37 Tips voor (jonge) startende ondernemers in de zakelijke dienstverlening…(2)

1 februari 2019

De tweede uit de korte serie tips… Hopelijk helpen ze ergens bij! 

6 Uitbreiding van het personeelsbestand
Wanneer?  Als je iets te veel werk hebt, dan heb je, zeker als het financieel goed gaat, de neiging om te denken dat je moet uitbreiden. Dat is begrijpelijk, maar ook gevaarlijk want als het even tegen zit moet je wellicht ook weer afscheid nemen. Het hele wervingsproces kost veel tijd en aandacht en dat heb je dan voor niets gedaan, sterker nog, die tijd heb je niet aan een klant besteed dus kost ook nog eens omzet en die uitstekende medewerker die je met veel moeite had gevonden komt niet zo gauw bij je terug. Bij hem/haar heb je dan trouwens ook niet de allerbeste indruk achtergelaten. Kortom; niet te snel uitbreiden! Structureel (voor zover te voorzien natuurlijk) voor 1,5 mensen meer werk betekent ruimte voor een extra kracht. Voor de resterende 0,5 kun je beter even ‘nee’ verkopen of toch iets harder werken. Dus, neem niet te snel iemand aan.
Kwaliteit?
 Ik heb voeger steeds het uitgangspunt gekoesterd dat ik medewerkers moest hebben die op hun werkterrein beter waren dan ik zelf, want dan hoefde ik ze niet te controleren. Niet de insteek dus, dat je mensen aanneemt die je aankunt of kunt verbeteren want daar blijf je druk mee, maar juist mensen waar je wat van kunt leren. Dat waren voor ons de ‘toppertjes’ waar we naar zochten, het maakt de verhoudingen ook veel leuker en evenwichtiger (medewerkers voelen zich gelijk serieus genomen en verantwoordelijk voor  hun eigen opereren en je bent er veel minder druk mee). En JA, het is af en toe ook op je tong bijten als je de les wordt gelezen, maar daar word je zelf ook weer beter van dus…! [...]  Verder lezen

36 Tips voor (jonge) startende ondernemers in de zakelijke dienstverlening…(1)

25 januari 2019

Ik heb de komende drie blogjes vanuit dit doel geschreven… maar het kunnen er ook best vier of meer worden… Ze zijn iets langer dan gebruikelijk, maar dat lijkt me in dit geval geen probleem.

Je kunt de wereld aan maar hebt nog weinig ervaring (niemand excelleert op alle fronten) dus je bent vast, op onderdelen, nog (on)bewust (on)bekwaam. Ik heb natuurlijk de wijsheid niet in pacht maar op dit vlak wel enige ervaring… Misschien mag ik je, in het besef dat ervaring per definitie lijdt tot verkokering en ook niet altijd bruikbaar, toch enkele ‘tips’ proberen te geven om er je voordeel mee te doen! Al zou er maar ééntje bij zijn die… [...]  Verder lezen

35 Onze toekomstige Economie… Arbeider, Belegger, Erfgenaam, of?

18 januari 2019

Misschien is het goed om als ‘niet-econoom’ naar onze economie te kijken en te melden wat me opvalt… Ik weet dus niet iets beter, maar heb eigenlijk gewoon veel vragen die blijkbaar niemand (politiek) bezig lijken te houden. Ik heb hier (voor mezelf) reeds vele pagina’s over volgeschreven, gewoon om mijn gedachten op een rij te zetten en het is nog lang niet gescreend en van enig niveau, maar omdat ik toevallig vanochtend in de Telegraaf een passage zag in deze richting toch dit voorzetje… [...]  Verder lezen

34 Nashvile? Je kunt nooit genoeg ageren tegen religie in de politiek!

11 januari 2019

Tennessee is een conservatief bolwerk van oudsher. De wet van Tennesse verbood b.v. ‘elke theorie die niet overeenkwam met het verhaal van de goddelijke schepping van de mens zoals de bijbel dat onderwijst’ (Apenproces, verbod op het onderwijzen van de evolutietheorie Butler Act in 1925). Tennessee was ook de bakermat (1866 in Pulaski) van de Ku Klux Klan. Al meer dan honderd jaren (en nog steeds!) een zeer extremistische gemeenschap dus waar wetenschap en waarheid ondergeschikt zijn aan geloof en predikant. Moet daar nu onze ‘wijsheid’ vandaan komen? Ik vind het persoonlijk de Christelijke variant op de IS-formule… een bedreiging dus voor de maatschappij. Dit laatste meen ik zeer serieus! Ook zij hebben de wens hun dogma’s over de wereld te verspreiden en hun normen tot wet te verheffen, ongeacht de inbreng van andersdenkenden. [...]  Verder lezen

