27 Gezellig thuis bevallen? Stel dat er tóch onverwacht iets mis gaat, waar ben je dan liever… thuis of tóch in het ziekenhuis?

23 november 2018

Nee, ik wil heel graag thuis bevallen…
Ik heb een lieve schoonzus van 68. Ze ziet er uit alsof ze nog vijftig moet worden en da’s geweldig natuurlijk maar toch zou ik niet graag met haar willen ruilen. Zuurstoftekort bij de geboorte heeft haar hersenen beschadigd zodat bijvoorbeeld fijne motoriek maar ook lopen, praten et cetera allemaal traag en alleen met heel veel moeite gaan. Ze is dus lichamelijk en geestelijk beperkt. Ze heeft een rolstoel, een scootmobiel, een spraakcomputer (die ze door haar spasmen niet goed kan bedienen) en wij gaan iedere zondag met veel plezier naar haar toe maar dat maakt de situatie natuurlijk niet wezenlijk beter. Ze woont in een zorgcentrum en heeft haar leven lang een heel groot probleem. Dat gun je niemand en zeker je eigen kind niet dunkt me. Dat alles door een kleine stommiteit of omissie bij de bevalling en dat kan natuurlijk altijd en overal gebeuren. Zij is op zo’n moment niet de enige met een probleem, ook het gezin waarin ze geboren is heeft er de rest van hun leven mee te dealen. Daarnaast nog de maatschappelijke lasten in termen van zorgvraag, kosten et cetera. [...]  Verder lezen

26 Dèventer… monocultuur aan de IJssel?

16 november 2018

Ik denk dat vrijwel alle wat oudere Deventernaren het stempeltje nog wel kennen… Als je ergens meldde dat je in Deventer woonde kreeg je steevast als antwoord “Moskou aan de IJssel”. Ik ben er zelf geboren en getogen en nog steeds een groot liefhebber van die stad. Mijn vrouw is als jonge import hier gekomen en heeft eigenlijk ook bijna haar hele jeugd in Deventer beleefd. Ons eerste eigen huis was, eind jaren zeventig, een toen nog redelijke middenstandswoning aan een drukke straat (Veenweg 89). Het was eerst van mijn grootouders en daarna van mijn oom en tante geweest. De verbouwing deden we zelf dus die kwam nooit af… een dankbaar onderwerp voor verjaardagsfeestjes natuurlijk en een rechtvaardiging voor mijn gereedschapkooplust, dus je hoort me niet klagen. Na bijna tien jaren woonplezier nog steeds zonder plinten langs de vloer en met missende raampjes in sommige (nieuwe) deuren kwam er eind jaren tachtig de behoefte om, met de kinderen (toen vier en twee), toch te verhuizen naar een wat ruimer huis (ik heb veel hobby’s). M’n insteek is altijd geweest: “Ik wil best een keer verhuizen, maar dan ook in één keer goed”. Dat ge-hop dat we sommigen zagen doen was niets voor ons… We hebben vervolgens twee jaren, of nog iets langer, alles in Deventer bezocht dat te koop was, gekeken naar ontwikkelplannen, maar helaas… [...]  Verder lezen

25 Bestaat Sinterklaas nu eigenlijk wel of niet?

9 november 2018

Elk jaar als ik op 5 december ‘s morgens rond 6.00 u. weer bij Grime-atelier Bessels aan de Rielerweg in Deventer het pand binnenstap, weet ik het helemaal zeker; Hij bestaat écht! Sterker nog, hij heeft veel, héél veel broers die er precies zo uitzien als hij. Dat komt goed uit want van elk kledingstuk hebben ze er daar tientallen aan de haak hangen of in de kast liggen. Sint is natuurlijk heel blij met zo’n grote familie want zonder die broers kan hij anders natuurlijk nooit al die scholen op één ochtend bezoeken. Van je familie moet je het dus inderdaad maar hebben in dit geval. Een héél enkele keer heb ik zelfs een zus gezien die in de Sintkleren ging, compleet met baard en haardos maar die herken je natuurlijk onmiddellijk want daar zit de buik veel te hoog… dus dat is natuurlijk gewoon een nepperd! Ik ga er zelf van uit dat dit dus ook een grapje was want Sint heeft op zich een zeer serieuze taak. [...]  Verder lezen

