrenners op het fietspad?

3 augustus 2018

Snelle jongens… ouderen in het verkeer… scootmobielen en wandelaars…

De strakke racers hebben op de weg steeds meer last van langzame ouderen. “Die bejaarden op gewone fietsen zijn niet vooruit te branden en die scootmobielen blokkeren het hele fietspad! Achter de geraniums met dat spul!”. Er zijn ook wel snelle ouderen met een e-bike maar die zijn natuurlijk helemaal een gevaar op de weg want hun reactievermogen past al lang niet meer bij hun snelheid… [...]  Verder lezen

10 Behoud van het Nederlands belangrijk?

29 juli 2018

Verdwijnt de Nederlandse Taal?

Natuurlijk, dat houd je niet tegen. Het zal heus nog wel ‘een paar’ generaties duren dunkt me maar het kan haast niet anders. Ik mocht me vroeger een beetje tegen het hoger onderwijs aan bemoeien en ik pleitte voor (waar mogelijk en zinvol) Engelstalig hoger onderwijs (dat werd toen dus nog vrijwel niet gedaan). Dat was niet alleen om de mondiale student de kans te bieden hier onderwijs te volgen. De achterliggende gedachte was meerledig. Wetenschappers zelf, communiceren onderling mondiaal in het Engels en op alle belangrijke congressen is Engels de voertaal. Op dat niveau is de wereld dus altijd al ‘klein’ geweest. De wereld wordt nu ook steeds kleiner voor de niveaus daaronder. [...]  Verder lezen

9 Reclame en Misleiding…

25 juli 2018

Reclame is waarschijnlijk een van de allergrootste ergernissen van het media minnend publiek. Maar ja, hoe zouden we het anders willen zien? Ik heb bijvoorbeeld onlangs nog iets gekocht omdat ik het op TV had gezien en dacht…. da’s handig! Je wilt dus sommige dingen misschien juist wel, maar andere dingen weer juist niet voorbij zien komen. Dat gebeurt gelukkig al meer en meer ‘op maat’ via het internet. Ik ben in dat opzicht een groot voorstander van het feit dat ze me ‘bespioneren’ op m’n informatiezoektochten. Op die manier weet de zoekmachine welke info en producten ik interessant vind en welke niet. Die informatie maakt het mogelijk dat de producent veel gerichter (tot op individueel niveau zelfs) aanbiedingen kan doen. Een veel efficiëntere manier van reclame maken en je vermoeit de rest van de wereld er niet mee. Ik krijg dus heel gerichte voorstellen en vind dat prettig. Ik kan me ook voorstellen dat je die openheid niet op alle vlakken wenst. Ik wil me bijvoorbeeld per se niet in een politiek partijhokje laten duwen en zou het dus erg vinden als er op basis van mijn zoekgedrag conclusies worden getrokken waar ik niet achter kan staan. Je moet dit soort info dus ook nog wel zelf kunnen inzien en beïnvloeden. Best nog een weg te gaan dus, maar haalbaar lijkt me. Tot zover de eerlijke oprechte aanbiedingen van producten en diensten waarvan ik de toegevoegde waarde kan inschatten. [...]  Verder lezen