33 Opa, waarom heb jij een spinnenweb in je neus?

4 januari 2019

30 december 2018, het was weer gezellig bij Sixties Alive (DOK-H2O) in de haven. Dat is typisch Dèventer… een vervallen havengebied wordt weer een hippe woonwijk en een lege schuur, wordt een van de leukste uitjes op de zondagmiddag met gratis live muziek uit de jaren zestig. Gelukkig maar eens in de maand want áls ik ga is dat de enige middag dat ik zondig tegen een ongeschreven regel en de nooit gedane belofte dat ik overdag geen biertje drink. ‘Ik ontkom er niet aan!’ heb ik mezelf gerustgesteld, dus ik heb het te accepteren. [...]  Verder lezen

32 De bezorger van dit blad wenst u…

27 december 2018

Wederom een prachtig jaar toegevoegd aan een geweldig leven… ik kreeg zelfs 10 kg te veel!
Oops…. Zo stiekem heeft ook 2018 weer bijgedragen aan de stapel die ‘levenservaring’ heet en ook 2018 heeft dus weer wat deurtjes open gezet in m’n bovenkamer. Trouwens, op deze leeftijd gaan er vaak ook al heel wat deurtjes dicht, maar gelukkig heb ik dat zelf nog niet door….
Een jongetje van een jaar of twaalf (bezorger van een of ander blad dat ik niet eens kende), belde zojuist aan om ons prettige feestdagen te wensen (z’n moeder keek toe vanaf de weg)… Hij overhandigde het wenskaartje met de opmerking: “Meneer wat woont u in een prachtig huis”. Natuurlijk hoor je dat wel eens van relaties maar zoiets zeg ik ook wel als ik bij hén op visite kom, dus ik heb me er nooit ongemakkelijk onder gevoeld. Dít maakte, door de kinderlijke eerlijkheid, echter wel echt indruk… Ik herkende mezelf in hem. Ik voelde me gelijk ongemakkelijk maar zei: “Je hebt helemaal gelijk! Wij vinden het ook zó geweldig dat wij hier mogen wonen.” Ik drukte hem vijf Euro in de hand omdat ik het altijd mooi vind als kinderen zich uitsloven om zelf wat binnen te harken en niet alleen maar teren op wat paps of mams ze toeschuiven. Tja, zo’n spiegel komt ineens binnen en je vraagt je onwillekeurig toch af of je je daar misschien zelfs een beetje ‘schuldig’ bij zou moeten voelen, ook al heb je er zelf hard voor gewerkt en het dus echt niet in de schoot geworpen gekregen. Je blikt even terug en beseft dat je hier zelfs al ruim dertig jaar woont en dus als broekie van begin dertig al… oeps… er gaat een lampje branden… Wat moeten de mensen destijds wel niet gezegd of tenminste gedacht hebben? En nee, ze hebben geen gelijk gekregen want we wonen er nog steeds. [...]  Verder lezen

31 Wel of niet je mond opendoen?

21 december 2018

Spreken is zilver en zwijgen is goud, is het spreekwoord… Het zal u niet verbazen als ik meld dat naar mijn bescheiden mening vaak het omgekeerde waar is… Niet altijd, maar over het algemeen wel…
Niet je mond opendoen betekent dat je in ieder geval geen verandering teweeg brengt. Je was er niet… het water in de vijver van de realiteit heeft door jouw aanwezigheid op deze aarde niet gerimpeld… Je hebt geen inhoudelijke meerwaarde gehad en, al of niet onder het mom van de ‘bewaarde vrede’, alles altijd voor zoete koek geslikt…

Wel je mond opendoen wakkert het gesprek of misschien zelfs de discussie aan en zelfs als je achteraf constateert dat je op je mening moet terugkeren, was het zinvol… Je hebt iets geleerd! Het kan ook zijn dat er ondanks jouw inbreng niets verandert, maar dan is er in ieder geval een mening geventileerd, een gesprek gevoerd maar een andere afweging gemaakt.
Dáár ben ik vóór. Voer de discussie, niet om je gelijk te halen maar om het gedeelde fundament van de conclusie te vergroten en begrip te krijgen voor de argumenten die tot afwijkende conclusies kunnen leiden. Vooral als je het niet met elkaar eens bent biedt het een kans om de mening van de ander en/of die van jezelf te nuanceren..Tóch blijft het voor mij een eeuwig dilemma want ik heb m’n mond soms net wat té snel open en dat kan dan ook heel fout uitpakken zoals het onderstaande waargebeurde voorval….