24 E-Mail? De eerste pogingen begin jaren 80… De achterstand die ervaring oplevert in een veranderende omgeving…

2 november 2018

De eerste pogingen begin jaren 80…

De achterstand die ervaring oplevert in een veranderende omgeving…

(pr)E-MAIL? “Hebben we al geprobeerd, gaat niet werken…”
In een eerdere blog heb ik gemeld dat ervaring een belemmering kan zijn bij innovaties want vanuit ervaring de toekomst beoordelen is zoiets als ‘een auto besturen via de achteruitkijkspiegel’. De introductie van E-Mail is hiervan een mooi voorbeeld want kort na onze eerste ervaringen (begin jaren tachtig), kwamen we tot de conclusie dat het toch niet echt wat kon worden. Kortom: “Hebben we al geprobeerd, gaat niet wat worden…” en dat bleek later een heel foute conclusie… [...]  Verder lezen

23 Salaris ING-Top

26 oktober 2018

De inborst van mensen heeft niets te maken met hun financieel vermogen, intelligentie of opleiding. Er zijn arme schoffies met een gouden hart die hun laatste snoepje weggeven aan een kind in een rolstoel en er zijn vermogende, goed opgeleide en intelligente mensen die zich toch schofterig egoïstisch gedragen, zelfs al krijgen ze daarmee de complete samenleving op hun dak. Ik pleeg ze meestal ‘narcisten’ te noemen omdat deze mensen in hun eigen universum leven en slechts hun ‘eigen gelijk’ als waarheid vieren. Tegen dergelijke zelfzuchtige elementen aan de onderkant van de samenleving zeggen we “Doe normaal man!” maar dit laten we gewoon gebeuren omdat een van de ING-commissarissen vindt dat Hamers te weinig verdient t.o.v. andere Europese ondernemingen met vergelijkbare omvang (Ahold en Volkswagen). Misschien is hij even vergeten dat deze  vergelijking al niet opgaat… ING bestaat nog dankzij de belastingbetaler en was er anders al niet meer geweest, dus enige bescheidenheid is gepast. Ook de prestaties geven die ruimte niet, dus waar zit er een steekje los? [...]  Verder lezen

22 Jeugdige wereldverbeteraars…

19 oktober 2018

Ik weet nog heel goed dat ik op de middelbare school, als jongetje van 14, in de kamer van de directeur achter de microfoon (hoorbaar in alle klassen) een pleidooi hield voor acties om de walvissen te redden van de walvisvaarders. Ik veegde publiekelijk de vloer aan met de mening van een van mijn docenten dat dit allemaal zinloze energieverspilling was door te melden: “Als we allemaal zo denken als de meneer XXX, verandert er niets in deze wereld. Wij moeten er vandaag wat aan doen en niet wachten op anderen die het morgen misschién gaan proberen!” Ik had het nog niet gezegd of er klonk een ‘bonk, bonk, bonk’ van boven, parallel met een soort gejoel/gelach. De betreffende leraar had (toen al) zwaar overgewicht en liep met een kruk… Je hoorde hem dus al van verre… Je wist ook precies waar hij was want je kon, in de pas met het gebonk, de klassen op volgorde horen juichen en lachen als ie voorbij kwam. Het leverde een heel boze leraar op die de kamer van de directeur binnenstoof… Ik zal je de sappige details verder besparen maar achteraf gezien had hij natuurlijk gelijk. De bevlogenheid en energie van jonge en enthousiaste mensen zijn natuurlijk prachtig om te zien en werken heel aanstekelijk, maar levenservaring kijkt daar toch vaak wat neerbuigend tegenaan…  De nuchtere constatering dat je met je jeugdig enthousiasme bij grote zaken niet echt veel verder komt is voor de jongere wellicht een koude douche maar voor de oudere zo voorspelbaar. Je bent de mug die de olifant probeert af te remmen. Heel waardevol dus… ervaring…  [...]  Verder lezen