7 Opvolging in je eigen bedrijf?

20 juli 2018

De zoon/dochter neemt de zaak over? Ik weet nog goed dat m’n zoon als tiener een keer thuis kwam met de vraag “Pap, moet ik later de zaak overnemen?”. Ik heb toen onmiddellijk geantwoord: “Nee jongen, daar waag ik de zaak en m’n kinderen niet aan. Als jij een bedrijf wilt dan begin je gewoon zelf” (dat heeft ie vervolgens trouwens ook gedaan). Het was er uit voor ik er erg in had maar de opmerking was wel uit de grond van mijn hart. Ik heb te vaak bij anderen gezien dat het fout ging en die enkele keer dat het wel goed ging was voor mij dus onvoldoende garantie dat hij er gelukkig van zou worden. In de meeste gevallen hielp zoon- of dochterlief gewoon de zaak om zeep. Dat draagt je kind dan dus de rest van z’n leven met zich mee en anderen wrijven het er ongetwijfeld ook nog eens (al of niet goed bedoeld) in tijdens een ‘verjaardag’. Ook als de zaak gewoon doorkabbelt heeft Pa ‘m toch opgericht en krijg je er weinig credits voor terug. Zelfs als je het bedrijf verder uitbouwt blijft toch het commentaar dat je in een gespreid bedje kwam. Kortom, voor mij was het eenvoudig om te kiezen “Je moet het niet willen, tenzij”… Tenzij? Ja, want als hij onmiddellijk had aangegeven dat hij het als zijn levensdoel zou zien om het bureau verder uit te bouwen dan had ik natuurlijk onmogelijk nee kunnen zeggen, maar gelukkig was dat niet aan de orde. Ik zeg met opzet ‘gelukkig’ want dan had ik zelf nooit kunnen stoppen! Daarover zo meer… Ook voor het bedrijf is een dergelijke keuze een rad van avontuur. Dat moet je niet willen. Je klanten en je werknemers mogen verwachten dat jij je best doet om de club aan capabel management over te dragen. Dát verdient dus prioriteit en niet het feit dat het je zoon of dochter is! [...]  Verder lezen

8 Je aan ‘de regels’ houden?

18 juli 2018

Natuurlijk zijn regels goed. Ze maken de samenleving beter beheersbaar. Ze voorkomen chaos door richting te geven aan gedrag, cultuur, verwachtingen etc… Ze kunnen natuurlijk nooit álle situaties correct omschrijven want dan zouden er oneindig veel regels zijn en blijft er geen ‘leefruimte/vrijheid’ meer over. Soms wil je dat ook echt en dan denk ik aan protocollen voor veiligheid en dergelijke. Daar bestaat de kans dat je omwille van de veiligheid voor je gevoel soms onzinnige dingen moet doen of procedures moet volgen, maar in het dagelijks leven geldt die noodzakelijke striktheid gewoonlijk minder. We beschrijven met onze samenlevingsregels dus min of meer globale situaties en de wijze waarop we daarmee willen omgaan. Ik zie ze zelf als stevige richtlijnen en heb dus nog wel eens de neiging om er wat losser mee om te gaan als de situatie er naar is. Ik flapte dat er een keer uit en merkte dat niet iedereen er zo naar kijkt. Opvallend veel mensen zijn de mening toegedaan dat je je altijd binnen de marges van de regelgeving moet bewegen. Ik was oprecht verbaasd! Er was ooit een TV programma waarin midden in het bos een stoplicht was geplaatst en sommige wandelaars bleken daadwerkelijk te wachten tot het licht groen werd. Ik vind dit niet alleen onzinnig maar ook beangstigend gedrag. De kwaliteit ‘mens die z’n verstand gebruikt’ wordt geweld aangedaan omwille van een regel die niet voor deze situatie is gemaakt. [...]  Verder lezen

6 Een eigen bedrijf??

14 juli 2018

Motivatie: Het is nooit mijn droom geweest… een eigen bedrijf. Het is er van gekomen omdat mijn baas niet vond wat ik vond en een opdrachtgever me stimuleerde voor mezelf te beginnen omdat ie vond dat ik gelijk had. Dat bleek achteraf gelukkig een zeer succesvolle stap, zo succesvol dat diezelfde baas later nog bij me gesolliciteerd heeft (hoe gek kan iets lopen). Hij sprak ook op het tienjarig jubileum van m’n bedrijf, hield een leuk verhaal maar begon met: “Jeroen kan prima onder een baas werken hoor, zolang die baas precies doet wat hij zegt”. Ik vond dat onzin natuurlijk, maar de essentie was wel dat ik vanuit een overtuiging handelde en niet vanuit een financiële motivatie, een commercieel concept, een heel slim plan of een toevallige hiërarchische situatie. Geld had ik niet, m’n vrouw was net zwanger van de 2e en ik was de gelukkige bezitter van een riante tophypotheek  van bijna twee ton met een rentepercentage van ongeveer 14%. Kortom, geen sprake van overvloed, maar dat zag ik niet als een probleem, want energie en zelfvertrouwen had ik genoeg. Ik stond ook aan de bakermat van een nieuw fenomeen, de microcomputer en wist daar (niet geheel toevallig) redelijk wat van. Kortom, ik kon geen argumenten bedenken om het niet te doen.