Het was zo’n gezellige begrafenis waar een oude oom of tante wordt begraven die er ook echt aan toe was. Zo’n begrafenis waar de gehele familie elkaar weerziet, inclusief de neven en nichten die je al een eeuwigheid niet hebt gezien. En daar stond ze, vlak voor me… een nichtje, uitgegroeid tot een volwassen vrouw. Ik had geen idee hoe oud ze inmiddels was en ik had er ook al jaren niet meer gezien. We waren nog redelijk jong en met een enthousiaste blik riep ik van achteren: “Hé Ans, zwanger? Gefelici….”… “Nee” was haar reactie en onmiddellijk vulde ik aan met “…dan ben je te dik…”. Dit is waar gebeurd, alleen heeft ze in werkelijkheid natuurlijk een andere naam maar op zo’n moment wens je jezelf natuurlijk op een andere planeet. Een grinnikende rij en een dikke por van mijn vrouw bevestigde dat ik dit toch echt had gezegd en niet had gedroomd… Laatst kwam ik haar weer tegen en we kunnen nog steeds goed met elkaar natuurlijk maar toch…

Spreken met gevoel voor de belevingscontext… empathie…  Niet iedereen kan dat en omdat ik redelijk ad rem ben kan dit ook tot zeer ongewenste gevolgen leiden. Ik krijg nogal eens een veeg dat ik onvoldoende rekening houd met de ander en dan (veel) te direct ben.  Ik ben ervan overtuigd dat zij… (inderdaad, meestal is het mijn vrouw) volledig gelijk heeft. Ik ben te veel met de redenering of het onderwerp zelf bezig ben en te weinig met de actuele sociale context en dat is vaak niet de meest handige basis om iets te bereiken. Je kunt een gesprek dan ook volledig doodslaan. Ik heb een keer een blunder gemaakt die me dat heel goed heeft ingewreven. Het was zo’n gemiddelde ‘verjaardagsdiscussie’ en er werd een ‘kort door de bocht opmerking’ gemaakt door een van de dames waarvan ik bij mezelf onmiddellijk dacht “Wat een onzin!” (ik had wel een klein beetje verstand van het onderwerp, dacht ik). Gelukkig net op tijd op m’n tong gebeten om dat er niet gelijk ook zo uit te flappen zei ik wel: “Wat een bijzondere gedachtegang, wat is jouw achtergrond?”. Als je nu zegt dat dit wel een heel doortrapte opmerking is dan heb je helemaal gelijk, want daar had ik al lang een beeld bij (ik besef dat dit op zich ook al helemaal fout is natuurlijk, maar ja het was nu eenmaal zo). Met een rood hoofd zei ze  “Schoevers” en ik weer: ”Oh sorry, maar ik dacht dit is zo tegen alle logica in, ze zal er wel écht verstand van hebben”. Hoe stom kon ik zijn? Er is natuurlijk niets mis met secretaresses, maar achteraf vond ik het bijna knap van mezelf dat ik blijkbaar in staat was geweest om met één opmerking iemand volledig de mond te snoeren en de hele zaak gelijk helemaal dood te blazen. Geen gesprek meer mogelijk, alle poppetjes terug in je hok en op naar het volgende onderwerp. Ik schaam me er diep voor en wil zoiets écht niet want ik stel ook veel liever een ‘slimme’ vraag, maar dit overkomt me dus wel met enige regelmaat. Ik denk dat we vroeger veel meer van ‘mijn soort mensen’ hadden, want anders was het voornoemde spreekwoord er nooit gekomen… 