21 Trump of Rutte… als president?

12 oktober 2018

Wie moet een land leiden… een Ondernemer of een Bestuurder? (een ‘Trump’ of een ‘Rutte’?)…
VERJAARDAGSPRAAT in extremen…
Het klinkt heel verleidelijk… ‘Dat oeverloze geklets in den Haag’ versus ‘De daadkracht van de ondernemer die in korte tijd zijn bedrijf tot grote hoogte stuwt’… en het ligt dan misschien voor de hand om te denken: “We moeten dat soort mensen ook méér in de politiek hebben”. Ik hoor het tenminste regelmatig op ‘feestjes’ vol overtuiging voorbijkomen (ik heb er natuurlijk helemaal geen verstand van maar ben toevallig wel zelf ook ondernemer dus misschien herken ik iets in het gedrag…). Als ik dan vervolgens voorzichtig meld dat een narcist (hij voldoet aan alle kenmerken) als Trump onverantwoord omgaat met het wereldbelang, de democratie tot een lachertje vernedert en z’n eigen waarheden creëert, is het antwoord “Maar hij doet wel wat ie zegt en heeft in korte tijd veel bereikt”. Klaar… ik ga over op een ander onderwerp. Einde verhaal want het is waar natuurlijk… Dat geldt ook voor de olifant die de porseleinkast binnenwandelt nadat ie dit heeft aangekondigd, maar die conclusie melden is zinloos. Ook ik erger me natuurlijk regelmatig aan politici die hun eigen straatje staan schoon te vegen, veel praten zonder iets te zeggen, reactief in plaats van proactief Kamervragen stellen, soms overduidelijk niet bezig zijn met het algemeen belang maar vooral wel met hun persoonlijk belang of partijbelang. Ik zou me er echter eigenlijk niet druk om moeten maken want dat gedrag vertonen we allemaal wel eens… ook in onze werkomgeving. We zijn geen van allen full-time-kanjers… Los van het feit dat er natuurlijk goede en minder goede politici zijn heeft de politiek het extra nadeel dat alles onder een (subjectief) vergrootglas ligt. Ook de mindere momenten krijgen volop aandacht en worden liefst uitvergroot want dat voedt de discussie bij de massa. Maar, even terug naar de vraag of er meer ondernemers in onze regering zouden moet zitten… [...]  Verder lezen

20 Opgroeien in of tussen de arbeidersbuurten

5 oktober 2018

Opgroeien in of tussen de arbeidersbuurten…
Vroeger keek ik als kind erg op tegen de mensen die in de villawijken woonden. Dat moesten wel heel bijzondere mensen zijn. Wij, het arbeidersmilieu (oké, misschien kleine middenstanders in de terminologie van toen) waren toch van een andere orde… Mijn opa peperde dat zijn kinderen continue in met de woorden: “Je bent maar het kind van een eenvoudige schilder!” Hij vergat daarbij even dat deze ‘eenvoudige zelfstandige met vijf kinderen’ wel elk kind een woning cadeau deed als ie het huis uit ging… maar dat vond ie blijkbaar een non-issue. Zó gemiddeld was dat nu dus ook weer niet, maar dat terzijde. Het werd er bij ons dus ingehamerd “vooral geen kapsones!”. We hadden als eerste in de straat een auto en later een televisie (de hele straat keek bij ons naar De Verrekijker en Pipo de Clown). Ook gingen we elk jaar met het hele gezin en eventuele aanhang twee weken op vakantie in Italië, dus we hadden het écht niet slecht, maar ik voelde me als kind toch een product aan de onderkant van de samenleving. Ik wist niet beter… Opa had blijkbaar veel invloed. We woonden ook in een heel gewone Deventer buurt tussen twee echte volksbuurten in (Rielerwijk en Hof van Colmschate), maar jongens wat heb ik daar een leuke jeugd gehad! M’n moeder wilde altijd graag verhuizen naar een ‘iets betere buurt’ maar pa had nu eenmaal z’n winkeltje met een prachtige grote werkplaats dus die was er niet weg te slaan. Als oudste in een gezin met 7 kids (ma altijd druk met de kleintjes en pa altijd druk met z’n werk) was ik al een uur weg voordat ze het in de gaten hadden. Kattenkwaad uithalen met de andere jongens uit de buurt of voetballen (waar ik trouwens ronduit slecht in was) op ‘de brede stoep’. In een autoband aan een touw over een sloot slingeren op het (verboden) terrein van de psychiatrisch ziekenhuis De Brinkgreven, vissen in de Singel (ook verboden natuurlijk) en in 1963 als negenjarig jongetje over de IJssel lopen (levensgevaarlijke ijsschotsen), rondscheuren (en uit de bocht gevlogen) met het gemotoriseerde invalidenwagentje van m’n tante… alle deurknoppen in de straat aan elkaar knopen en dan overal aanbellen… of (de mooiste)… een verse koeienvlaai op de stoep voor de deur, krant eroverheen, die aansteken en vervolgens aanbellen…  geweldige herinneringen en allemaal waar gebeurd… Dat alles vonden mijn ouders natuurlijk echt niet goed, maar ik genoot van alle vrijheid. Achteraf vertelde m’n moeder dat ze soms ook wel stiekem moest lachen als er weer eens een boze buurvrouw op de stoep stond met een geweldig verhaal… Juist met een groep zijn dit soort uitdagingen, op een of andere wijze, voor jongeren toch heel aantrekkelijk. Voor mij dus in ieder geval wel. Bij mij in de klas op lagere school zaten geen kinderen van rijke ouders… alleen rijke kinderen! Je leert zelf je plekje te verwerven, ook tussen de ‘schoffies’ of bekend ‘Deventer tuig’ want ook dat waren deels mijn klasgenootjes. Ik heb me daar trouwens ook altijd prima tussen gevoeld hoewel ik er geen onderdeel van uitmaakte en de politie mijn ouders wel eens heeft ingeseind dat ik bij sommigen beter weg kon blijven. Dat deed ik dan vervolgens ook wel, maar op een niet confronterende manier voor die groep, dus geen probleem. Heel vormende ervaringen die me weerbaar maakten! [...]  Verder lezen