Timing: Crisis of geen crisis (ik begon in 1985), mijn vrienden vonden het dom want ik gaf een erg goede baan op en anderen vonden het zelfs domweg arrogant. Een B.V. of eigen bedrijf waren in die tijd (Joop den Uyl) trouwens ook nog eens ‘vieze woorden’, dus het was wel een beetje tegen de stroom in. Ik begon, zoals het hoort, eerst thuis op de zolderkamer maar vertrok al heel snel weer naar Enschede (pand tegenover de Universiteit, kamer van 16m2). Gestart met allerlei opleidingen op computergebied voor werkzoekenden en later de overstap naar de ‘gewone’ zakelijke dienstverlening. Het was intrinsieke motivatie dus ik beschouwde het niet als werk maar als ‘leuk om te doen’ en we (het bedrijf) deden het (en doen het volgens mij nog steeds) zeer goed. Ik ben er trouwens van overtuigd dat, een niche-player die top kwaliteit wil leveren altijd een goede boterham heeft. 

Geen brochure!:
 Toen ik visitekaartjes liet ontwerpen, begon de vormgever ook over een brochure. Als je net voor jezelf begint is dat niet handig! Stel dat het een uitstekende brochure wordt die je tegelijk tien klanten oplevert dan heb je een probleem, want je bent alleen. Ik deed het dus andersom… Formuleer wie je als ideale klant ziet, wat je graag voor die klant zou willen doen en waarom ze dat met jou zouden moeten doen. Leg dat verhaal in een gesprek voor aan die potentiële klant en vraag hem/haar: “Wat zie ik verkeerd? Waarschijnlijk levert dat je de eerste klant op. Bij mij werkte het namelijk uitstekend! Daarnaast is een brochure peperduur, nog niet eens de productie maar vooral de voorbereiding (maar dat doorzie je op zo’n moment nog niet)! Dus bij de start zeker niet aan een brochure beginnen! Als je die eerste klanten niet zonder brochure binnen denkt te kunnen halen heb je een heel ander probleem…

Werving toppertjes:
 In zakelijke dienstverlening hoeft een bedrijf niet groot te zijn (liever niet zelfs, want dan gaat er te veel aandacht naar intern proces) als er maar toppertjes werken en die moet je weten te strikken en vast te houden. Dat deden wij door gastcolleges te geven over onze core-business op de universiteiten. In deze gastcolleges moest natuurlijk ook onze innovatieve drive naar voren komen en dat onze medewerkers weliswaar beter moesten presteren dan gemiddeld, maar gemiddeld ook meer verdienden. Wij hanteerden een 70% norm, hetgeen wil zeggen dat 70% van de gelijk geschoolden minder verdienden. Ik weet dat op de Universiteit een docent tegen een student heeft gezegd “Als je bij die club wilt solliciteren moet je wel cum laude afstuderen want anders wordt je niet eens uitgenodigd voor een gesprek!”. Dat was natuurlijk helemaal niet waar, maar dat was wel ons imago en daar zijn/waren we dus apetrots op.

Werkdruk en arbeidsvoorwaarden:
Je doet wat je leuk vindt (want dat houd je het langst vol) en het management zorgt dat lacunes worden ingevuld. De klant is prioriteit nr. 1, 2 en 3, jij maakt zelf je tijdinschattingen voor offertes, je gaat voor een tien en niet voor een negen, het bureau faciliteert je daar waar je eigen kennis/vaardigheden tekort schieten en zorgt dat er goed gemanaged wordt en alles binnen het budget blijft. Je begrijpt dat sommigen floreerden maar anderen na drie maanden toch elders gingen solliciteren. Ik weet nog dat een sollicitant zeer verrast was over ons arbeidsvoorwaardengesprek bij de sollicitatie. Dat was namelijk heel simpel… we begonnen met de vraag “Wat wil je verdienen, hoeveel vakantiedagen wil je en welke opleidingen wil je nog gaan doen?” Als de sollicitant daarop had geantwoord gingen we samen berekenen hoeveel werkbare dagen daaruit volgden en wat dan zijn/haar uurtarief zou moeten zijn om nog interessant te zijn voor ons bureau. Was dat in harmonie dan was het oké. Zo niet, dan was het de sollicitant ook gelijk duidelijk waar het pijnpunt zat en waar moest worden ingeleverd. Dat had ie nog nooit meegemaakt…

