Wanneer wordt een democratie zelf een gesloten waarheidssysteem? Dit essay onderzoekt hoe democratische rechtsstaten ongemerkt orthodox kunnen worden via bureaucratie, technocratie, morele conformiteit en algoritmische sturing. Aan de hand van Karl Popper, de toeslagenaffaire en het onderscheid tussen ervaren, beargumenteerde en afdwingbare waarheid analyseren we waarom ook democratische systemen zichzelf voortdurend moeten kunnen corrigeren. Een essay over open samenleving, publieke legitimiteit, corrigeerbaarheid en de vraag: wie corrigeert uiteindelijk de corrigeerders?