De sneer met OPZET? Soms ben ik wel met opzet hard en dat is vooral wanneer ik denk dat er een incompetente ‘leider’ aan het roer staat die alle zelfkritiek is verloren en blind acteert vanuit z’n status. Wim Eijk vind ik inderdaad een mooi voorbeeld op landelijk niveau maar ook een niveau daaronder zijn er helaas vele. Ook de ING – commissarissen (blog 23) die vinden dat de salarissen aan de top niet hoog genoeg zijn, zijn in mijn ogen mensen die niet op zo’n positie thuis horen. Omhooggevallen  ‘oud geld’ waarschijnlijk. Ze voelen zich vervolgens gekwetst, maar ook daar heb ik dan een broertje dood aan. Als de realiteit als kwetsend wordt ervaren, wie heeft er dan een probleem? De realiteit? Ik zoek het niet op, maar ga het dus ook zeker niet uit de weg, ongeacht de positie of status. En als ik zelf zo’n stomme fout zou maken?… dan verdien ik niet anders en heb ik recht op dezelfde behandeling dunkt me… dus schroom niet!

Betrouwbare Politicus?
Soms kom je er niet omheen om je mond open te doen terwijl je dat eigenlijk zelf niet eens wilt. Ik zag laatst iemand van de ChristenUnie op TV in een of ander programma en hij moest onmiddellijk antwoorden op een aantal dilemma’s. Eén er van was de vraag: Schepping óf Evolutie… Hij antwoordde zonder blikken of blozen “Schepping”. Dit, terwijl er inmiddels zoveel bewijs is geleverd dat deze keuze niet te verenigen is met de wetenschappelijke argumenten inzake evolutie (Vondsten maken een schepping niet aannemelijk. Benodigde genetische diversiteit sluit de mogelijkheid van een schepping zelfs uit!). De vraag “ronde of platte aarde?” had ongetwijfeld ook ‘plat’ opgeleverd. In zo’n geval heeft ratio dus geen invloed en je kunt het gesprek wellicht maar beter beëindigen. Er is niet mee te praten, want daar is bij deze persoon geen ruimte voor door oprecht geloof of door de sociale druk die iemand ondervindt. Als de sociale druk het meest debet is (dat leek me in dit geval evident), dan heb je aan zo’n politicus dus ook helemaal niets want dan staat hij niet achter z’n woorden. Het is misschien een  politieke kunst om die persoon in een democratische context toch een plek te geven maar  dat zou mij persoonlijk bijzonder veel moeite kosten. In mijn zwakte schiet ik diegene met regelmaat volledig af, niet zozeer omdat ie iets gelooft maar omdat ie een wetenschappelijk aangetoond fenomeen bestrijdt of in het ergste geval iets anders zegt dan hij denkt (volgens mij was dat hier aan de orde). Mijn conclusie is dan ook; Ik ben niet geschikt voor een politiek gevoelige situatie…Tegelijkertijd zou je je ook kunnen afvragen of er binnen de politiek, waar je beslissingen rationeel moet kunnen toelichten überhaupt ruimte moet zijn voor religie? Zelfs voor een fatsoenlijke moraal (het spreken van de waarheid) is religie blijkbaar geen voorwaarde want dan zou de sociale druk geen invloed mogen hebben op je verkondigde overtuiging of het accepteren van wetenschappelijk bewijs. Ook daar ligt dus niet een exclusieve toegevoegde waarde.  Mijn conclusie…; Ban de religie uit de politiek. Daar wordt ze betrouwbaarder van!