19 Vegetarisch, Veganistisch of toch een biefstuk?

26 september 2018

In mijn vroege jeugd (begin jaren zestig) kwam het niet voor… althans, als kind had ik er thuis nog nooit van gehoord. Ik had wel eens gehoord dat er mensen waren die geen vlees konden verdragen maar die liepen bij een dokter. Verder waren er natuurlijk geloofsgemeenschappen die hierin keuzes dicteerden maar daar hadden wij thuis geen last van, behalve misschien dat ei op vrijdag maar ook dat was lekker, dus geen probleem. Inmiddels is er wel wat veranderd. De discussie over het milieu en het wereldvoedselprobleem (onze vleesconsumptie legt een zware last op het productiepotentieel van onze aarde waardoor anderen honger lijden?) leken me nog de meest serieuze overwegingen (volgens onderzoek van de Vegetariërsbond uit 2013 is dit bij 28% van de vegetariërs het argument), maar ineens (hippiejaren zestig) kwamen er (volledig terecht trouwens) protesten bij over de wijze van onze omgang met dieren die voor consumptie zijn bestemd. Die onvrede uitte je dan vervolgens door over te schakelen op ‘slechts’ vegetarische voeding (argument van 38% van de vegetariërs). Die laatste groep is ook de grootste. Ik vind het protestsignaal op zich natuurlijk prima maar wij zijn in ons fundament wel echt omnivoren, genetisch in ieder geval sinds de homo erectus, dus dat is al een tijdje (bijna 2 miljoen jaren). Het voelt misschien daarom ook als iets tegennatuurlijks. Natuurlijk ben ook ik best bereid om iets te doen, maar om nu gelijk voor ‘zelfkastijding’ te kiezen of m’n fundament te verloochenen en precies de andere kant uit te gaan varen (van Ja naar Nee) gaat me toch een stap te ver en ik vraag me ook af of dit wel de beste oplossing is. [...]  Verder lezen

18 Wim Eijk verantwoordelijk voor uitschrijvingen bij de R.K. Kerk!

21 september 2018

Op 18 september 2018 heb ook ik me eindelijk laten uitschrijven bij de R.K. Kerk.
Directe aanleiding is de repliek van Wim Eijk aan Klaas Dijkhoff. Daarmee alleen al is dus recht gedaan aan de titel van deze blog, maar het eigenlijke fundament onder deze beslissing is natuurlijk veel groter, dus even wat feiten ‘van binnenuit’! Omdat Wim Eijk en ik ongeveer even oud zijn, schets ik hieronder eerst de typische situatie van een katholiek gezin destijds en wat ik daarin heb meegemaakt… en vervolgens mijn meer dan 50 jarige ervaringen als (amateur)dirigent/organist met het ‘kerkmanagement’. [...]  Verder lezen