Werving klanten:
 Omdat we pretendeerden ‘top’ te zijn op ons (niche) vakgebied organiseerden we meerdere malen per jaar z.g. ‘Mini-Seminars’ over onderwerpen uit ons vakgebied voor onze klanten én prospects . Op deze miniseminars lieten we dan een wetenschapper, een medewerker en een klant over het onderwerp aan het woord zodat theorie, praktijk en onze inbreng bij projecten duidelijk werd (je laat zien dat je weet waar je mee bezig ben en laat je klanten reclame voor je maken bij je prospects). Je begrijpt… dat werkt beter dan advertenties… Mooie en leerzame tijd en ik had het niet willen missen… mijn toppertjes…. nog bedankt en fijn dat ik met jullie heb mogen werken! [...]  Verder lezen

5 Rotary

6 juli 2018

Mijn bedrijf deed het goed en dat valt op. Als jong broekie (ong. 35) werd ik gevraagd om bij de lokale Rotaryclub te komen. Ik zag daar helemaal niets in, in zo’n serviceclub.

Samen iedere week lunchen en dan werken aan goede doelen… dat kostte dus tijd en daar was ik veel te druk voor. [...]  Verder lezen

4 Stress

5 juli 2018

Ik zie stress als een heel groot nadeel van deze tijd. Het is ziekmakend vaak ook dodelijk! We willen misschien te veel? Ik weet het niet… beiden hard werken (tophypotheek, dus geen keuze), kinderen ook leuk, kan natuurlijk niet wegblijven bij de voetbal, wel wat hobby’s er bij want anders houd je dat niet vol, ‘s avonds uitgeteld naast elkaar op de bank, extra glaasje wijn om het in je hoofd rustig te maken en vroeg naar bed… Natuurlijk willen we allemaal op tijd de keuze maken hoe ver je hierin wilt/kunt gaan en in the mean time de vinger aan de pols houden bij jezelf (en je partner/kinderen) of je nog de uitdagingen ziet of dat het een belasting wordt. [...]  Verder lezen

3 Inferieure bedrijvigheid? Banken & Verzekeraars

30 juni 2018

Ik vind dit een moeilijk onderwerp omdat ik er niet echt goed de vinger achter krijg waar het precies fout gaat, maar het betreft bedrijven/organisaties waar ik om een of andere reden nooit bij zou willen werken. Die overtuiging heb ik al van jongs af aan en nu, bijna vijftig jaren verder, is dat beeld is nog steeds niet genuanceerd maar eerder bevestigd. Het sluit wel een beetje aan bij het vorige stukje over de ziektekostenverzekeringen voor rokers. Ik ben van nature echt geen azijnpisser maar dit soort clubs (banken, verzekeraars) zag ik als jong volwassene als profiteurs en dat beeld is door de jaren helaas niet veranderd. De oorzaak? Het is wellicht een combinatie van ervaringen, het kwaliteitsniveau van de producten en het niveau van de reclame-uitingen (de verhoogde premie voor rokers was er een van). Ik snap best dat bankieren en verzekeren een maatschappelijk doel dienen en ik wil die organisaties zeker niet allemaal over een kam scheren maar ik denk dat menigeen zich herkent in het beeld omtrent banken dat wanneer je geld nodig hebt, je bijna vermogend moet zijn om geld te kunnen lenen (ze ontberen de (proces)kennis om hierin tot juiste keuzes te komen, spelen daarom altijd op safe en zijn daarmee dus alles behalve een toegevoegde waarde, laat staan zelf ondernemend). [...]  Verder lezen