Jeroen Teelen 2018

0405021 /1961

29 Wat ga je studeren als je later groot bent?

7 december 2018 

Als kind al vond ik alles interessant dus je kon me eigenlijk voor heel veel dingen enthousiast maken. Ik was echter nergens een echt groot talent in. Je hoort me echt niet klagen hoor want ik ben zeer tevreden, maar het was gewoon zo. Rond om me heen was het niet veel anders. Die echte kind-talentjes kom je (misschien zelfs maar gelukkig ook) heel weinig tegen. Zelf kende ik er geen. Sport vond ik wel aardig maar vooral omdat je dan geen taal of rekenen had, maar dat het me echt interesseerde? Nee, eigenlijk niet… Ik vond het prachtig als iemand iets goed kon hoor, balletje hooghouden of zo, maar ik zou het niet in m’n hoofd halen om dat zelf te gaan oefenen. Het enig opvallende dat ik mezelf herinner als bijzonder, was dat ik als kind van vier, vijf, zes (weet ’t niet precies) toch echt wel viel voor de piano van oma. Of ik er ook wat van bakte? Nee natuurlijk, maar ik kon (en kan nu nog steeds) genieten van bijvoorbeeld het simpelweg indrukken van één toets en dan luisteren hoe het geluid zich in tijd en ruimte ontwikkelt en hoe het langzaam uitsterft en onderdeel van je wordt… Heel gek, maar een simpele toon uit een instrument heeft zoveel meer dan bijvoorbeeld een simpele elektronische toon en dat horen is al een ontdekking op zich. Mijn moeder speelde vroeger piano en dus kwam er een bij ons thuis. Ik was toen een jaar of 6 denk ik. De desillusie van de pianolessen van destijds maakte dat ik na drie maanden afhaakte op de muziekschool en dat voelde als een bevrijding. Dat weet ik nú nog… Ik speelde elke dag liedjes na van de radio, maar de stukken uit de boekjes, daar had ik een broertje dood aan.

Op school ging het wel aardig en volgens juffrouw Bruinenberg ‘kwam ik er wel’ maar zo’n genie was ik nu ook weer niet hoor dus ik viel meer op door kwajongensstreken (ik zat liever op het dak van de school dan in de klas) dan door hoge cijfers. Het feit dat ik me niet gauw uit het veld liet slaan en altijd wel de discussie aanging was, zo werd me pas veel later teruggekoppeld, meer dan gemiddeld maar dat is mezelf vroeger eigenlijk nooit echt opgevallen.
De literatuurlijst op de middelbare school heb ik nooit begrepen want het lezen van een roman vond ik sowieso zonde van de tijd. Je werd er, volgens mij, niet wijzer van. Biografieën over wetenschappers vond ik wel weer geweldig, maar ja, die mochten dan weer niet. Een rare wereld…

Het maken van een schilderij was voor mij slecht bestede verf, want een huis schilderen was veel zinvoller. Kunst (buiten muziek) was bij ons thuis dus niet echt een item. Hard werken en studeren wel. Het dilemma Conservatorium of HTS heeft maar heel even bestaan. M’n moeder gaf aan dat je wel héél goed moest zijn wilde je met een conservatoriumopleiding een fatsoenlijke boterham kunnen verdienen en ik kende bij ons in de stad twee jongens die, weliswaar iets ouder, technisch beter speelden dan ik. Omdat ik toch wel echt voor een tien ging, viel dat conservatorium alleen om die reden voor mij dus al af want muziekleraar worden wilde ik echt niet en dat leek me in zo’n geval het enige alternatief.

Zo’n toekomstbepalende keuze maak je natuurlijk met je kennis van dat moment, aangevuld door inbreng vanuit je directe omgeving. Ik ben achteraf heel erg tevreden met de weg die ik uiteindelijk gevolgd heb maar ik denk nog regelmatig terug aan het moment dat die keuze voorlag. Ik ben namelijk nog steeds nieuwsgierig wat er van me terecht gekomen zou zijn als ik wél naar het conservatorium was gegaan. Muziek maken is bij mij gelukkig altijd in de schaduw blijven staan van m’n dagelijkse werk. Het is op latere leeftijd zelfs op een heel redelijk niveau als dirigent hoofdmoot geweest van m’n tijdsbesteding en ik had er, zo bleek achteraf, zelfs m’n boterham mee kunnen verdienen. Muziek is ook nooit echt weg geweest, ook niet toen ik m’n eigen bedrijf begon. Nu nog, tijdens vakanties, ga ik nog steeds graag even in kerken kijken of er een mooi orgel staat en of ik er misschien op mag spelen. Spelen in kerken doe ik (als Agost) op aanvraag trouwens nog steeds en verder ben ik toetsenist in twee bandjes. Bij toeval (gebrek aan beter) ben ik op m’n 19e ook gaan dirigeren. Eerst een jongerenkoor, daarna een PopKoor en nog later een kerkkoor (10 jaar ad interim!). Dat alles bij gebrek aan een echte dirigent natuurlijk, maar toch wel met enig succes.

Ik had het ‘geluk’ dat ik op m’n 48ste door de bloedbank werd geweigerd vanwege een te hoge bloeddruk. Ik heb toen bewust een tijdje rustig aan gedaan en dat beviel me zo super dat ik mijn bedrijf vervolgens heb overgedaan aan m’n collega die het overigens nog steeds prima runt. Voor mij zelf kwam er toen de ruimte om met dat dirigeren een stap te maken. Eerst een amateur-Mozart-project (KV275) waarvoor iedereen zich kon inschrijven en waarmee we na een jaar repeteren een paar aardige amateur-concerten konden geven. Ik was onbewust redelijk bekwaam, want het resultaat mocht er zijn, zonder enige professionele training vooraf. Gabriëlla’s sang uit de prachtige film ‘As it was in heaven’ was het veel beluisterde ‘toetje’. Toen ik werd gegrepen door het Requiem van Mozart (KV626) had ik dus wel een probleem. Al met al heb ik me vier jaren ingeleefd en voorbereid, 25 uitvoeringen bekritiseerd en mijn beeld van het stuk tot in de puntjes uitgewerkt… (hoe ik het wilde hebben en waarom…). Zo’n stuk kun je niet doen met ongeoefende zangers en een amateurorkest dus van de 240 aanmeldingen bleven er na audities (dank aan zangpedagoge Ans Booy) 100 echt goede zangers over (er zaten zelfs twee beroepsdirigenten in m’n koor) en ik liep dus echt wel op m’n tenen. Ook zo’n beroepsorkest is iets dat je niet zomaar doet. Je hebt één repetitie vooraf en je moet dus wel de ‘taal van het orkest’ spreken om onmiddellijk duidelijk te maken wat de bedoeling is. Het gebaar van het moment moet de juiste sturing geven want anders gaan ze gewoon hun eigen gang… Ik ging ter voorbereiding bijna een jaar lang wekelijks naar vier bekende Nederlandse dirigenten voor privé-les en naar cursussen op het Conservatorium in Utrecht. Daar ging voor mij een wereld open. Ik voelde me er (net als op de HTS en UT trouwens) helemaal thuis en wilde er letterlijk wel een tentje opslaan in de tuin om er elke dag te kunnen zijn. Volgens mijn vrouw kwam ik elke avond ‘stuiterend’ thuis. Kortom, de wereld van de muziek was achteraf voor mij misschien ook wel een goede keuze geweest want het beroepsorkest heeft me meerdere malen gevraagd om als dirigent meer projecten met ze te gaan doen. Misschien had ik dus best een bovengemiddelde dirigent kunnen worden maar ik was me van die mogelijkheid destijds helemaal niet bewust. Het Avé Verum van Mozart gaf me vleugels als dirigent… laten zien hoe je toch een stempel zet op een stuk dat men niet gewend was om zo te spelen… Dát is wat ik in dát werk (dirigeren) geweldig vind…

Nu gaat het natuurlijk allemaal niet om de ‘optimale carrière’, voor zover zoiets al mogelijk zou zijn maar het kan dus wel zomaar zijn dat je op basis van te beperkte gronden een heel ongelukkige keuze maakt en dat lijkt me dus op z’n minst erg jammer. Ik weet dat de keuze voor mij destijds bijvoorbeeld binnen één avondje geregeld was… dus… dat dit nu zo’n evenwichtige afweging is geweest… nee! Hoewel, twee carrières in één leven is blijkbaar ook niet onmogelijk! Nee, drie zelfs wel want op dit moment ben ik ook ‘inval vrachtwagenchauffeur als het mij uitkomt’ bij een transportbedrijf. Ook superleuk trouwens, maar wel weer iets heel anders… Ik besef dat ik wel erg veel geluk heb gehad dat het allemaal is gegaan zoals het is gegaan, maar ik wil voor de jongere die dit leest vooral aangeven dat een iets bredere oriëntatie/voorlichting dan alleen het thuisfront zich misschien dubbel en dwars terugverdient. Dat is dus één van die dingen die tijd mogen kosten en een bredere afweging waard zijn… want dit soort keuzes maak je normaliter maar zelden…

Jeroen Teelen 2018 (nog steeds een gelukkig mens)

0405021 /2010

 

28 Waargebeurde ervaringen van Sinterklaas…

30 november 2018

Deze Sint heeft in de afgelopen 30 jaar toch wel wat bijzondere verjaardagen meegemaakt… een paar kleine voorbeeldjes (zou er een boekje mee kunnen vullen trouwens).  

1) Sinterklaas versieren… [...]  Verder lezen